II OSK 1693/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. i Z. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 272/08 w sprawie ze skargi I. i Z. O. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II OSK 1693/08 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 1 lipca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę I. i Z. O. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] września 2007r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wyjaśnił, że decyzją z [...] lutego 1998 r., Prezydent Miasta Bydgoszczy na podst. art. 103 ustawy z dnia 17 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) nakazał B. G. rozbiórkę budynku gospodarczego położonego na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w Bydgoszczy przylegającego do zabudowy mieszkalnej na posesji przy ul. [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzją z [...] kwietnia 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku po rozpoznaniu skargi B. G. wyrokiem z 19 lipca 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 978/98 uchylił obie wskazane wyżej decyzje. Powołując przepis art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane wskazał, że dla orzeczenia przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego istotne jest ustalenie przeznaczenia terenu, na którym znajduje się ten obiekt - w dacie orzekania. Wskazano także, że organy administracji, dokonując ustaleń dotyczących przeznaczenia działki nr [...] nie wzięły pod uwagę planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie ustalono aby samowolnie postawiony budynek gospodarczy powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Bydgoszczy decyzją z dnia [...] września 2003 r. udzielił B. G. pozwolenia na użytkowanie zabudowy magazynowo - garażowej i gospodarczej położonej w Bydgoszczy przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy rozpoznając odwołanie I. i Z. O. umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że podmioty wnoszące odwołanie nie miały przymiotu strony, gdyż zgodnie z art. 59 Prawa budowlanego z 1994 r. stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt SA/Bd 3398/03 po rozpoznaniu skargi I. i Z. O. na powyższe orzeczenie uchylił zaskarżoną decyzję podnosząc, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), należało w sprawie zakończonej decyzją nr 102/2003 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] wrzesnia 2003 r., stosować przepisy dotychczasowe. Zatem udział I. i Z. O. w charakterze stron w poprzedzającym wydanie tej decyzji postępowaniu powinien być oceniany na gruncie prawa budowlanego w wersji obowiązującej do dnia 10 lipca 2003 r., a nie jak uczynił to organ odwoławczy na podstawie art. 59 ust. 7 prawa budowlanego, który zaczął obowiązywać po wskazanej dacie. W związku z powyższym wyrokiem WSA w Bydgoszczy, po rozpatrzeniu odwołania I. i Z. O. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Bydgoszczy z dnia [...] września 2003 r., Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy decyzją z [...] sierpnia 2004 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, powołując się na art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. (przed zmianami z 11 lipca 2003 r.), a także na okoliczność, iż organ I instancji nie ustosunkował się do opinii wykonanej przez dr inż. J. L.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Bydgoszczy decyzją z [...] listopada 2004 r. na podstawie art.59 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994r. udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej zabudowy magazynowo - garażowej i gospodarczej. Organ odwoławczy decyzją z [...] lutego 2005 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, ale decyzja ta została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 24 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 428/05. Ponownie rozpoznając sprawę Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy decyzją z [...] listopada 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że decyzja na użytkowanie została wydana w oparciu o art. 59 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w wersji obowiązującej do dnia 10 lipca 2003 r. Oględziny dokonane w dniu 23 września 2004 r. przez przedstawicieli organu I instancji stwierdziły zgodność wykonanej inwentaryzacji budowlanej ze stanem istniejącym zabudowy działki. WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. II SA/Bd 61/06 uchylił zarówno decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] listopada 2005 r. jak i decyzję organu I instancji podnosząc, że konieczne jest ustalenie na podstawie aktualnych przepisów, a nie na podstawie nieobowiązującego już planu zagospodarowania przestrzennego z 1994r., czy tego typu obiekt może być zlokalizowany w obecnym miejscu. Por raz kolejny rozpoznając sprawę organu ustaliły, że małż. O. w dniu 19 października 2006 r. