II SA/Ol 639/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. i A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie rozbiórki części budynku letniskowego oddala skargę. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony) UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia "[...]" r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego "[...]" (dalej zwany: "PINB", "organ I instancji"), rozpoznał wniosek A.S. i R.S. (dalej jako: "Skarżący"), odmawiając zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionego przez PINB tytułu wykonawczego z dnia "[...]". W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 56 § 3, art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) dalej jako: "u.p.e.a." W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzją z dnia "[...]" r. PINB, działając na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowalnego, nakazał Skarżącym rozbiórkę części budynku letniskowego, zlokalizowanego na części działki nr "[...]", wybudowanego w ramach samowoli budowlanej. W dniu "[...]" skierowano do zobowiązanych tytuł wykonawczy, natomiast w dniu "[...]" nałożono na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie o nałożeniu grzywny zostało następnie uchylone przez "[...]" Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z "[...]" r., który orzekł co do istoty nakładając na Skarżących grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 008,10 zł. Postanowienie to, na skutek wniesionej skargi, zostało poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z 26.11.2019 r. sygn. akt II SA/Ol 501/19 oddalił skargę Skarżących. W toku czynności kontrolnych w terenie, w dniu 29.05.2020 r. kontrolerzy PINB stwierdzili, że obowiązek rozbiórki części budynku letniskowego nie został wykonany. W dniu 16.06.2020 r. zawiadomiono Skarżących, przed skierowaniem wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego grzywny w celu przymuszenia, o możliwości wykonania obowiązku rozbiórki i złożenia wniosku o umorzenie nałożonej grzywny. W efekcie przekazanej informacji Skarżący w dniu "[...]" r. wystąpili o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Jako uzasadnienie podali, że z uwagi na trwającą pandemię COVID-19 umówiona ekipa budowalna zmuszona była zrezygnować z podjęcia prac i przełożyć je na bliżej nieokreślony termin. Organ wyjaśnił, że ustawa, która zawiesza bieg terminów w związku z COVID-19 w postępowaniach egzekucyjnych tj. art. 15 zzs ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374) dalej jako: "ustawa COVID-19", został uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z 14.05.2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) dalej jako: "ustawa o zmianie COVID-19". Jednocześnie w art. 68 ust. 6 i 7 ustawy o zmianie COVID-19 wskazano, że terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15 zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15 zzs tej ustawy, rozpoczynają się po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15 zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15 zzs tej ustawy biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem z upływem 23.05.2020 r. terminy zostały odwieszone. Organ nie znalazł innych przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego przewidzianych w art. 56 § 1 u.p.e.a., bowiem w niniejszej sprawie żadna z wymienionych przesłanek nie miała miejsca. Nadto wyjaśniono, że obowiązek rozbiórki części budynku letniskowego jest wymagalny od dnia 30.03.2013 r., zatem Skarżący mieli wystarczająco dużo czasu na jego zrealizowanie, zaś składane wnioski mają na celu jedynie zwłokę w wykonaniu nałożonego obowiązku. Na to postanowienie Skarżący wnieśli zażalenie zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Podnieśli, że wciąż są zaskakiwani czynnościami podejmowanymi w stosunku do nich przez organ. Wskazali, że planowana była rozbiórka części budynku w kwietniu 2020 r., jednak z uwagi na pandemię ekipa budowalne była zmuszona zrezygnować z podjęcia prac i przełożyć je na bliżej nieokreślony czas. Dopiero, gdy sytuacja się unormuje będzie możliwe wykonanie obowiązku rozbiórki. Postanowieniem z dnia "[...]" r., nr "[...]""