IV SA/Wr 395/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Magdalena Dworszczak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 września 2008 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie powołania do odbycia zasadniczej służby wojskowej oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi R. W. jest ostateczna decyzja Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego we W. z dnia [...]r ([...]). Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję (kartę powołania z dnia [...]. serii [...]) wydaną przez Wojskowego Komendanta Uzupełnień W., jako organ I instancji. Zgodnie z decyzją organu I instancji poborowy R. W. powołany został do odbycia zasadniczej służby wojskowej od dnia 5 sierpnia 2008r. w JW. w S.. Od tej decyzji poborowy złożył odwołanie, w którym wniósł o odroczenie i uchylenie karty powołania z uwagi na zamiar podjęcia nauki. Decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 4, art. 39 ust. 1 pkt 4 i 6, art. 55 ust. 1 pkt 1 oraz art. 60 ust. 2a w związku z art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004, Nr 241 poz. 2416 z późniejszymi zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że karta powołania z dnia [...]. serii [...] wydana została zgodnie z przepisami prawa. Art. 4 i art. 55 ustawy z dnia 21 listopada 1967 o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004, Nr 241 poz. 2416 z późniejszymi zmianami) stanowią bowiem, że wszyscy obywatele polscy, uznani za zdolnych ze względu na wiek i stan zdrowia, podlegają powszechnemu obowiązkowi obrony. Obowiązek ten realizowany jest m.in. poprzez odbycie zasadniczej służby wojskowej. W chwili wydania decyzji poborowy nie był studentem i nie korzystał z odroczenia zasadniczej służby wojskowej zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt. 4 i 6 wyżej wymienionej Ustawy. Deklaracja podjęcia dalszej nauki w roku akademickim 2008/2009 przez poborowego nie stanowi, zdaniem organu II instancji, podstawy do uchylenia karty powołania. Od powyższej decyzji organu II instancji dnia 18 lipca 2008r. poborowy R. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wniósł o uchylenie karty powołania i odroczenie zasadniczej służby wojskowej. Zarzucił, że decyzja organu II instancji jest dla niego krzywdząca, ponieważ zamierza od października 2008 podjąć studia na Uniwersytecie W. (Wydział Fizyki i Astronomii, specjalizacja: Technologie Informatyczne) oraz w studium policealnym "[...]" (kierunek Technik Organizacji Reklamy), na które to uczelnie został przyjęty. Decyzja organu II instancji uniemożliwia mu podjęcie dalszej nauki. Odbycie zasadniczej służby wojskowej może, zdaniem skarżącego, zaważyć na całym jego przyszłym życiu zawodowym. Spowoduje bowiem utratę kolejnego roku, w którym mógłby podjąć wymarzone studia oraz konieczność rezygnacji ze studiów, na które został przyjęty. Skarżący obawia się, że za rok może się ponownie nie dostać na studia. Skarżący podniósł, że przerwał naukę nie wiedząc, że niesie to ze sobą konsekwencje w postaci powołania do czynnej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ II instancji wyjaśnił, że skarżący z tytułu pobierania nauki w szkole wyższej (Uniwersytet W.) korzystał z odroczenia zasadniczej służby wojskowej do dnia 20 września 2010r. W dniu 28 marca 2008 skarżący został jednak skreślony z listy studentów. Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt. 6 wyżej powołanej ustawy w chwili wydania karty powołania skarżący nie korzystał z prawa do odroczenia zasadniczej służby wojskowej i nie było żadnych przeszkód do powołania go do tej służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Poborowy korzystał z odroczenia służby wojskowej do 2010 roku z tytułu pobierania nauki. Skreślenie z listy studentów w dniu 28 marca 2008r. spowodowało jednak utratę odroczenia na mocy art. 39 ust. 6 ww. ustawy. W chwili wydania karty powołania, czyli w dniu 13 maja 2008r., skarżący podlegał powszechnemu obowiązkowi obrony zgodnie z art. 4 ww. ustawy i nie był uczniem ani studentem. Skarżący nie podnosił również, ze spełniona była jakakolwiek inna przesłanka, wymieniona w art. 39 ust. 1 ww. ustawy, uzasadniająca odroczenie odbycia zasadniczej służby wojskowej przez skarżącego. Zaświadczenie o przyjęciu na studia oraz do szkoły policealnej, jak i deklaracja skarżącego dotycząca chęci rozpoczęcia nauki od nowego semestru nie powodują spełnienia przesłanek odroczenia służby wojskowej. Przesłanką uzyskania odroczenia odbycia zasadniczej służby wojskowej jest bowiem pobieranie nauki. Poborowy uzyskał zaświadczenie o przyjęciu na studia oraz do szkoły policealnej już po wydaniu karty powołania. Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że samo zaświadczenie o przyjęciu na studia nie oznacza pobierania nauki, o którym mówi ustawa. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, w świetle przepisów art. 39 ust. 1 pkt. 6 w związku z art. 39 ust. 3 ww. ustawy nie ulega wątpliwości, że skoro odroczenie ma zostać udzielone na czas pobierania nauki, to zaświadczenie powinno stwierdzać stan istniejący, a nie ewentualny, który dopiero zaistnieje (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2008r, II OSK 1813/07). W chwili wydania karty powołania skarżący nie był uczniem ani studentem. Miał on jedynie udokumentowany zaświadczeniami ze szkół zamiar podjęcia nauki. Chęć zdobywania wiedzy i rozwoju naukowego, choć na pewno istotna z punktu widzenia interesu skarżącego, nie może zostać potraktowana w świetle przepisów ustawy jako podjęcie nauki i tym samym podstawa do uzyskania odroczenia terminu odbycia zasadniczej służby wojskowej (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2008r, II OSK 1813/07). Zamiar taki nie jest równoznaczny z faktycznym podjęciem i pobieraniem nauki, o którym mowa w art. 39 ust. 1 pkt. 6 oraz ust. 3 ustawy. Podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie IV SA/Wr 383/07 (wyrok z dnia 27 listopada 2007 r., niepublikowany). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.