I SA/Lu 467/09

SENTENCJA I SA/Lu 467/09 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE I SA/Lu 467/09 UZASADNIENIE 1. Skarżąca nie wskazała w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. Przedmiotem zaskarżonej decyzji była należność pieniężna. 2. Skarżąca miała obowiązek wskazania w skardze / w piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w pierwszej instancji / wartości przedmiotu zaskarżenia, bo od tej wartości zależy wysokość wpisu od skargi. Taki obowiązek przewiduje art. 215 § 1 w związku z art. 231 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – p.p.s.a. /. Ten obowiązek został potwierdzony stanowiskiem prawnym w uchwale w sprawie I FPS 7/07. Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia jest brakiem formalnym skargi. Uniemożliwia prawidłowe zastosowanie art. 220 § 1, art. 230 § 1 i § 2, art. 231 p.p.s.a. 3. Zgodnie z zarządzeniem z 28 lipca 2009 r. skarżąca została pisemnie wezwana do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia z zakreśleniem terminu na wykonanie tego obowiązku, z pouczeniem o rygorze na wypadek pozostania bezczynnym. Ta korespondencja została doręczona osobiście skarżącej 4 sierpnia 2009 r. na adres wskazany w skardze / k. 9 /. Zawierała pouczenie o art. 70 § 1 - § 2 p.p.s.a. 4. W odpowiedzi na wezwanie do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia skarżąca, w piśmie złożonym 10 sierpnia 2009 r. / data stempla pocztowego urzędu nadania przesyłki /, podała, że nie rozumie " o jaką wartość przedmiotu zaskarżenia chodzi Sądowi." / k. 10 – 12 /. 5. Stosownie do zarządzenia z 12 sierpnia 2009 r. skarżąca została ponownie wezwana zgodnie z zarządzeniem 28 lipca 2008 r. oraz została pisemnie pouczona, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi należność podatkowa wynikająca z zaskarżonej decyzji, która jest kwestionowana przez skarżącą / może być to cała kwota zobowiązania podatkowego ustalonego zaskarżoną decyzją lub jej cześć, która zdaniem skarżącej nie powinna jej obciążać /. Ta korespondencja została skierowana do skarżącej na adres wskazany w skardze / skarżąca nie powiadamiała o jego zmianie /. Korespondencja była awizowana dwukrotnie, kolejno w dniach: 18 sierpnia 2009 r., 26 sierpnia 2009 r. i zwrócona 3 września 2009 r., jako niepodjęta w terminie. Zwrócony dowód doręczenia zawiera adnotację o niedoręczeniu korespondencji z uwagi na nieobecność adresata, o pozostawieniu przesyłki we wskazanej placówce pocztowej, o umieszczeniu zawiadomienia o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym w skrzynce oddawczej / k. 14 – 14v /. Ten tryb doręczenia spełnia wymogi z art. 73 § 1 - § 3 p.p.s.a., uwzględnia stanowisko Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 13/05, ze skutkiem z art. 73 § 4 p.p.s.a. 6. Zakreślony skarżącej termin na wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia upłynął bezskutecznie. 7. W tym stanie sprawy, zaniechanie przez skarżącą wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tego obowiązku, wyczerpuje przesłankę obligatoryjnego odrzucenia skargi przewidzianą w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. 8. Z tych względów skarga podlegała odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, przy zastosowaniu art. 58 § 3 p.p.s.a.