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną dot. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości przy ul. [...] w Bydgoszczy. Prezydent Miasta Bydgoszczy decyzją z [...] lipca 2007r., po wznowieniu postępowania stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta Bydgoszczy z [...] lipca 2002 r. zmieniona decyzją z [...] grudnia 2002 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącej hurtowni i sklepu akcesoriów szewsko - rymarskich oraz rozbudowie budynku mieszkalnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Bydgoszczy wydana została z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówiono jej uchylenia, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Bydgoszczy decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. na podst. art. 59 ust. ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) udzielił B. G. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej zabudowy magazynowo - garażowej W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że B. G. wybudowała obiekty magazynowo - garażowe i gospodarcze w roku 1984, bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę. Budynek magazynowy przylega do ściany budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce sąsiedniej nr ewid. 34 przy ul. [...], której właścicielami są I. i Z. O. małż. O. nabyli działkę sąsiednią w roku 1994, tj. 10 lat po wybudowaniu spornych obiektów. Odnośnie zgodności usytuowania budynku magazynowo garażowego z § 13 ust. 2 obowiązującego w 1984 r. rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 17, poz. 62) organ wskazał, że przepis ten zawiera zakaz sytuowania budynków gospodarczych przy granicy działki ze ścianą przylegającą do budynków mieszkalnych na działce sąsiedniej. Przepis ten nie zawiera natomiast zakazu w stosunku do innego rodzaju, zabudowy. Przywołana w pismach I. i Z. O. opinia Jana Lorkowskiego wykonana na ich zlecenie nie jest ekspertyzą techniczną, lecz wyłącznie opisem istniejącej sytuacji wraz z własnymi uwagami. Opinia ta nie podważa słuszności wniosków i zaleceń oraz podanych sposobów wyeliminowania wilgoci ze ściany piwnicznej budynku mieszkalnego przy ul. [...], a określonych w zleconej przez Urząd Miasta Bydgoszczy ekspertyzie technicznej sporządzonej przez Bohdana Lisińskiego. Podobnie opinia urbanistyczna sporządzona przez Pawła Łukowicza nie może być przyjęta jako istotny dowód w prowadzonym postępowaniu, gdyż stanowi ona analizę urbanistyczną zabudowy terenu osiedla Bartodzieje, przydatną ewentualnie przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego lub przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Ustalono, że dla omawianego terenu brak jest aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto ustalono, że decyzją z [...] lipca 2002 r. , Prezydent Miasta Bydgoszczy ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie istniejącej hurtowni i sklepu akcesoriów szewsko - rymarskich oraz rozbudowie budynku mieszkalnego na terenie sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...] w Bydgoszczy. Zasięg inwestycji obejmował również działkę nr ewid. 35 przy ul. [...]. Wydanie takiej decyzji dla zbliżonego typu zabudowy na omawianym terenie należy przyjąć jako argument o zgodności omawianej zabudowy magazynowo - garażowej i gospodarczej przy ul. [...] również z aktualnymi przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, Kujawsko - Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] września 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu zostały uwzględnione zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 kwietnia 2006 r. Decyzja na użytkowanie zabudowy magazynowo - garażowej i gospodarczej została wydana w oparciu o art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., który stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Oględziny dokonane z w dniu 23 września 2004 r. przez przedstawicieli organu I instancji stwierdzają zgodność dokonanej inwentaryzacji budowlanej ze stanem istniejącym zabudowanej działki. W dniu 7 września 2006 r. przeprowadzono ponowne oględziny, podczas których stwierdzono, iż sposób użytkowania tej zabudowy nie zmienił się od oględzin przeprowadzonych w dniu 23 września 2004 r. Obiekty utrzymane są w należytym stanie technicznym i nie jest prowadzona w nich