[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WINB") utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) dalej jako: "k.p.a.", mają zastosowanie jedynie w przypadku braku przepisów szczególnych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - art. 18 tej ustawy. Stosownie zaś do art. 56 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu; w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego, na żądanie wierzyciela, w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zapisy tej ustawy stanowią obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie przewidują natomiast przesłanek do fakultatywnego zawieszenia postępowania. Rozstrzygnięcie podejmowane w tym zakresie ma charakter związany, co oznacza, że organ nie może podjąć innego rozstrzygnięcia. Natomiast w tym postępowaniu nie znajduje zastosowania art. 98 k.p.a. We wniosku oraz w zażaleniu Skarżący nie podnieśli przesłanek zawieszenia postępowania wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a. Wyjaśniono, że w art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., ustawodawca wskazał na możliwość zawieszenia postępowania w przypadkach przewidzianych w ustawach. Powyższy zapis oznacza, że musi istnieć przepis szczególny, który uprawniałby do takiego zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wskazano, że takim przepisem szczególnych był właśnie art. 15 zzs ustawy COVID-19, który jednak został uchylony na podstawie art. 46 pkt 20 ustawy o zmianie COVID-19. Termin zatem na tej podstawie wznowił swój bieg z upływem 23.05.2020 r. Podniesiono, że działania Skarżących, którzy mieli świadomość obowiązku wykonania rozbiórki od 30.03.2013 r., jak też liczne monity ze strony organu nadzoru budowalnego, wskazują, że intencją zainteresowanych jest jedynie przewlekłość prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wyjaśniono, że Skarżący mogą skorzystać z usług innej firmy budowlanej, bowiem branża budowalna prowadzi cały czas działalność z zachowaniem zasad ostrożności sanitarnej, gdzie realizowane są liczne inwestycje budowlane. Na to postanowienie Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności w części orzekającej co do istoty sprawy i odmawiającej zawieszenia toczącego się postępowania egzekucyjnego, umorzenia wszczętego postępowania egzekucyjnego, zasądzenia od organu na ich rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw oraz przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zarzucono naruszenie: - prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, którego efektem jest nieuzasadnione nałożenie kary grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, którego realizacja jest niemożliwa w sposób oraz w terminie wyznaczonym przez PINB; - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez zachowania prawa strony do wglądu do akt sprawy, gdzie nie byli informowani o czynnościach podejmowanego postępowania, co miało bezpośredni wpływ na treść wydanego postanowienia, - obrazę przepisów postępowania poprzez naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.), poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły, czym, naruszone zostały prawa jednostki przed organem administracji, - art. 7 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, - obrazę przepisów postępowania, a w szczególności art. 8, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 136 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, w szczególności nie odniesienie się do argumentów zawartych w zażaleniu. W motywach uzasadnienia wskazano, że w sprawie postępowania egzekucyjnego będzie miał zastosowanie art. 98 k.p.a. wobec uregulowania zawartego w art. 18 u.p.e.a. Poza tym fakt zaistnienia pandemii koronawirusa COVID-19 spowodował całkowite sparaliżowanie życia w Polsce, czego organ nie uwzględnił w wydanym rozstrzygnięciu. W odpowiedzi na skargę "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo podano, że WSA w Olsztynie wyrokiem z 26.11.2019 r. sygn. akt II SA/Ol 501/19 oddalił skargę A.S. i R.S. na postanowienie WINB z dnia "[...]" r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia "[...]" r. dotyczącego rozbiórki budynku letniskowego zlokalizowanego na części działki "[...]". Wskazano, że obecnie Skarżący powołują się na okoliczność sparaliżowania życia na skutek koronawirusa, jednak od 2013 r. podnoszą różnorodne okoliczności, w ich ocenie stanowiące przeszkody w wykonaniu orzeczonej rozbiórki, które jednak w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie są zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna/postanowienie jest zgodne z prawem, jeżeli jest zgodne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie postanowienia, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a." Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością wyeliminowania skarżonego postanowienia z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przede wszystkim stwierdzić należy, że organy egzekucyjne (PINB i WINB) zobligowane były do zastosowania w niniejszej sprawie środków przewidzianych ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie budzi bowiem wątpliwości, że strona skarżąca nie wykonała nałożonego na nią ostateczną decyzją PINB z dnia "[...]" r. obowiązku rozbiórki części budynku letniskowego o wymiarach 4,10 x 2,95 m, powstałego w 2009 r., zlokalizowanego na części działki "[...]" położonych w obrębie miejscowości Z., gm. P., wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej. Zgodnie zaś z ugruntowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych "dopóki w obrocie prawnym pozostaje decyzja nakładająca określony obowiązek, dopóty możliwe jest wszczęcie i prowadzenie egzekucji w celu jego wykonania" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 października 2007 r., sygn. II SA/GL 335/07, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA). Dodać przy tym należy, że działania organu egzekucyjnego na obecnym etapie postępowania mają wyłącznie charakter formalnoprawny i są jedynie konsekwencją niewykonania decyzji nakładającej określone obowiązki. Organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego nie bada zatem ponownie tzw. decyzji merytorycznej, lecz tylko podejmuje działania przy zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa do jej wykonania. Przedmiotowa decyzja nakładająca obowiązek rozbiórki nie podlega również kontroli sądowej w rzeczonym postępowaniu, albowiem wykracza to poza zakres rozpoznawanej sprawy. Także samo w rozpoznawanej sprawie nie podlega kontroli Sądu sam fakt nałożenia na Skarżących, w trybie art. 121 § 1 i § 2 u.p.e.a., grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki części budynku letniskowego, bowiem w tym przedmiocie wypowiedział się już WSA w Olsztynie w wyroku z 26 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 501/19, gdzie oddalono skargę Skarżących na postanowienie WINB z "[...]" r., którym wymierzona została ww. grzywna w celu przymuszenia. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie pozostaje zatem jedynie postanowienie WINB z "[...]" r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji z "[...]" r. odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego z dnia "[...]" r. Wobec podniesionego w skardze zarzutu, że Skarżący są zaskakiwani kolejnymi czynnościami organu podejmowanymi w stosunku do nich pozostaje wyjaśnić, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku – spowodowanie, aby zobowiązani zachowali się w sposób zgodny z jego treścią, co wynika wprost z art. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wyjaśnić pozostaje Skarżącym, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, po doręczeniu im upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania rozbiórki części budynku letniskowego, oraz po doręczeniu tytułu wykonawczego, w toku kontroli stwierdzono brak wykonania nałożonego obowiązku, z tego też powodu zostało wydane w trybie art. 121 § 1 u.p.e.a. postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia. Po dokonaniu kontroli przez pracowników PINB w dniu 29 maja 2020 r. stwierdzono brak wykonania obowiązku rozbiórki części budynku letniskowego, dlatego też w dniu 15 czerwca 2020 r., przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego celem wykonania grzywny w celu przymuszenia, zawiadomiono o możliwości wykonania obowiązku rozbiórki co umożliwi wystąpienie z wnioskiem o umorzenie nałożonej grzywny. W wyniku tej informacji dopiero Skarżący pismem z 25 czerwca 2020 r., wystąpili o zawieszenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na istniejący stan zagrożenia epidemii COVID-19 oraz brak możliwości wykonania pracy przez ekipę budowlaną, która odłożyła rozbiórkę na czas bliżej nieokreślony. W realiach tak stwierdzonych czynności nie sposób zaakceptować stanowiska Skarżących, że są zaskakiwani kolejnymi czynnościami organu egzekucyjnego, bowiem obowiązkiem tego organu jest podejmowanie takich działań względem zobowiązanych aby prawomocna decyzja nakładająca określone obowiązki na zobowiązanych tj. nakaz rozbiórki części budynku letniskowego została wykonana. W tym miejscu pozostaje wyjaśnić, że kryteria zawieszenia postępowania w postępowaniu egzekucyjnym normuje art. 56 u.p.e.a. Stosownie do treści art. 56 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożeni na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Jak zatem wynika z przytoczonej regulacji wystąpienie przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego obliguje organ egzekucyjny do jego zawieszenia, bowiem powołany przepis nie zawiera upoważnienia do uznania administracyjnego w tym zakresie. Należy nadto zwrócić uwagę, że