II SA/Wa 833/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Kube, Sędziowie WSA - Przemysław Szustakiewicz, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2008 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego - oddala skargę - UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 88 ust. 1, art. 95 ust. 1 pkt 2, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), § 7 i § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), w dniu [...] stycznia 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił przydziału Z. L. lokalu mieszkalnego, pozostającego w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub podległych mu organów. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał m.in., że ww. zameldowana jest od dnia 7 stycznia 1981 r. na pobyt stały w lokalu mieszkalnym, położonym przy ul. [...] w K., który uzyskał jej były mąż. Organ wskazał, że Sąd Okręgowy w K. rozwiązał wyrokiem z dnia [...] października 2003 r. związek małżeński Z. L., orzekając jednocześnie o sposobie korzystania przez byłych małżonków z mieszkania przy ul. [...] w K. Oznacza to, zdaniem organu, że Sąd ustanowił w wyroku rozwodowym prawo do lokalu mieszkalnego dla Z. L., która w związku z tym jest lokatorem, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Organ podniósł, że tym samym skarżąca posiada w miejscowości, w której pełni służbę, lokal mieszkalny, który odpowiada przysługującej jej powierzchni mieszkalnej i dlatego – stosownie do art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji - nie spełnia warunków do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Organ wskazał też, że w sprawie nie zaistniały szczególne okoliczności, uzasadniające przydział skarżącej innego samodzielnego lokalu mieszkalnego, o których mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Od decyzji organu pierwszej instancji, Z. L. złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając obrazę art. 95 ust. 1 pkt 2 oraz art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, wskazując, że nie posiada lokalu mieszkalnego, a jedynie prawo do korzystania z części mieszkania. Ponadto skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że w jej sytuacji nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, uzasadniający przydział innego samodzielnego lokalu mieszkalnego. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, oraz art. 88 ust. 1, art. 95 ust. 1 pkt 2, art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, w dniu [...] marca 2008 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie wyjaśnił, iż ustawa pragmatyczna nie definiuje pojęcia "posiadanie lokalu mieszkalnego", dlatego dla potrzeb wykładni art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, konieczne było posłużenie się przepisem art. 336 Kodeksu cywilnego, który rozróżnia posiadanie samoistne i zależne. Organ wskazał, że posiadanie zależne to określone, faktyczne władztwo nad cudzą rzeczą. Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, iż sposób korzystania przez byłych małżonków z mieszkania przy ul. [...] w K. został określony przez Sąd Okręgowy w K. w wyroku orzekającym rozwiązanie małżeństwa skarżącej, przez co ustanowił prawo lokatorskie dla Z. L., które jest samodzielnym tytułem prawnym do posiadania lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem tej części, w której Sąd dopuścił korzystanie z mieszkania przez byłego męża skarżącej. Zdaniem organu wyczerpuje to negatywną przesłankę, o której mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej, do przydziału lokalu mieszkalnego. Organ wskazał również, że ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, aby w sprawie wystąpiły szczególne okoliczności, uzasadniające przydzielenie Z. L. innego lokalu mieszkalnego, będącego w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi, złożonej przez Z. L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja narusza art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, gdyż Sąd w wyroku rozwodowym przyznał jej prawo do korzystania jedynie z części lokalu mieszkalnego, co jest regulacją prowizoryczną na czas wspólnego zamieszkiwania byłych małżonków, a nie podstawą do posiadania, w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Skarżąca wskazała też, że organ naruszył § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności, uzasadniające przydzielenie skarżącej innego lokalu mieszkalnego. Ponadto – zdaniem skarżącej - organ odmówił jej, jako policjantowi, prawa do odpowiednich warunków mieszkaniowych. W związku z tym, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno – pensjonatowy. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca zamieszkiwała i zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o pow. mieszkalnej 75,96 m2 (izb 5), przydzielonym jej mężowi decyzją administracyjną Komendanta Miejskiego Milicji Obywatelskiej w K. z dnia [...] września 1980 r. nr [...]. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia [...] października 2003 r. orzekł rozwód skarżącej z M. L. W wyroku Sąd orzekł o sposobie korzystania z powyżej określonego lokalu mieszkalnego, w ten sposób, że przyznał M. L. prawo do korzystania z pokoju o pow. 22,56 m2 oraz kuchni, przedpokoju i łazienki. Skarżąca natomiast, uzyskała prawo do korzystania z trzech pokoi o łącznej pow. 54,3 m2 oraz z powyżej określonych pomieszczeń. Nie ulega wątpliwości, że posiadany przez skarżącą lokal mieszkalny wypełnia normy zaludnienia określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.). Zgodnie z § 7 powyżej powołanego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach rozwiedzionemu policjantowi przydziela się lokal mieszkalny, inny niż dotychczas zajmowany, o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym mu normom zaludnienia. Powyżej przytoczony przepis stwarza wyłącznie możliwość przydzielenia takiego lokalu mieszkalnego, ale może to nastąpić w szczególnie uzasadnionym przypadku. Ocena, czy szczególnie uzasadniony przypadek zachodzi w konkretnej sprawie należy do organu, który powinien swoje stanowisko uzasadnić. Zdaniem Sądu, organ właściwie ocenił, że taki przypadek w rozpoznawanej sprawie nie zaistniał, a stanowisko to zostało w sposób wyczerpujący uzasadnione. Zmiana w życiu osobistym skarżącej, jaką spowodował rozwód oraz konieczność dzielenia mieszkania z byłym mężem, nie może być uznana za uzasadniony przypadek, o którym mowa w § 7 przedmiotowego rozporządzenia. Odnosząc się do argumentów podniesionych przez skarżącą w skardze, nie można uznać ich za trafne. Wyrok Sądu, przesądzający o sposobie korzystania przez byłych małżonków z przedmiotowego lokalu mieszkalnego, wbrew twierdzeniu skarżącej nie jest "regulacją prowizoryczną". Zmienić ją mogą wyłącznie zainteresowane strony, podejmując stosowne decyzje w zakresie nowego uregulowania sposobu korzystania z lokalu, który wspólnie zamieszkują i posiadają. Brak porozumienia w tym zakresie powoduje, że zachodzi negatywna przesłanka do przyznania skarżącej innego lokalu mieszkalnego, co podkreślił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Faktyczna możliwość korzystania z mieszkania, zgodnie z przysługującymi normami zaludnienia, stosownie do orzeczenia sądu w wyroku rozwodowym, sprawia, że skarżąca, mimo niewątpliwych niedogodności, wynikających z faktu dzielenia mieszkania z byłym mężem, nie spełnia przesłanek do przydzielenia jej lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Brak jest bowiem podstaw prawnych do przydziału lokalu na rzecz skarżącej. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.