VII SA/Wa 945/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M A i A A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M A i A A kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...]Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania M A i A A utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...]stycznia 2020 r. nr [...]w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] wyjaśnił, że wnioskiem z [...] listopada 2019 r. M A i A A wystąpili o zmianę udzielonego im decyzją Starosty [...]z [...] czerwca 2019 r. nr [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym instalacją gazową wewnętrzną w zakresie zmiany projektu zagospodarowania terenu polegającej na budowie szamba szczelnego na działce nr ew. [...], obręb [...]. Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. Starosta [...]nałożył na wnioskodawców obowiązek uzupełnienia braków oraz usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, a następnie decyzją z [...]stycznia 2020 r. na podstawie art. 35 ust. 3 p.b., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego "zamiennego" i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego wnioskowaną zmianę polegającą na budowie przez inwestorów szamba szczelnego na działce nr ew. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że inwestor, pomimo skierowanego do niego wezwania uzupełnionego zgodnie z art. 10 § 1 w zw. z art. 79a k.p.a. dodatkowym pismem z 2 stycznia 2020 r., nie usunął nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym poprzez doprowadzenie go do zgodności z § 16 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]1A zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...]z [...]maja 1998 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), dalej: m.p.z.p., który stanowi, że "odbiornikiem ścieków sanitarnych ustala się projektowany układ kanalizacji sanitarnej zakończony w północnej części wsi zbiorczą pompownią ścieków". Starosta [...]zauważył, że budowa szamba jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ odprowadzenie ścieków z budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 13 MN należy zaprojektować poprzez podłączenie go do sieci kanalizacji sanitarnej. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...]z [...]stycznia 2020 r. złożyli M A i A A, wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący wskazali, że projekt zamienny został wykonany ze względu na brak możliwości podłączenia projektowanego budynku do kanalizacji osiedlowej. W tym kontekście odwołujący wyjaśnili, że wystąpili dwukrotnie do Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] (PWiK w [...]) z prośbą o wydanie warunków podłączenia do kanalizacji, dwukrotnie otrzymując odmowę wydania ww. warunków ze względu na brak kanalizacji w rejonie projektowanej inwestycji, pomimo że zapis m.p.z.p. odnośnie do odbioru ścieków instalacją kanalizacyjną wykonaną przez Gminę pochodzi z 1998 r. Odwołujący podnieśli dodatkowo, że do 2018 r. Starosta [...]wydawał pozwolenia na budowę na podstawie zaświadczenia z Urzędu Gminy poprzedzonego odmową warunków podłączenia projektowanego obiektu do kanalizacji w związku z jej brakiem na omawianym terenie wydaną przez PWiK w [...]. We wskazanej wyżej decyzji z [...] marca 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] stycznia 2020 r. Wojewoda [...]wyjaśnił, że zgodnie z brzemieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do dokonania sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 35 ust. 3 p.b., w razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak zauważył organ odwoławczy, jest aktem prawa miejscowego. Jego postanowienia określają granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami kształtują wykonywanie przez jednostkę przysługujących jej praw, z których niewątpliwie najistotniejszym jest prawo własności. W rozpoznawanej sprawie inwestor nie doprowadził projektu budowlanego "zamiennego" do zgodności z m.p.z.p., który w § 16 ust. 1 przewiduje, iż z terenu działki inwestycyjnej oznaczonej w planie jako 13 MN - "odbiornikiem ścieków sanitarnych ustala się projektowany układ kanalizacji sanitarnej zakończony w północnej części wsi zbiorczą pompownią ścieków. Z pompowni ścieki podawane będą przewodem tłocznym poprzez projektowany układ kanalizacji [...]na istniejącą oczyszczalnię ścieków w [...]". Powyższe postanowienia powodują, że budowa szamba jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego na terenie inwestycyjnym, wobec czego kontrolowana decyzja organu I instancji, co podkreślił Wojewoda [...], pozostaje zgodna z prawem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z [...]marca 2020 r. złożyli M A i A A, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, jak też uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] . Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 i 3 p.b. w zw. z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293), dalej: u.p.z.p. poprzez błędną ich wykładnię i uznanie przez organy, że skarżący nie mogą na własnej nieruchomości wybudować zbiornika bezodpływowego na nieczystości płynne (szamba), gdyż jest to niezgodne wyłącznie z postanowieniami m.p.z.p.; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej: rozporządzenie MI poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji zezwalającej skarżącym na wybudowanie zbiornika bezodpływowego na nieczystości płynne (szamba); 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez dokonanie oceny zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa w sposób nieuprawniony, ograniczając się jedynie do bezpośredniego porównania rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym zamiennym z założeniami przyjętymi w m.p.z.p. z pominięciem treści innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa; 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 26 ust. 3 rozporządzenia MI poprzez nieuwzględnienie przez organy dowodu z przedstawionych oświadczeń PWiK w [...]o odmowie wydania warunków technicznych dla budowy przyłączy: wodnego i kanalizacji sanitarnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] marca 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...]narusza prawo w stopniu nakazującym jej uchylenie. Zamieszczone w treści zaskarżonej decyzji przez Wojewodę [...]twierdzenie w zakresie, w jakim wskazuje na wymóg poddania projektu budowlanego ocenie nakierowanej na ustalenie jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.), jak też wniosek, iż plan ten jako akt prawa miejscowego pozostaje źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji) nie budzą wątpliwości Sądu pod kątem ich poprawności. Nie wyczerpuje to jednakże oceny legalności zaskarżonej decyzji, albowiem kontrolę prawidłowości zamieszczonego w niej rozstrzygnięcia odmawiającego uwzględnienia wniosku skarżących Sąd był zobowiązany przeprowadzić, kierując się konkretnym brzmieniem postanowień m.p.z.p. uznanych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej za podstawę odmowy zmiany udzielonego pozwolenia na budowę w zakresie budowy na działce inwestycyjnej szamba szczelnego. Wprowadzone do treści m.p.z.p. przez Radę Miejską w [...]postanowienia (Rozdział 2 – Ustalenia ogólne. V. Zasady obsługi inżynieryjnej), stanowią w § 16 ust. 1 w zakresie odprowadzania ścieków, że "odbiornikiem ścieków sanitarnych ustala się projektowany układ kanalizacji sanitarnej zakończony w północnej części wsi zbiorczą pompownią ścieków. Z pompowni ścieki podawane będą przewodem tłocznym poprzez projektowany układ kanalizacji Chylic na istniejącą oczyszczalnię ścieków w [...]". Wojewoda [...]zaaprobował pogląd Starosty [...], zgodnie z którym wskazana treść m.p.z.p. sprzeciwia się budowie szamba szczelnego na terenie objętym tymże planem, albowiem odprowadzenie ścieków z budynku mieszkalnego jednorodzinnego należy zaprojektować poprzez podłączenie go do sieci kanalizacji sanitarnej. Tak sformułowane stanowisko tymczasem, zdaniem Sądu, jest niewadliwe tylko w takim zakresie, w jakim odwołuje się do nakazu przyłączenia działki nr ew. [...]w [...]do sieci kanalizacyjnej, gdy warunki przyłączenia zachodzą. W przeciwnej sytuacji m.p.z.p. pozostawia bowiem kwestię tę nieuregulowaną, co sprawia, że § 16 ust. 1 m.p.z.p. nie można traktować jako regulacji prawnej kształtującej sytuację prawną skarżących w przypadku rozpatrywanym, a zatem gdy z przedłożonych przez stronę dowodów (pisma PWiK [...]z [...] marca 2019 r. znak: [...] i z [...] czerwca 2019 r. znak: [...]) wynika, że w bezpośrednim rejonie inwestycji brak jest miejskich urządzeń wodno-kanalizacyjnych pozwalających wykonać przyłącze kanalizacji sanitarnej do budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę na konieczność nadania spornemu postanowieniu m.p.z.p. znaczenia wynikającego z jego charakteru prawnego, jak i odpowiadającego celowi zamieszczonej w nim regulacji prawnej. Dokonując wykładni przepisów planu miejscowego, tak jak w przypadku wykładni innych przepisów prawa, należy równocześnie zakładać, że prawodawca lokalny jest prawodawcą racjonalnym (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 1804/19; wyrok NSA z 25 października 2016 