II SA/Bk 396/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na czynność Starosty H. z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wystawienie karty pojazdu p o s t a n a w i a przywrócić skarżącemu W. B. termin do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci wpisu UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2008r. skarżący W. B. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Powyższe zarządzenie zostało skutecznie doręczone w dniu 19 czerwca 2008r. Pismem procesowym z dnia 20 czerwca 2008r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w G., skarżący wniósł o przedłużenie terminu wpłaty wpisu co najmniej do dnia 14 lipca 2008r. z uwagi na to, że przebywa w sanatorium. Podniósł, że wezwanie do uiszczenia wpisu odebrała upoważniona przez niego osoba i o fakcie tym poinformowała go telefonicznie. W odpowiedzi na powyższe Sąd poinformował skarżącego, że 7 - dniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym i nie podlega przedłużeniu. Skarżący ewentualnie może wnieść wniosek o jego przywrócenie. Informację tę w dniu 7 lipca 2008r. odebrała osoba upoważniona przez skarżącego (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 19). W dniu 16 lipca 2008r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W następstwie powyższego został zobowiązany do wyjaśnienia, dlaczego złożył go prawie miesiąc później niż otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu. W odpowiedzi na powyższe skarżący podał, że prosił Sąd o przedłużenie terminu co wynika z treści jego pisma z dnia 20 czerwca 2008r. wysłanego z Urzędu Pocztowego w G.. Do akt dołączył dowód nadania tego pisma. W ocenie Sądu wniosek skarżącego jest zasadny. Z treści art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Strona w postępowaniu o przywrócenie terminu nie jest obowiązana do udowodnienia braku swej winy lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu o znaczeniu ścisłym, a więc środkiem nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Skoro ustawa dopuszcza uprawdopodobnienie braku winy, stanowiąc wyjątek od zasady udowadniania, działa tym samym na korzyść strony pozwalając w określonym wypadku na uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego, zamiast jego udowodnienia. Wobec powyższego konieczne stało się rozważenie, czy argumenty skarżącego uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nastąpiło bez jego winy. W przedmiotowej sprawie skarżący wskazał, iż w zakreślonym terminie nie mógł uzupełnić braku formalnego skargi z uwagi na to, że przebywał w sanatorium. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższa okoliczności stanowi uprawdopodobnienie, że niedochowanie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nie było zawinione przez skarżącego. Powyższą okoliczność potwierdza fakt obierania korespondencji kierowanej z sądu do skarżącego przez osobę przez niego upoważnioną. Korespondencja ta jeszcze w dniu 7 lipca 2008r. była odebrana przez tę osobę. Nadto fakt pobytu skarżącego w sanatorium w G. potwierdza nadanie pisma procesowego z dnia 20 czerwca 2008r. z prośbą o przedłużenie terminu w Urzędzie Pocztowym znajdującym się w tej miejscowości. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.