działalność produkcyjna. W sprawie badana była także zgodność usytuowania spornej zabudowy na granicy z działką nr 34. Obowiązujące w 1984 r. tj. dacie powstania zabudowy, rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 17, poz. 62) w § 13 ust. 2 nie zakazywało usytuowania obiektów magazynowo - gospodarczych przy granicy działki ze ścianą przylegającą do budynków mieszkalnych. Obecnie obowiązujące przepisy w tym zakresie (zgodnie z przyjętym orzecznictwem organ stosuje przepisy obowiązujące w dacie orzekania) § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. nie zabrania sytuowania tego typu obiektów wzdłuż granicy. Organ I instancji odniósł się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawartych w prawomocnym wyroku z 19 kwietnia 2006 r., a dotyczących zbadania zgodności usytuowania spornej zabudowy z aktualnie obowiązującymi przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Dla przedmiotowego terenu brak jest aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania terenu. Wydano decyzję o warunkach zabudowy dla sąsiedniej nieruchomości dla obiektów o tym samym charakterze, co pozwala stwierdzić, że występuje zgodność z aktualnymi przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji wskazał, że przedmiotem postępowania administracyjnego nie było prowadzenie działalności gospodarczej przez właścicielkę działki nr [...] lecz samowolna zabudowa magazynowo - garażowa i gospodarcza. Zarzut o prowadzeniu działalności gospodarczej w obiektach znajdujących się na działce nr [...] jest niezasadny, gdyż nie znajduje on potwierdzenia w dokonanych czynnościach kontrolnych - protokół oględzin z dnia 7 września 2006 r. Miejski Inspektor Sanitarny postanowieniem z [...] lutego 2002 r. uzgodnił pozytywnie projekt budowlany powykonawczy budynku magazynowo - garażowego i gospodarczego pod względem wymagań higieniczno-sanitarnych sanitarnych. Obecnie obowiązujące przepisy w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra, Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) dopuszczają usytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Przepis ten nie określa, czy ściana przy granicy ma być dłuższa niż ściana domu sąsiada. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję złożyli I. i Z. O.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, iż w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie zabudowy magazynowo - gospodarczej nie mają zastosowania przepisy tej ustawy, art. 40 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. dokonanie legalizacji samowolnej zabudowy na działce nr [...] mimo, że właściciele tej działki nie wykonali w terminie nałożonych na nich obowiązków. - art. 59 ust. i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż przepis ten ma zastosowanie w sprawie, mimo iż budowa obiektu została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, - art. 140 oraz art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj, dokonanie legalizacji samowolnie postawionej zabudowy na działce nr [...] bez uwzględnienia zasad dotyczących tzw. prawa sąsiedzkiego, -art. 77 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, - art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę udzielenia ochrony prawnej skarżącym. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że zaskarżona decyzja narusza prawo, ponieważ do samowolnie wybudowanego w 1984r. obiektu zastosowanie ma ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja - wbrew przepisom ustawy z 1974 r. - pozwala na użytkowanie obiektu postawionego na terenie przeznaczonym - zgodnie z obowiązującym do dnia 1 stycznia 2004 r. planem zagospodarowania przestrzennego miasta Bydgoszczy - pod innego rodzaju zabudowę. Budynek został usytuowany niezgodnie z przepisem § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, zabraniającym usytuowanie budynku gospodarczego w taki sposób, iż przylega on do budynku mieszkalnego. Posadowiono go wbrew zasadom sztuki budowlanej, co powoduje, że od wielu lat dochodzi do stałego zamakania ściany budynku na działce o numerze 34 i degradacji nieruchomości. Poza tym w budynku magazynowo - gospodarczym prowadzona jest działalność produkcyjna co stanowi olbrzymią uciążliwość dla użytkowników pozostałych działek, w szczególności dla skarżących. Omawiana zabudowa powoduje pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. W zaskarżonej decyzji pominięto zasady tzw. prawa sąsiedzkiego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2006 r. II OSK 794/05 stwierdził, iż organy administracji budowlanej mają obowiązek stosować - poza przepisami z prawa