r. sygn. II OSK 92/15). Rada Miejska w [...]w odniesieniu do przyjętych zasad obsługi inżynieryjnej nie posłużyła się zakazem realizowania na terenie obszaru sołectwa [...]objętym uchwałą nr [...] zbiorników bezodpływowych, lecz nakazem "uczynienia" odbiornikiem ścieków sanitarnych projektowany układ kanalizacji sanitarnej. Jakkolwiek zarówno nakaz, jak i zakaz określonego zachowania się w danej sytuacji wyrażają przewidziany w normie prawnej obowiązek prawny skierowany do określonej jednostki, to powyższe rozróżnienie przy wykładni § 16 ust. 1 m.p.z.p. musi podlegać uwzględnieniu. Taka postać nakazu, jaka została przewidziana w ww. przepisie, sprawia bowiem, że skuteczność nakazu ma charakter warunkowy, ponieważ uzależniona jest w bezpośredni sposób od zaistnienia hipotezy w nim wskazanej. Z tego względu nie można mówić o wymagalnym zachowaniu skarżących odpowiadającym dyspozycji § 16 ust. 1 m.p.z.p., a zatem polegającym na wykonaniu przyłącza kanalizacyjnego w celu podłączenia budynku do kanalizacyjnej zbiorczej, jeżeli równocześnie niespornym pozostaje, że układ kanalizacji sanitarnej w analizowanym terenie w miejscowości [...]w dalszym ciągu miał charakter "projektowany" (zgodnie z łacińską zasadą "ultra posse nemo obligatur" - nie ma obowiązków ponad możliwości, nikt nie jest zobowiązany zrobić więcej niż może). Powyższe determinuje uznanie, że wzgląd na treść § 16 ust. 1 m.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. nie mógł stanowić podstawy do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżących z 25 listopada 2019 r. w sposób odmowny, jak błędniej przyjął Starosta [...] i nie dostrzegł tego Wojewoda [...]. Jakkolwiek, zdaniem Sądu, prawidłowe rozpatrzenie niniejszej sprawy wymagało od organów administracji architektoniczno-budowlanej wyłącznie nadania trafnego znaczenia przepisowi m.p.z.p., gdyż jego właściwa wykładnia mogła doprowadzić do skutku nieograniczającego prawa skarżących jako właścicieli działki nr ew. [...], a zarazem odpowiadać wymaganiom ochrony środowiska, przyjętym zasadom uzbrajania terenów w infrastrukturę techniczną, uwzględniając konstytucyjną zasadę praworządności i proporcjonalności, to analiza kontrolowanego postępowania nie może kończyć się jedynie na płaszczyźnie wniosków o charakterze interpretacyjnym odnoszonych do treści § 16 ust. 1 m.p.z.p. Za uzasadnione uznać bowiem trzeba te argumenty, które sformułowali w skardze skarżący w odniesieniu do wymogu oceny zgodności z prawem ich żądania w kontekście dopuszczalności obowiązywania w m.p.z.p. postanowienia czyniącego zabudowę działki przeznaczonej pod mieszkalnictwo jednorodzinne prawnie niemożliwą. Jeżeli bowiem § 16 ust. 1 m.p.z.p. nawet chcieć by traktować jako zakaz zabudowy terenu objętego planem miejscowym budynkami mieszkalnymi niepodłączonymi do gminnej sieci kanalizacyjnej obsługiwanej oczyszczalnią ścieków w [...], to obowiązywanie takiego zakazu w przypadku ubiegania się inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę niewątpliwie powinno mieć na uwadze jego zgodność z normami wyższego rządu, uwzględniając zasadę hierarchiczności systemu prawa. Podstawowe znaczenie w tej mierze trzeba zaś przypisywać nie tyle powołanemu w skardze § 26 ust. 3 rozporządzenia MI, ile treści normy ustawowej, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1439). W myśl powołanego przepisu, właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Norma § 26 ust. 3 rozporządzenia MI odpowiada tejże regule i ją jedynie uszczegóławia, przyjmując, że w razie braku warunków przyłączenia sieci kanalizacyjnej działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi może być wykorzystana pod tę zabudowę pod warunkiem zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę (jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska). Wymaga przypomnienia, że przywołane unormowania pozostają w łączności z przepisami dyrektywy 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz. U. UE. L z 1991 r. Nr 135, poz. 40 ze zm.), która nałożyła na państwa członkowskie UE obowiązek budowy we wszystkich aglomeracjach systemów zbierania ścieków komunalnych oraz określiła wymagane sposoby oczyszczania ścieków. Przyjęte w ww. dyrektywie rozumienie aglomeracji odpowiada terminowi używanemu w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm.). Aglomeracje, o których mowa w ust. 1, wyznacza, w drodze uchwały, sejmik województwa (art. 43 ust. 2a p.w.), przy czym nie budzi wątpliwości, że działka inwestycyjna nr [...] w miejscowości [...] znajduje się w aglomeracji [...]wyznaczonej uchwałą Sejmiku