III SA/Kr 760/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Maria Zawadzka Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Myślenicach Beaty Florkow sprawy ze skargi P. K. na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy M z dnia 14 czerwca 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu I. stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia w całości, II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy M na rzecz skarżącego P. K. kwotę 400 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE P. K. właściciel i mieszkaniec jednej z posesji położonej przy drodze oznaczonej w projekcie stałej organizacji ruchu symbolem [...] KDW wniósł skargę na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy M zatwierdzające w dniu 14 czerwca 2018 r. tenże projekt. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, zarzucając mu naruszenie: 1) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi O, tj. uchwały nr 44/IX/2007 Rady Miejskiej w M z 25 kwietnia 2007 r. poprzez skanalizowanie ruchu drogowego z drogi mającej charakter drogi publicznej oznaczonej symbolem [...] KDD w drogę wewnętrzną [...] KDW, bez jednoczesnego wykonania brakującego odcinka o długości 30 metrów leżącego w ciągu drogi [...] KDD na działce nr [...], co zagrażało bezpieczeństwu ruchu drogowego i było niezgodne z założeniami polityki transportowej oraz charakteryzowało się nieefektywnością; 2) § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 784), poprzez nieuwzględnienie interesu ogólnospołecznego przy projektowanej organizacji ruchu na drogach [...] KDD oraz [...] KDW; 3) § 9 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia poprzez posługiwanie się w akcie organizacji ruchu numerami działek, zamiast numeracją dróg wynikającą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4) art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) poprzez nierówne, stronnicze i nieproporcjonalne traktowanie mieszkańców nieruchomości przylegających do drogi [...] KDW, w tym skarżącego, przejawiające się m.in. w prowadzeniu rozmów co do planowanych zmian w organizacji ruchu z wybranymi mieszkańcami; 5) naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek odrzucenia uwag wniesionych do projektu organizacji ruchu w piśmie z 4 maja 2018 r. w zakresie pkt 4 i 5. W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżący wskazał, że zarządca drogi – Burmistrz Miasta i Gminy M, realizując postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyznaczył teren drogi publicznej – drogę dojazdową oznaczoną symbolem [...] KDD, co było słuszne i zgodne z oczekiwaniami mieszkańców tamtych okolic. Jednakże inwestycja ta została zaniechana na odcinku ok. 30 m, z uwagi na brak zgody na kontynuowanie budowy współwłaścicieli działki nr [...] leżącej w ciągu drogi [...] KDD (działka nr [...] tylko w części stanowiła własność gminy M, w pozostałej części była to własność prywatna). W efekcie ruch z drogi został skanalizowany w wąską drogę [...] KDW, usytuowaną w gęstej zabudowie. Zdaniem skarżącego niewykonanie brakującego kawałka drogi [...] KDD powodowało zagrożenie bezpieczeństwa. Na wąskiej drodze [...] KDW nie było możliwości, aby dwa samochody mogły się wyminąć, a przy nadjeżdżających z przeciwnych kierunków samochodach tworzyły się zatory. Widoczność przy wyjeździe z posesji była minimalna, a więc wyjeżdżający samochód stanowił zagrożenie i łatwo było o kolizję. Zdaniem skarżącego zarządca drogi kosztem kilkuset tysięcy złotych wybudował szeroką drogę publiczną, która jednak nie mogła spełnić celów zakładanych w planie zagospodarowania przestrzennego, ponieważ budowa nie została doprowadzona do końca i to pomimo tego, że Gmina M była współwłaścicielem działki [...] w 3/8. O planowanych zmianach, wprowadzeniu progów zwalniających, skarżący dowiedział się "pocztą pantoflową" i dopiero na wyraźny wniosek otrzymał projekt organizacji ruchu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że obydwie drogi ( [...] KDD i [...] KDW) nie są drogami publicznymi, a sam projekt dotyczył istniejącej, a nie przebudowywanej, sieci dróg wewnętrznych. W ocenie organu wprowadzenie ograniczenie prędkości do 20 km/h oraz zainstalowanie progów zwalniających stanowiło element poprawy bezpieczeństwa ruchu. Organ zapewnił, że prowadził konsultacje z mieszkańcami, w tym ze skarżącym, czego dowodem miała być m.in. notatka ze spotkania w dniu 8 września 2017 r., w którym to spotkaniu uczestniczył również skarżący. Zdaniem organu uprawnione było posługiwanie się numerami działek, ponieważ zaskarżony akt dotyczył dróg wewnętrznych, a nie dróg publicznych. Organ wskazał również, że niecelowe było wprowadzenie na drodze [...] KDW strefy zamieszkania, a to z uwagi na niemożność poprowadzenia jednocześnie ruchu w obu kierunkach, niemożność wyznaczenia ciągów pieszych i uprzywilejowanie pieszych na całej szerokości jezdni, co w konsekwencji zagrażałoby bezpieczeństwu dzieci poruszającym się bez opieki po tej drodze. W kolejnym piśmie z 19 października 2018 r. skarżący podkreślił, że przebudowa drogi [...] KDD na działkach [...] i [...] stanowiła samowolę budowlaną, czego miało dowodzić postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazał, że w istocie zaskarżony projekt organizacji ruchu realizuje interesy tylko grupy mieszkańców terenów położonych w początkowym biegu drogi [...] KDD, którzy mają tę drogę na wyłączność, ponieważ inwestycja została zaniechana w dalszym biegu tej drogi. Nie zostały natomiast uwzględnione interesy mieszkańców posesji położonych przy drodze [...] KDW. Skarżący przyznał, że uczestniczył w spotkaniu 8 września 2017 r., ale było to spotkanie organizowane przez Komendę Powiatową Policji, a nie zarządcę drogi. Ponadto skarżący podkreślił, że wbrew twierdzeniom organu, na drodze [...] KDW jest prowadzony ruch w obu kierunkach. Wskazał również, że to organ wprowadził go w błąd, że aby wykonać drogę potrzebna jest decyzja administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 947/18, oddalił skargę P. K. na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy M z dnia 14 czerwca 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący P. K. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 983/19 w pkt 1 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a w pkt 2 zasądził od Burmistrza Miasta i Gminy M na rzecz skarżącego P. K. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera ani motywacji odpowiedniej dla kontrolowanej sprawy, ani nie wyjaśnia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej i uprawnia do przyjęcia, że jego naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. NSA zarzucił, że Sąd pierwszej instancji wskazał na art. 151 tej ustawy, a w swoich wywodach nawiązał wyłącznie do § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 784) nie wyjaśniając jednoznacznie, czy to treść tego przepisu doprowadziła go do przekonania o zgodności z prawem kontrolowanego zarządzenia, czy też inne regulacje prawne. Sąd nie wyjaśnił, jakie przepisy prawa stosował w procesie kontroli legalności zaskarżonego aktu, czy traktował zaskarżone zarządzenie jako akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czy też jako akt organu jednostki samorządu terytorialnego podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej przewidziany w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Stwierdzenie w uzasadnieniu, że zarządzenie wbrew stanowisku skarżącego nie narusza zasad zawartych w art. 8 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego może z kolei sugerować przyjęcie podstaw właściwości sądu z art. 3 § 2 pkt 1 lub 2 p.p.s.a. Wątpliwości co do prawidłowości przyporządkowania zaskarżonego aktu do właściwej kategorii spraw sądowoadministracyjnych określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. nie rozwiewa też stanowisko Sądu I instancji w przedmiocie legitymacji skarżącego do wniesienia skargi. Sąd uznał bowiem, że skarżący jako mieszkaniec posesji przy drodze [...] KDW, ma interes prawny w zaskarżeniu zarządzenia. Tym samym nie wiadomo, czy podstawą przyjęcia legitymacji do wniesienia skargi był art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że "uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...)" czy też art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (stosowanym z odesłania zawartego w art. 50 § 2 p.p.s.a.) zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest "każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (...)". Sąd nie wyjaśnił też, jaki przepis prawa materialnego w ogóle kreuje interes prawny skarżącego jako mieszkańca przy drodze, której dotyczy zaskarżone zarządzenie. Tym samym Sąd I instancji nie zweryfikował ani trybu zaskarżenia, ani nie zbadał, czy w rozpoznawanej sprawie został on dochowany. Zdaniem NSA w sporządzonym uzasadnieniu Sąd ograniczył się do opisania treści skargi, odpowiedzi na skargę, pisma zawierającego stanowisko strony i przedstawienia swoich rozważań powielających w zasadzie argumentację organu na temat zarzutów skargi. Oznacza to, że w uzasadnieniu sądu pierwszej instancji, sporządzonym zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnienie podstawy prawnej nie może ograniczać się do ustosunkowania się do stanowiska strony. Powinno ono zawierać, oprócz poprawnego zweryfikowania samej możliwości wniesienia skargi, także objaśnienie podstaw prawnych, w oparciu o które wydany został zaskarżony akt. Dopiero wówczas można przyjąć, że uzasadnienie zawiera element "wyjaśnienia podstawy prawnej i jej rozstrzygnięcia". Tego elementu nie zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku, co świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiot zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie stanowiło zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy M w sprawie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu dla dróg wewnętrznych na działkach nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], [...] obręb O, Gmina M, wydane na podstawie art. 10 ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 110; powoływanej dalej jako "u.p.r.d."), § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 784; zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 23 września 2003 r."). W pierwszej kolejności należało dokonać oceny dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego powyższego aktu. Kwestia ta została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13 stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 u.p.r.d., na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r., jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, że skarga w przedmiotowej sprawie wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 713; określanej dalej jako "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W następnej kolejności zbadaniu podlegała legitymacja skarżącego do złożenia przedmiotowej skargi. Skarżący jest właścicielem jednej z działek położonych przy drodze oznaczonej w projekcie stałej organizacji ruchu symbolem [...] KDW. Zdaniem Sądu skarżący jest legitymowany do wniesienia niniejszej skargi, co znajduje potwierdzenie m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 287/19, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że wprowadzenie nowej organizacji ruchu wywiera wpływ na prawa właścicielskie podmiotów, np. w zakresie dostępu do nieruchomości będącej ich własnością i wykorzystywania przez nich nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, a co za tym idzie narusza przez to interes prawny tychże podmiotów. Ustalenie, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiło Sądowi dokonanie merytorycznej oceny podniesionych w skardze zarzutów i kontroli zaskarżonego aktu. Stosownie do treści art. 10 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Elementy składające się na organizację ruchu wymienia § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 784). Należą do nich mające wpływ na ruch drogowy: geometria drogi i zakres dostępu do drogi, sposób umieszczenia znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu, zasady działania sygnalizacji znaków świetlnych, znaków o zmiennej treści i innych zmiennych elementów. Właściwą organizację ruchu stanowi zatem zespół czynników mających bezpośredni wpływ na ruch drogowy w kontekście jego bezpieczeństwa. Realizacja celu, jakim jest bezpieczny ruch na drodze, zależy od poziomu merytorycznego projektu organizacji ruchu, a więc dokumentacji przedkładanej organowi właściwemu do jej zatwierdzenia. Kompetencje organu zarządzającego ruchem szczegółowo określa § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Przepis § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że organizację ruchu zatwierdza na podstawie projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem właściwy dla danej drogi. Przedmiotowa organizacja ruchu spełnia wymogi formalne określone w § 5 ww. rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że Burmistrz Miasta i gminy M dokonał zatwierdzenia przedmiotowej organizacji ruchu w ramach posiadanych kompetencji. Natomiast zdaniem Sądu przedmiotowa organizacja ruchu została wydana bez wnikliwej analizy organu w zakresie skutków wprowadzonej organizacji oraz bez jej należytego – a w zasadzie jakiegokolwiek - uzasadnienia. Podkreślić należy, że wprowadzona zmiana organizacji ruchu nie została przez organ w przekonujący sposób wyjaśniona. Projekt stałej organizacji ruchu zawiera jedynie opis stanu istniejącego i charakterystykę ruchu, w ramach której wskazano w szczególności, że "natężenie ruchu na drodze jest minimalne". Brak natomiast jakiejkolwiek argumentacji wskazującej na to, że zmiana organizacji ruchu przyczyni się realnie do podniesienia poziomu bezpieczeństwa dla użytkowników drogi. Argumentacja w powyższym zakresie powinna być elementem dokumentacji sporządzonej w celu zmiany organizacji ruchu tak, aby wskazywała, że podjęte przez organ rozstrzygnięcie nie jest aktem dowolnym. Uzasadnienie takie powinno w jasny i przekonujący sposób odzwierciedlać prawidłowe wyważenie proporcji pomiędzy interesem osób mieszkających czy też prowadzących działalność gospodarczą przy danej ulicy, którym należy zapewnić swobodny i bezpieczny, zgodny z przepisami ruchu drogowego dojazd do ich nieruchomości, a interesem społecznym, który wymaga, aby zapewnić bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom ruchu drogowego korzystającego z danej ulicy, będącej drogą publiczną. Co istotne, nawet w odpowiedzi na skargę organ nie wskazał, z jakich konkretnie powodów zatwierdził stałą organizację ruchu w takiej wersji. W ocenie organu wprowadzenie ograniczenie prędkości do 20 km/h oraz zainstalowanie progów zwalniających stanowiło element poprawy bezpieczeństwa ruchu. Jest to sformułowanie bardzo ogólne i nie odnoszące się do konkretnej sytuacji. Teoretycznie można by przyjąć, że wprowadzenie takich ograniczeń wszędzie przyczyni się do poprawy bezpieczeństwa ruchu, co nie oznacza, że na wszystkich drogach należy je wprowadzać. Ograniczenia powinny być bowiem racjonalne i nie nadmierne. Przypomnieć należy, że właściwą organizację ruchu stanowi zespół czynników mających bezpośredni wpływ na ruch drogowy w kontekście jego bezpieczeństwa. Realizacja celu, jakim jest bezpieczny ruch na drodze, zależy od poziomu merytorycznego projektu organizacji ruchu, a więc dokumentacji przedkładanej organowi właściwemu do jej zatwierdzenia. W orzecznictwie wskazuje się, iż analiza i uzasadnienie zastosowania określonego rozwiązania powinno wynikać z projektu organizacji ruchu, a dokładnie z wymaganego przez § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenie z dnia 23 września 2003 r. opisu technicznego zawierającego charakterystykę drogi i ruchu na drodze. Ten bowiem element projektu stałej organizacji ruchu ściśle się wiąże z uzasadnieniem dla umieszczenia w drodze określonych znaków drogowych, sygnałów i urządzeń (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 stycznia 2014 r., II SA/Sz 723/13, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lutego 2018 r., III SA/Gd 880/17). Podkreślić należy, iż zatwierdzenie projektu organizacji ruchu nie może być czynnością mechaniczną i arbitralną. Jak już wskazano organ zarządzający ruchem może podjąć jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 r., w tym odesłać projekt w celu wprowadzenie zmian. Zwrócić również należy uwagę na fakultatywne przesłanki odrzucenia projektu wskazane w § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, tj. nieefektywność projektowanej organizacji i sprzeczność z potrzebami społeczności lokalnej. Prawodawca wymaga zatem od organu merytorycznej analizy projektu, a więc oceny jego rzetelnego sporządzenia, zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 11/17 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt II SA/Go 641/18 ). W rozpoznawanej sprawie zaskarżony akt zatwierdzenia projektu organizacji ruchu został zatem wydany bez wnikliwej analizy organu w zakresie skutków wprowadzonej organizacji oraz bez należytego jej uzasadnienia. Należy raz jeszcze podkreślić, że uzasadnienie wprowadzonych ograniczeń musi być rzetelne, jasne i przekonywujące. Stwierdzone naruszenia przepisów prawa należy ocenić jako istotne w rozumieniu art. 91 ust. 1 oraz ust. 4 u.s.g. Rozważając treść przepisów art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. należy uznać, iż ustawodawca jednoznacznie wskazał, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powoływana regulacja ustrojowa nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 91 ust. 4 u.s.g. W wyroku NSA z dnia 17 lutego 2016 r., II FSK 3595/13, stwierdzono, że "Do istotnych naruszeń, skutkujących nieważnością uchwały, zalicza się naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał." (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Go 863/16 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 czerwca 2017 sygn. akt III SA/Kr 432/17). W analizowanej sprawie zaskarżony akt podjęty został z naruszeniem wskazanych w uzasadnieniu przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w pkt I wyroku. Zawarte w pkt II wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 p.p.s.a. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 400 zł, na którą złożyła się kwota 300 zł tytułem wpisu od skargi oraz kwota 100 zł tytułem opłaty za wydanie odpisu wyroku z dnia 28 listopada 2018 r. z uzasadnieniem.