VII SA/Wa 1431/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia konieczności odbycia stażu adaptacyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Minister Zdrowia postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] marca 2009 r. , w przedmiocie konieczności odbycia przez J. K. 9 - miesięcznego stażu adaptacyjnego składającego się z części; neurochirurgia – 1 miesiąc, chirurgia ogólna – 3 miesiące, chirurgia szczękowo - twarzowa – 4 miesiące oraz intensywna terapia i medycyna ratunkowa – 1 miesiąc. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskujący o uznanie kwalifikacji do wykonywania medycznego – tytułu specjalisty w dziedzinie chirurgii szczękowo – twarzowej, przedstawił dokument potwierdzający formalne kwalifikacje w zakresie specjalizacji z chirurgii szczękowo – twarzowej inny, niż objęty wykazem, o którym mowa w art. 16 a ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. W takiej sytuacji minister stosuje przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii, z zastrzeżeniem art. 2, zgodnie z którym uprawnienie do wyboru stażu adaptacyjnego może zostać wyłączone. W przedmiotowej sprawie Minister stwierdził, że wnioskodawca nie zrealizował pełnych staży wymaganych w programie specjalizacji w dziedzinie chirurgii szczękowo – twarzowej oraz intensywnej terapii i medycyny ratunkowej. Program specjalizacji opracowywany jest i zatwierdzany na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów. Celem stażu adaptacyjnego odbywanego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 16 lutego 2009 r. nie jest nabycie umiejętności ale weryfikacja kwalifikacji wnioskodawcy jako specjalisty, który nabył je w innym państwie członkowskim Unii, przy czym tryb i zasady odbywania stażu adaptacyjnego różnią się od trybu i zasad odbywania staży kierunkowych w ramach specjalizacji. Minister Zdrowia podzielił opinię Zespołu Opiniodawczo – Doradczego, który po ponownej analizie dokumentacji podtrzymał opinię wcześniejszą z dnia 9 stycznia 2009 r. , uzależniającą decyzję o uznaniu kwalifikacji w zakresie specjalizacji skarżącego, od odbycia przez niego stażu adaptacyjnego wskazanego w postanowieniu. Skargę sądową na powyższe postanowienie wniósł zainteresowany, domagając się jego uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu europejskiego z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, błędną wykładnię art. 16 b ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza, niezastosowanie art. 16 a ust. 2 pkt 6 tej ustawy oraz błędną wykładnię art. 13 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach Unii a także naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Zdaniem skarżącego w sprawie powinien być zastosowany przepis art. 16 a ust. 3 ustawy a nie jak powołuje to organ art. 16 b ust. 1 pkt 1. Zastosowanie art. 16 a ust. 2 pkt 6 ustawy odzwierciedla stan faktyczny oraz dokumenty jakie zostały przedstawione w toku postępowania. Jak podniósł skarżący, posiada on specjalizację uzyskaną w N.wg Dyrektywy 2005/36/WE w tłumaczeniu polskim: chirurgia zębowa jamy ustnej i szczękowo – twarzowa, polska zaś specjalizacja to chirurgia szczękowo – twarzowa. Jest to prawo nabyte według przepisów Dyrektywy Unijnej a więc aktu wyższego rzędu, niż rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 16 lutego 2009 r. w oparciu o które organ chce weryfikować specjalizację uzyskaną na terenie Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracyjny orzekający w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Skarga podlega uwzględnieniu z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. W myśl art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej zobowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ w ramach tej zasady czynnego udziału strony jest zobowiązany również zawiadomić strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z biegłych, umożliwić im udział w przeprowadzeniu tego dowodu, zadawania pytań i składania wyjaśnień. Zachowanie tych wymagań nie jest pozostawione uznaniu organu lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu. Strona ma prawo do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań, a obowiązkiem organu jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymania się od wydania decyzji do czasu złożenia tego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie – uzasadnia wniosek, ze organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek z art. 10 § 1 kpa. Jak wynika z akt sprawy w niniejszym przypadku strona nie była zawiadomiona o terminie i czasie obrad Zespołu Opiniodawczo – Doradczego, nie mogła więc uczestniczyć w tej czynności, ani też złożyć wyjaśnień. Nie była też zawiadomiona o prawie zapoznania się z aktami sprawy ( kontakt telefoniczny nie zwalnia organu z tego obowiązku). Zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącego, iż działania ciała doradczego ( jak sama nazwa wskazuje), należy traktować podobnie jak przeprowadzenie dowodu w sprawie, gdzie strona winna mieć możliwość złożenia wyjaśnień, a następnie zapoznania się z opinią oraz wypowiedzenia się w tej kwestii. Opinia zespołu Opiniodawczo – Doradczego zawarta w aktach sprawy zawiera sugestię tego zespołu co do warunków uznania kwalifikacji zainteresowanego i organ administracji właściwy w sprawie winien odnieść się do tej opinii, nie zaś ją powtórzyć ze wskazaniem, iż ją podziela. Rzeczą organu było przeanalizowanie opinii w zestawieniu z całym materiałem dowodowym w sprawie wraz z uwzględnieniem wypowiedzi zainteresowanego odnośnie całości materiału, a następnie podjęcie decyzji której motywy winny być szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu (organ winien wskazać dlaczego i na jakiej podstawie podziela opinię Zespołu doradczego, z jakich powodów przyjęto taki a nie inny czas trwania poszczególnych części stażu) a nadto wyjaśnić dlaczego przyjmuje, iż zarzut dotyczący niezgodności przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. w sprawie specjalizacji lekarzy i lekarzy dentystów z przepisami Dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. pozostaje bez wpływu na zmianę toku postępowania. Powyższe uchybienia organu stanowią o nienależytym wyjaśnieniu sprawy, braku oceny i rozpatrzenia całości materiału dowodowego , a tym samym o naruszeniu 7 i 77 § 1 kpa.. Powtórzenie opinii ciała doradczego bez zajęcia stanowiska przez ministra wyjaśniającego dlaczego uznaje tę opinię i jej wskazania za trafne stanowi również o naruszeniu art. 107 § 3 kpa. i uniemożliwia Sądowi kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. Nie przesądzając o wyniku postępowania administracyjnego wskazać należy, iż organ biorąc pod uwagę powyższe winien ponownie przeprowadzić postępowanie administracyjne zgodnie z wymogami art. 10, 7 i 77 kpa, a podjęte rozstrzygniecie uzasadnić stosownie do zapisu art. 107 § 3 kpa. Mając na uwadze uchybienia wyżej wskazanym przepisom proceduralnym jako mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1c ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie wraz z postanowieniem poprzedzającym. Przy orzekaniu zastosowano art. 152 w/w ustawy.