Województwa [...]z [...] marca 2011 r. nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), uwzględniając brzmienie jej § 1 ust. 2. Docelowo zatem powinna zostać objęta możliwością podłączenia do kanalizacji gminnej umożliwiającej, by ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków. Pomimo że zbiorniki bezodpływowe zasadniczo nie są uznawane za zorganizowane sposoby usuwania ścieków w rozumieniu powyższej dyrektywy, to z treści przywołanych przepisów wynika niewątpliwie dopuszczenie stosowania tego rodzaju zbiorników bezodpływowych. Tego rodzaju reguła ma charakter wiążący, gdy na danym terenie brak jest kanalizacji sanitarnej, znajdując potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Został w nim bowiem sformułowany pogląd w całości aprobowany przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, zgodnie z którym niedopuszczalne jest przeznaczanie w planie miejscowym działek pod zabudowę mieszkaniową, a równocześnie nierozwiązanie problemu odprowadzania ścieków bytowych dla planowanej zabudowy mieszkaniowej do czasu zrealizowania przez gminę kanalizacji sanitarnej na danym obszarze (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 684/12). Jakkolwiek w przypadku, gdy istnieje sieć kanalizacyjna zasadą jest, że nieruchomość ma być podłączona do tej sieci, a jedyny wyjątek dotyczy sytuacji, kiedy nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OSK 101/20; wyrok NSA z dnia 25 września 2019 r. sygn. II OSK 1417/18; wyrok NSA z 2 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 969/18; wyrok NSA z 3 października 2017 r. sygn. II OSK 2367/16), o tyle gdy przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest możliwe z racji jej niezrealizowania, wykorzystanie terenu pod zabudowę mieszkaniową może nastąpić tak poprzez zastosowanie przez właściciela działki zbiornika bezodpływowego, jak i wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków, na co trafnie zwrócili uwagę skarżący w złożonej skardze. Każde z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które w odmienny sposób regulowałoby powyższą kwestię, powinno być traktowane jako obarczone wadą nieważności. Plan jako akt prawa miejscowego pozostawać bowiem powinien w zgodności z Konstytucją, ustawami i aktami podustawowymi. Dopuszczone w art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ograniczenie wykonywania prawa własności wynikające z m.p.z.p. nie mogłoby stąd zostać w rozpatrywanej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaaprobowane, gdyby ograniczenie to miało polegać, tak jak przyjął Wojewoda [...], dokonując błędnej wykładni § 16 ust. 1 m.p.z.p., na stwierdzeniu, że skarżący jako inwestorzy, dopóki Gmina [...] nie zrealizuje inwestycji dotyczącej budowy na terenie objętym uchwałą nr [...] kanalizacji sanitarnej, nie są uprawnieniu do wykorzystania należącej do nich nieruchomości, tj. działki nr ew. [...]obręb [...], pod zabudowę mieszkaniową przewidzianą planem. Charakterystyczną cechą kompetencji planistycznych gminy, jak się trafnie zwraca w piśmiennictwie, jest elastyczność i swoboda w zakresie ich realizowania. Nie może tym niemniej budzić wątpliwości, że gmina nie może nie tylko przyjmować rozwiązań planistycznych ingerujących w sferę chronionych dóbr i wolności jednostki w sposób nieoparty na wszechstronnym wyważeniu interesu indywidualnego i publicznego, ale również powinna uwzględniać w swoim działaniu planistycznym odpowiedni poziom racjonalności zastosowanych unormowań, której brak pozbawia postanowienia planu miejscowego cechy legalności (por. J. Parchomiuk, Nadużycie władztwa planistycznego gminy, ST 2014, nr 4, s. 31 i n.) Dostrzeżoną w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej wadliwość Sąd łączy z naruszeniem prawa materialnego wynikającym z nadania błędnego znaczenia § 16 ust. 1 m.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 p.b., stąd zarzut uchybienia pozostałym przepisom powołanym w skardze, w tym naruszenia prawa procesowego został uznany w warunkach rozpatrywanej sprawy za nieusprawiedliwiony. Rozpoznając sprawę ponownie, Starosta [...] dostosuje się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu i ponownie dokona niezbędnych ustaleń faktycznych i prawnych w zakresie objętym dyspozycją art. 35 ust. 1 p.b. Poddając weryfikacji złożoną przez inwestorów wraz z wnioskiem dokumentację projektową, organ będzie zobowiązany przyjąć, że wymaganie sformułowane w § 16 ust. 1 m.p.z.p. nie może stanowić kryterium rozstrzygającego o niezgodności przedstawionego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.