budowlanego - przepisy prawa cywilnego, mające zapewnić uzasadnioną ochronę interesów osób trzecich. Prawo własności może być ograniczone tylko w wyjątkowych przypadkach, na mocy ustawy. Samowolna zabudowa na działce nr [...] narusza prawo swobodnego korzystania z przysługującego im prawa własności nieruchomości poprzez uniemożliwienie dokonania koniecznego dla zachowania dobrego stanu technicznego budynku remontu. Zaskarżona decyzja narusza przepis art. 40 ustawy 1974 r., albowiem - mimo, iż właściciele nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] nie wykonali w terminie obowiązków nałożonych na nich w toku postępowania - pozwala na użytkowanie obiektów usytuowanych na działce nr [...]. Chybione jest stanowisko organu dotyczące zgodności samowolnej zabudowy z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a to w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie warunków zabudowy działek przy ul. [...] w Bydgoszczy. Powołana decyzja wydana została w oparciu o obowiązujący do dnia 31 grudnia 2002 r. plan zagospodarowania przestrzennego, a nie jak twierdzi Organ: " ze względu na brak miejscowego planu ". Plan ten przewidywał dla tego terenu zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, przewidującą adaptację istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej w dobrym stanie technicznym. Z treści decyzji wyraźnie wynika, iż zabudowa na działce nr [...], ze względu na funkcję magazynowo - garażową, wyraźnie odbiega od istniejącej funkcji na tym terenie. W myśl zasady wynikającej z przepisu art. 77 K.p.a. organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W niniejszej sprawie organ za podstawę rozstrzygnięcia przyjął wyłącznie prywatną opinię rzeczoznawcy L. C., wykonaną na zlecenie strony postępowania, B. G. oraz opinię sporządzoną przez B. L., pomijając przy rozstrzyganiu sprawy opinie: J. L. oraz P. Ł. sporządzone na zlecenie skarżących, a nadto - istotną dla rozstrzygnięcia sprawy - opinię Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Bydgoszczy z dnia 17 stycznia 2005 r. Wnioski wypływające z opinii J. L., P. Ł. oraz Miejskiej Pracowni Urbanistycznej są całkowicie rozbieżne ze stwierdzeniami biegłej L. C., a w niektórych kwestiach również odmienne niż wnioski biegłego, B. L.. Okoliczność pominięcia przez organ przy rozstrzyganiu sprawy opinii J. L., P. Ł. oraz Miejskiej Pracowni Urbanistycznej stanowi podstawę do sformułowania zarzutu, iż organ nie rozważył wszechstronnie całego materiału zgromadzonego w sprawie. Organ - wydając zaskarżoną decyzję - naruszył nadto zasadę określoną przepisem art. 80 K.p.a., zgodnie z którą oceny, czy dana okoliczność została udowodniona organ winien dokonać w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Ochrona prawa - w myśl konstytucyjnej zasady wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP - przysługuje osobom, które prawa nie naruszają. Legalizacja budowy budynku na działce o numerze 35, z uwagi na wskazane wyżej okoliczności, sprzeciwia się prawom skarżących. Tym samym więc inwestorzy budynku magazynowo -gospodarczego nie mogą domagać się ochrony prawnej wbrew prawom skarżących, niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, w której osobom działającym wbrew prawu udziela się ochrony prawnej z naruszeniem praw osób działających zgodnie z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając skargę I. i Z. O. podkreślił, że sprawa toczy się już 12 lat i była trzykrotnie rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy: wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. SA/Bd 3398/03, wyrokiem z 24 sierpnia 2005 r. sygn. II SA/Bd 428/05 i wyrokiem z 19 kwietnia 2006 r. sygn. II SA/Bd 61/06. Uprzednio wyrok w tej sprawie wydał Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w dniu 10 lipca 2000 r. sygn. II SA/Gd 979/98. Od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie wniesiono kasacji. Powołując się na art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podniósł, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd I instancji wskazał, że zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane o tyle nie może być skuteczny, o ile by już podniesiony w poprzednich skargach, które były przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Zarzut ten był podnoszony w sprawie II SA/Bd 61/06 i nie spotkał się z uznaniem przez Sąd. Z dniem 1 stycznia 1995 r. weszła w życie ustawa z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414). W przepisie art. 103 ust.1 tej ustawy przyjęto, że do spraw wszczętych przed wejściem w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 