powołany przepis nie zawiera zamkniętego katalogu przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego, bowiem ma ono ulegać zawieszeniu także w innych okolicznościach przewidzianych w ustawach. W realiach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że nie zaistniały przesłanki określone w pkt 1 - 4 art. 56 § 1 u.p.e.a. Odrębnego omówienia wymaga natomiast wykładnia pkt 5 cytowanego przepisu, w którym zawieszenie postępowania egzekucyjnego może mieć miejsce w "innych przypadkach przewidzianych w ustawach". Na gruncie tego zapisu Skarżący podnosi w skardze, że podstawą do zawieszenia postępowania egzekucyjnego winien być przepis art. 98 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Na gruncie wskazanej regulacji jednoznacznie wypowiedziano się w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak też w piśmiennictwie, że odesłanie to dotyczy zarówno innych ustaw jak też samej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednakże Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela stanowisko prezentowane w doktrynie (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (redaktorzy), Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2021, str. 418), że przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji zostały wyczerpująco uregulowane w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tym samym odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. nie może mieć miejsca. Nadto wyjaśnić pozostaje, że norma art. 18 u.p.e.a., zgodnie z którą jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepis Kodeksu postępowania administracyjnego, nie upoważnia do stosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Przepisy k.p.a. mogą być bowiem stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełnić, a nie modyfikować przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z tego też powodu w postępowaniu egzekucyjnym nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego. Dlatego też zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione. Natomiast na gruncie rozpoznawanej sprawy przesłanką zawieszenia postępowania "przewidzianą w ustawach" mógł być art. 15 zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374) dalej jako: "ustawa COVID-19", który przewidywał w ust. 1 pkt 2, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach egzekucyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zatem w dacie od dnia ogłoszenia stanu epidemicznego – rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 433), co miało miejsce w dniu 13 marca 2020 r., bieg terminów procesowych w postępowaniu egzekucyjnym uległ zawieszeniu. Jednakże przepis ten został uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) dalej jako: "ustawa o zmianie COVID-19". Jednocześnie w art. 68 ust. 6 i 7 ustawy o zmianie COVID-19 zapisano, że terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15 zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15 zzs tej ustawy, rozpoczynają się po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15 zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15 zzs tej ustawy biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ponieważ ustawa o zmianie COVID-19 weszła w życie 16 maja 2020 r., to z upływem 23 maja 2020 r. terminy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostały odwieszone. Tymczasem Skarżący wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na COVID-19 złożyli w dniu 25 czerwca 2020 r., zatem już w dacie po odwieszeniu ustawowego zawieszenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Okoliczność natomiast, że ekipa budowlana, która miała dokonać rozbiórki części budynku letniskowego zrezygnowała z prac z uwagi na stan epidemii nie ma żadnego wpływu na obowiązek wykonania nakazu rozbiórki części budynku. To w jaki sposób Skarżący zrealizują wymagalny obowiązek rozbiórki, czy osobiście, czy też przy pomocy osób trzecich, nie ma wpływu dla oceny czy zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Już od daty wyroku WSA w Olsztynie z 26 listopada 2019 r., sygn. II SA/Ol 501/19, Skarżący posiadali wiedzę o obowiązku wykonania rozbiórki części budynku letniskowego, bowiem z uwagi na niewykonywanie tego obowiązku została na nich prawomocnie nałożona grzywna w celu przymuszenia. Pomimo tej wiedzy do chwili dokonania sprawdzenia przez pracowników PINB w dniu 29 maja 2020 r., nie wykonali wskazanego obowiązku rozbiórki części budynku letniskowego, podczas gdy ustawa COVID-19 zawieszała postepowanie egzekucyjne w administracji tylko w okresie od 31 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.