I OZ 510/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] i [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 809/22 o odrzuceniu skargi [...] i [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 21 grudnia 2021 r. nr SKO.4000-1729/2021 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę lasu na użytek rolny postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 1 lipca 2022 r. w sprawie IV SA/Wa 809/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę [...] i [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 21 grudnia 2021 r. nr SKO.4000-1729/2021 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zmianę lasu na użytek rolny oraz zwrócił uiszczoną kwotę wpisu 100 zł - z uwagi na nieuzupełnienie w terminie wpisu od skargi. W motywach postanowienia odrzucającego skargę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - wpis w niniejszej sprawie wynosi 200 zł, tymczasem skarżące wnosząc skargę uiściły 100 zł. Dlatego, wobec treści powołanego rozporządzenia, obie skarżące zostały wezwane do solidarnego uzupełnienia wpisu o kwotę 100 zł oraz pouczone że nieuzupełnienie wpisu skutkować będzie odrzuceniem skargi. Tym samym, wobec nie wykonania zarządzenia Sądu, skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżące wskazały, że nie składały skargi a sprzeciw, bowiem tak zostały pouczone w zaskarżonej decyzji, oraz że opłata wynosić będzie 100 zł, że w zarządzeniu dotyczącym uzupełnienia wpisu wskazano nieprawidłowo nazwę zaskarżonego organu - wobec czego skarżące uznały, że wezwanie jest pomyłką. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W art. 199 p.p.s.a. uregulowano podstawową regułę orzekania o kosztach postępowania, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, przy czym jak stanowi art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W oparciu zaś o art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym pismem takim, w myśl art. 230 § 2 p.p.s.a., jest m.in. skarga. Nieuzupełnienie braku skargi w postaci uiszczenia wpisu obliguje sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zatem skarżące miały obowiązek uiszczenia - zaś w niniejszej sprawie uzupełnienia - wpisu od skargi, czego nie uczyniły (świadczy o tym jednoznacznie rejestr opłat sądowych). Bezspornie skarżące, zostały błędnie pouczone przez SKO w Siedlcach, że od decyzji z 21 grudnia 2021 r. przysługuje sprzeciw i wpis w tej sprawie wynosi 100 zł. Wezwanie do uzupełnienia wpisu zawierało jednak wyraźnie informację, że należy uzupełnić wpis od skargi (a nie sprzeciwu) na przedmiotową decyzję o kwotę 100 zł i wskazano w nim przepis, określający wysokość wpisu od skargi w niniejszej sprawie. W treści przekazanego zarządzenia precyzyjne podano dane zaskarżonej decyzji, mimo błędnie w jednym miejscu wskazanego miasta organu administracyjnego, nie sposób więc zgodzić się z argumentem zażalenia, że całe wezwanie można było uznać za błędne. Również w piśmie przewodnim doręczającym treść wezwania były wskazane precyzyjne i prawidłowe dane zaskarżonej decyzji. Mimo tego skarżące w wyznaczonym terminie nie uzupełniły wpisu o wskazaną kwotę, a zatem, należy uznać, że w rozpatrywanej sprawie skarżące, pomimo wezwania, nie uiściły należnego wpisu (tj. w należnej wysokości). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dbałość o własne interesy nakazywała w przypadku powzięcia jakichkolwiek wątpliwości dokonać wszelkich czynności mogących umożliwić wyjaśnienie sprawy i prowadzenie jej dalszego biegu, jak choćby zadzwonić do sądu i upewnić się w swoim przekonaniu. W każdym piśmie kierowanym do stron Sąd zawiera numery telefonów oraz stosowne pouczenia. Powyższe okoliczności, na gruncie rozpoznawanej sprawy, stanowią wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., co zasadnie uczynił Sąd I instancji. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.