Natomiast w ust. 2 wskazano, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. Do tych obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd I instancji podniósł, że regułą jest wobec tego stosowanie nowej ustawy. Tak to przyjęto i przesądzono w poprzednich wyrokach sądowych wydanych w rozpatrywanej sprawie. Wyjątek o jakim mowa w art. 103 ust. 2 dotyczy wyłącznie stosowania Prawa budowlanego z 1994 r. po dniu 1 stycznia 1995 r. tylko w odniesieniu do przepisu art. 48 tej ustawy i wyłącznie wówczas, gdy przed dniem 1 stycznia 1995 r. budowa obiektu została zakończona Przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., odnosi się do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy, które wypełniły hipotezę art. 48 tej ustawy. Nie można stosować wykładni rozszerzającej i obejmować treścią tego przepisu innych sytuacji wskazanych w przepisach Prawa budowlanego z 1994 r. jak na przykład zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego czy wykonania określonych czynności lub robót budowlanych Zarzut naruszenia art. 40 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane nie może być skuteczny ponieważ ten przepis nie był podstawą prawną decyzji. W podstawie prawnej decyzji z [...] września 2007 r. Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy, oprócz przepisów procesowych, wskazano na przepis art. 59 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Sąd I instancji wskazał, że zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zdaje się kłócić z zarzutem naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy z 24 października 1974 r., który sprowadza się do negowania stosowania przepisów ustawy z 1994 r. Z jednej bowiem strony skarżący uważa, że ma w sprawie zastosowanie ustawa z 1974 r., a formułuje zarzut naruszenia ustawy z 1994 r. Kryterium zastosowania art. 103 ustawy z 1994 r. jest kryterium wszczęcia postępowania, a nie wybudowania obiektu. Za nietrafny WSA w Bydgoszczy uznał zarzut naruszenia art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Prawo własności może być wykonywane w granicach obowiązującego prawa, w tym administracyjnego. Skarżąca kupiła swoją nieruchomość 10 lat przed wybudowaniem spornego obiektu. Kupując tą nieruchomość zdawała sobie sprawę co kupuje. Godziła się zatem na zastaną sytuację. O tym, że nie można wykonać izolacji ściany wiadomo było w momencie kupna jak również i to, co podnosi skarżąca, że nie można tej ściany otynkować. Był to świadomy wybór skarżącej i obecnie podnoszenie takich zarzutów nie może być skuteczne ani też się spotkać się z aprobatą. Nie można także mówić o naruszeniu prawa własności skarżącej skoro B. G., po kupnie swojej nieruchomości przez skarżącą, nie podejmowała żadnych działań naruszających jej własność. Nie może być trafny zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji poprzez odmowę udzielenia ochrony prawnej skarżącym. Ochrona ta odbywa się zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Sąd nie podzielił poglądu o naruszeniu art. 77 kpa. Uznał, że z materiał dowodowy w tej sprawie, toczącej się od 1998 r., został zebrany wystarczająco i oceniony wszechstronnie. Organy orzekające w sprawie ustosunkowały się do wszystkich zebranych w sprawie dowodów, w tym do opinii biegłych, wskazały którym dowodom dają wiarę i dlaczego. Ocena ta jest przekonywująca i nie narusza art. 77 kpa. Jak ustaliły organy, dla analizowanego obszaru nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Powołano się natomiast na analogie z warunkami zabudowy dla sąsiedniego terenu, wskazując na dopuszczalność tego rodzaju zabudowy. Sąd podziela dotychczasowe poglądy wypowiadane w orzecznictwie, że dla oceny ewentualnej samowoli znaczenie ma okoliczność istnienia planu zagospodarowania przestrzennego nie w momencie wybudowania a w momencie wydawania decyzji. Za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut o prowadzeniu w przedmiotowym budynku działalności gospodarczej wyjaśniając, że okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy, a przede wszystkim stwierdzenie to stoi w sprzeczności z innymi dowodami wskazującymi na to, że działalność ta nie jest prowadzona. Jeżeli, zdaniem skarżącej, działalność ta wywołuje wibracje i hałasy, to można w tym zakresie uruchomić kontrolę odpowiednich organów sanitarnych. Z powyższych względów WSA w Bydgoszczy na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli I. i Z. O. zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270; z późn. zm.) zarzucono naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik postępowania tj. - naruszenie przepisu art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r.-Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane, poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej zabudowy nie mają zastosowania przepisy tej ustawy, * art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż przepis ten ma zastosowanie w sprawie, mimo iż budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.-Prawo budowlane, * art. 140 oraz art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. dokonanie legalizacji samowolnie postawionej zabudowy na działce nr [...] bez uwzględnienia zasad dotyczących tzw. Prawa sąsiedzkiego, -art. 77 kpa. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że zaskarżony wyrok narusza prawo, ponieważ nie uwzględnia przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym wyroku w sprawie II SA/Bd 61/06 Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia w/w przepisów uchylając decyzję z innych przyczyn. Powołując treść art. art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane skarżący podkreślił, że samowola budowlana, będąca przedmiotem niniejszego postępowania została "postawiona" w 1984 r., dlatego, jak to wynika z wyroku z dnia 21 września 2005 r. w sprawie VII SA/Wa 244/05 - do obiektu całkowicie wybudowanego w czasie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane , w zakresie regulacji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie stosuje się również unormowania tej samej ustawy. Pozwolenie na użytkowanie jest bowiem jednym z etapów (końcowych) legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. Mając na uwadze powyższe tym bardziej nie można się zgodzić ze stanowiskiem sądu wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 sierpnia 2008 r., który stwierdza, że kryterium zastosowania art. 103 ustawy z 1994 r. jest kryterium wszczęcia postępowania, a nie wybudowania obiektu. W ocenie skarżącego zaskarżony wyrok narusza art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego z zakresu tzw. prawa sąsiedzkiego, które to organy powinny stosować zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2006 r. - II OSK 794/05. Argumentując nieuwzględnienie niniejszych przepisów Sąd I instancji wskazuje, iż skarżąca wiedziała co kupuje, zatem godziła się na sytuację. Taka interpretacja jest niedopuszczalna i gdyby ją stosować w praktyce, to każde naruszenie prawa po zmianie właściciela byłoby bezkarne. Naruszenie prawa nie może być więc usprawiedliwione tym, że miało miejsce przed kupnem nieruchomości sąsiedniej przez nowego właściciela, wobec czego nie przysługiwałoby mu prawo ochrony swoich interesów. Ponadto skarżony wyrok narusza art. 77 kpa. poprzez brak wszechstronnego rozważania materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, poprzez nieuwzględnienie opinii Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia 17.01.2005 r., która stanowi, iż zabudowa na działce nr [...] jest sprzeczna z zagospodarowaniem otaczających działek i może mieć negatywny wpływ na jakość życia mieszkańców sąsiednich jednorodzinnych budynków mieszkalnych. Nie wzięcie pod uwagę pisma Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 22.02.2006 r., stwierdzającego, że budowla na działce nr [...] była niezgodna z nieobowiązującym już planem zagospodarowania przestrzennego, a ponadto wobec braku takowego planu dla tego terenu na dzień dzisiejszy, także nie ma przesłanek dla lokalizacji w tym miejscu zabudowy sprzecznej z rodzajem zagospodarowania występującym w sąsiedztwie omawianej działki. W kolejnym piśmie Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 27.02.2007 r., ustalającym warunki zabudowy na działce przy ul. [...], sprecyzowano ponadto, że za funkcję sprzeczną zgodnie z pismem z dnia 22.02.2006 r. rozumieć należy zabudowę na działce nr [...] przy ul. [...], która jako jedyna na analizowanym terenie posiada zabudowę magazynowo-garażową. Pozostałe działki mają zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wielorodzinną i usługową (przedszkole, biuro rachunkowe, hurtownia i sklep akcesoriów szewsko-rymarskich). Sporna budowla bezsprzecznie odbiega więc swoim charakterem od pozostałych budowli położonych w pobliżu, gdyż nie ulega wątpliwości, iż budynek magazynowo-garażowy nie można sklasyfikować jako usługowy. Fakt ten nie został jednak uwzględniony w trakcie niniejszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr nr 153, poz. 1270; z późn. zm. dalej zwana p.p.s.a) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie oparta została o zarzuty wskazane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a tj. naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania. W obrębie podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania) skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 77 kpa. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Prawidłowa konstrukcja skargi kasacyjnej, w zakresie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wymaga podania zarzutu naruszenia procedury sądowoadministracyjnej w powiązaniu z przepisami postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego aktu, które znajdują zastosowanie w ustalaniu stanu faktycznego przez organy administracji publicznej. Postępowanie sądowoadministracyjne jest bowiem uregulowane ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomijając jednak fakt wadliwego sformułowania tego zarzutu kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do jego rozpoznania uznając, iż w istocie Sądowi I instancji zarzuca się dokonanie wadliwej oceny stanu faktycznego, będącego podstawą wydanego rozstrzygnięcia przez organy administracji publicznej. Zarzut ten uznać jednak należy za nieusprawiedliwiony. Uchylając prawomocnym wyrokiem dnia z dnia 19 lipca 2000r.decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego, orzeczoną na podstawie art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2006r, nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej powoływana jako ustawa Prawo budowlane z 1994r.) i art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm., dalej zwana ustawą Prawo budowlane z 1974r.), Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wyraził pogląd, że badając przesłanki z art.37 ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1974r., ustalić należy jakie jest przeznaczenie terenu, na którym znajduje się obiekt w dacie wydawania decyzji oraz czy obiekt ten powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W toku trwającego od 1998r. postępowania uchylając ponownie decyzję o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu wyrokiem z dnia z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. II SA/Bd 61/06 WSA w Bydgoszczy przypomniał, że konieczne jest ustalenie na podstawie przepisów z daty orzekania, a nie na podstawie nieobowiązującego już planu zagospodarowania przestrzennego z 1994r., czy tego typu obiekt może być zlokalizowany w obecnym miejscu. Sąd I instancji kontrolując w tej sprawie zaskarżoną decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie powołując się na art. 153 p.ps.a podniósł, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia i uznał, że organy administracji publicznej zebrały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i dokonały prawidłowej jego oceny. W szczególności ustaliły, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a fakt wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rodzajowo zbliżonej inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej hurtowni i sklepu akcesoriów szewsko-rymarskich oraz rozbudowie budynku mieszkalnego na nieruchomości sąsiedniej świadczy o tym, że lokalizacja spornej zabudowy jest dopuszczalna na omawianym terenie. W obiekcie tym nie jest prowadzona działalność produkcyjna. Stanowisko Sądu I instancji uznać należy za prawidłowe. Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, brak jest podstaw do uznania, że zabudowa magazynowo - garażowa odbiega swym charakterem od zabudowy w postaci hurtowni czy też sklepu, dlatego nie może być usytuowana na działce nr [...]. Odnosząc się w tym przedmiocie do regulacji art . 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003r., nr 80, poz.717 ze zm) wskazać należy, że przewidziana w nim zasada kontynuacji funkcji nie może być rozumiana wyłącznie jako zasada budowania każdorazowo wyłącznie obiektów o identycznej funkcji. Chodzi o to, aby zabudowa nie godziła w zastany stan rzeczy tzn. by można ją było pogodzić z istniejącym już zagospodarowaniem terenu. W niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego ustaliły, że w obiekcie tym nie jest prowadzona działalność produkcyjna i prawidłowo uznały, że przedmiotowa zabudowa może być zlokalizowana na tym terenie. Nie zmienia tej oceny treść pisma Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia 17 stycznia 2005r. ani też stanowisko Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2007r. Za trafny natomiast należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, który sprowadza się do tego, że do wybudowanego w 1984r., bez wymaganego pozwolenia na budowę obiektu budowlanego zastosowano w tej sprawie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r. tj. art. 59 ust.1 tej ustawy, uznając tym samym , że nie ma tu zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, że przepis art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., odnosi się do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy, które wypełniły hipotezę art. 48 tej ustawy. Nie można stosować wykładni rozszerzającej i obejmować treścią tego przepisu innych sytuacji wskazanych w przepisach Prawa budowlanego z 1994 r. jak na przykład zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego czy wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Stanowisko to jest oczywiście trafne, ale należy równocześnie stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny wyczerpuje hipotezę wskazanego wyżej przepisu art.48. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt , że w 1984r. B. G. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę wybudowała przedmiotowy obiekt budowlany. Przepis art.103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. stanowi, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Takimi przepisami dotychczasowymi w zakresie usuwania skutków samowoli budowlanej są przepisy art. 37- 42 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Ma rację autor skargi kasacyjnej, że z treści art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r. wynikała konieczność prowadzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie w trybie art. 37 ust.1 Prawa budowlanego z 1974 r. Jednak zastosowanie tego przepisu wymagało stwierdzenia okoliczności, przewidzianych w pkt 1 lub 2 w/w art.37 ust.1, na co wskazywał już Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku w wyroku z dnia 19 lipca 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 978/98. Rozbiórka zabudowań mogłaby zatem nastąpić tylko wtedy, gdyby organ nadzoru budowlanego jednoznacznie wykazał, że ze względu na przeznaczenie terenu nie mogą być one usytuowane na tym obszarze lub wybudowane niezgodnie z prawem zabudowania powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Podnieść jednak należy, że w niniejszej sprawie choć organy administracyjne nie odwoływały się do treści art.37 ust. 1 pkt.1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r., to w istocie przesłanki z tego artykułu zostały zbadane. Organy orzekające trafnie ustaliły, że dopuszczalna jest lokalizacja obiektu budowlanego na analizowanym terenie oraz że obiekt ten nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W tej sytuacji, wobec braku przesłanek do orzeczenia rozbiórki, do obiektu całkowicie wybudowanego w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974r., w zakresie regulacji dotyczącej pozwolenia na użytkowanie, jak wyżej to wskazano, stosuje się również unormowania tej ustawy a nie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r. Pozwolenie na użytkowanie jest bowiem końcowym etapem legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. Podstawą wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu budowlanego w tej sprawie powinien być wobec tego przepis art. 42 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974r., zgodnie z którym podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało zdatność do użytku przedmiotowego obiektu, w związku z powyższym udzielenie pozwolenia na użytkowanie znajduje także uzasadnienie na gruncie mających w sprawie zastosowanie przepisów Prawa budowlanego z 1974r. Z tych tez względów mimo wadliwej podstawy prawnej wskazanej w zaskarżonej decyzji, skoro podstawa ta faktycznie istnieje, uznać należy, że doszło w tej sprawie do naruszenia prawa materialnego, ale jak wyżej to wywiedziono, w sposób nie mający wpływu na wynik sprawy. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art.37 ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1974r, przepisu art. 103 ust. 2 oraz 59 ust.1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Nie jest trafny podnoszony w skardze zarzut naruszenia zasad "prawa sąsiedzkiego" (art.140 i art.144 kc.), bowiem zadaniem organów administracji publicznej było w tej sprawie, zbadanie przesłanek i rozstrzygnięcie kwestii, czy w świetle przepisów prawa budowlanego a więc prawa publicznego możliwa jest legalizacja obiektu budowlanego wzniesionego bez prawem wymaganego pozwolenia na budowę. Zauważyć przy tym należy, że w toku niniejszego postępowania administracyjnego wykazane zostało, że przedmiotowy obiekt nie narusza uprawnień właścicieli sąsiednich nieruchomości, dlatego nie można uznać, że doszło w sprawie do naruszenia zasad "prawa sąsiedzkiego". Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu.