I OSK 2172/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] i [...] od wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2710/19 w sprawie ze skargi [...] i [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 14 października 2019 r. nr DO3.4611.29.2018.AB w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2710/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] i [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia 14 października 2019 r. nr DO3.4611.29.2018.AB w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju, uchylił w całości decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 27 kwietnia 2018 r. (którą organ ten stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 11 grudnia 1953 r. oraz utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 11 maja 1953 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. "Osada w Dobrach Wielka Wola i Czyste nr 675-691/178", nr rej. hip, W-1901, zostały wydane z naruszeniem prawa w części dotyczącej części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu 6-05-04 o pow. 246 m2 oraz w części dotyczącej części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu 6-05-04 o pow. 250 m2, w pozostałej części odmówił stwierdzenia ich nieważności), oraz stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 11 grudnia 1953 r., i utrzymane nią w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m.st Warszawie z dnia 11 maja 1953 r., zostały wydane z naruszeniem prawa w części dotyczącej części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu 6-05-04 o pow. 246 m2 oraz w części dotyczącej części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu 6-05-04 o pow. 250 m2, a także odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawie w pozostałej części. Wskazał, że nie kwestionując zasadności rozstrzygnięcia Ministra Inwestycji i Rozwoju co do meritum sprawy, zauważył, że skierowanie kwestionowanej decyzji z dnia 27 kwietnia 2018 r. do [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. w sytuacji gdy podmiot ten nie jest stroną postępowania (jest nią [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k.) stanowi o wadliwości decyzji w tym zakresie. W konsekwencji wg. Ministra ponownie rozpoznającego sprawę decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 27 kwietnia 2018 r. nie mogła pozostać w obrocie prawnym i podlegała uchyleniu. Przy czym Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju zaznaczył jednak, że aktualne pozostają ustalenia organu nadzoru co do pozostałych stron postępowania, a także iż obecnie nieruchomość warszawska położona przy ul. [...], ozn. nr hip. "Osada w Dobrach Wielka Wola i Czyste nr 675-691/178", nr rej. hip. W-1901 znajduje się w obrębie 6-05-03 - część dz. ew. nr [...] (własność m.st. Warszawy - ul. [...]) oraz w obrębie 6-05-04- część dz. ew. nr [...] (własność m.st. Warszawy - ul, [...]), [...], [...] (własność Skarbu Państwa, oddane w użytkowanie wieczyste). Przechodząc do kwestii badania decyzji z dnia 24 kwietnia 2018 r. w jej zakresie merytorycznym, Minister stwierdził, że Minister Inwestycji i Rozwoju dokonał prawidłowej analizy przesłanek z art. 156 k.p.a. w stosunku do decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 11 grudnia 1953r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st Warszawie z dnia 11 maja 1953 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję w zakresie uchylenia oraz stwierdzenia wydania kontrolowanych decyzji z naruszeniem prawa wnieśli [...] i [...]. Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. Całkowicie zgodził się z argumentacją obu organów rozpatrujących sprawę pod kątem przesłanek nieważnościowych. W ocenie Sądu, organ przeprowadził postępowanie zgodnie z wymogami wynikającymi z brzmienia art. 156 k.p.a. Szczegółowo omówił każdy aspekt badania pod tym kątem spornej nieruchomości, jej przeznaczenie, oraz to czy była objęta Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego terenów przy ul. [...] (Nr [...]) oraz Ogólnym Planem Zabudowania m.st. Warszawy. Z analizy dokumentacji, zdaniem Sądu wynika, że części obecnych działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] nie mogły być wykorzystane przez dotychczasowego właściciela zgodnie z przeznaczeniem tego terenu określonym w Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego nr [...], tj. pod zakłady przemysłowe, składy itp. sektora publicznego, co wyłączało możliwość przyznania dawnemu właścicielowi prawa własności czasowej do tego gruntu. Podobną konstatację Sąd poczynił także wobec obecnej działki nr [...] i części działki nr [...], które na podstawie ww. planu, przeznaczone były pod drogę wraz z urządzeniami pomocniczymi. W miejscu tym faktycznie powstała droga publiczna - ulica [...] (okoliczność bezsporna). Oczywistym jest, że droga publiczna, która służy wszystkim, bliżej nieokreślonym uczestnikom ruchu drogowego, nie może być traktowana jako obiekt przynależący osobie prywatnej, co wykluczało tym samym możliwość przyznania prawa własności czasowej na gruncie przepisu art. 7 ust. 2 dekretu. Za prawidłowe uznał Sąd także przyjęcie przez Ministra, że w zakresie części obecnej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu 6-05-04 o pow. 246 m2 oraz w części dotyczącej części obecnej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu 6-05-04 o pow. 250 m2, kontrolowane w niniejszym postępowaniu nadzorczym decyzje dekretowe są obarczone wadą nieważności, ponieważ zachodzą w tym przypadku przesłanki wynikające z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. rażące naruszenie przepisu art. 7 ust. 2 dekretu. Słusznie jednak podniósł Minister, że w tym przypadku mamy do czynienia z nieodwracalnymi skutkami prawnymi wywołanymi przez kwestionowane orzeczenie. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiedli [...] i [...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 oraz 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów administracyjnych obu instancji, a w konsekwencji: a) niepodjęcie przez Sąd wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także nie uwzględnienie słusznego interesu stron postępowania - Skarżących tj. nie poczynienie ustaleń w zakresie tego: - czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy nr 81 z dnia 14.03.1949 r. został uchwalony i ogłoszony prawidłowo, - czy został zachowany tryb i wymogi formalne jego uchwalenia i ogłoszenia, - od kiedy i do kiedy obowiązywał ten plan, - do jakiej konkretnie powierzchni nieruchomości odmówił stwierdzenia jej nieważności, - okoliczności i przesłanek umożliwiających uznanie, iż decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, - do jakiej powierzchni nieruchomości zostało nabyte użytkowanie wieczyste, czy jest to powierzchnia tożsama z "dawną nieruchomością" dekretową, czy granice działek są tożsame, - jakimi nieruchomościami dokonano obrotu prawnego, w jakiej części (powierzchnia) nieruchomości została obecnie zabudowana budynkami mieszkalnymi, b) niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie ty: Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy nr 81 ogłoszonego w dniu 14.03.1949 r., umowy dzierżawy z dnia 30.06.1949 r., umowy z dnia 4 marca 1950 r., fotokopii opisów budynków z dnia 11 maja 1953 r., co doprowadziło do błędnego uznania przez Organ, iż inwestycje na spornej części nieruchomości mogły być wykonywane wyłącznie przez inwestora państwowego, podczas gdy wniosek dekretowy został złożony przez [...] w dniu 22.06.1948 r. a Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego m. st. Warszawy nr [...] obejmujący pozostałą część nieruchomości został ogłoszony w dniu 14.03.1949 r., a więc nie obowiązywał w chwili złożenia wniosku, a ponadto w w/w planie został określony jedynie przedmiot przyszłych inwestycji a nie rodzaj podmiotu, który ma je wykonać i nie zostało wskazane, że tereny zostały przeznaczone wyłącznie na rzecz inwestora państwowego, a więc inwestycje przemysłowe poprzedników prawnych Skarżących, które m.in. w latach 1947-1949 dokonali zagospodarowania nieruchomości i rozpoczęli budowę murowanej hali fabrycznej o pow. użytkowej 425 m2 były zgodne z w/w planem. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., aft. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, poprzez jego niezastosowanie i nie zebranie przez organ pełnego materiału dowodowego w sprawie, czego skutkiem był brak określenia przez Sąd czy Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego m.st. Warszawy nr [...] z dnia 14.03.1949 r. został uchwalony i ogłoszony prawidłowo, czy został zachowany tryb i wymogi formalne jego uchwalenia i ogłoszenia, brak ustaleń od kiedy i do kiedy obowiązywał ten plan, brak ustalenia i wskazania przez Sąd decyzji w stosunku do jakiej konkretnie powierzchni nieruchomości odmówił stwierdzenia jej nieważności, brak ustalenia przez Sąd okoliczności i przesłanek umożliwiających uznanie, iż decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne jak również nie ustalono w stosunku do jakiej powierzchni nieruchomości zostało nabyte użytkowanie wieczyste, czy jest to powierzchnia tożsama z "dawną nieruchomością" dekretową, czy granice działek są tożsame, Sąd nie ustalił jakimi nieruchomościami dokonano obrotu prawnego, w jakiej części (powierzchnia) nieruchomości została obecnie zabudowana budynkami mieszkalnymi, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż zgodnie z w/w planem tereny zostały przeznaczone wyłącznie na rzecz inwestora państwowego, a co za tym idzie organ błędnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji w pozostałej części oraz w stosunku do części nieruchomości dot. działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu 6-05-04 o pow. 246 m2 oraz w części dotyczącej części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu 6-05-04 o pow. 250 m2 organ błędnie uznał, iż decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne podczas gdy zebrany w sprawie prawidłowo materiał dowodowy winien doprowadzić do wniosków, iż inwestycje przemysłowe poprzedników prawnych Skarżących, którzy min. w latach 1947-1949 dokonali zagospodarowania nieruchomości i rozpoczęli budowę murowanej hali fabrycznej o pow. użytkowej 425 m2 były zgodne z w/w planem oraz iż nie nastąpiły nieodwracalne skutki prawne w stosunku do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu 6-05-04 o pow. 246 m2 oraz w części dotyczącej części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu 6-05-04 o pow. 250 m2, a w konsekwencji Sąd winien stwierdzić nieważność przedmiotowych decyzji w całości. 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 6, art. 8 i 9 k.p.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz niedoniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a także uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zrzeczono się rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekli się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 stawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 376, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej sformułowano trzy zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie podlega ona uwzględnieniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, bowiem Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a oddalając skargę prawidłowo uznał zarzuty skargi za niezasadne, które w istotnej części powtarza skarga kasacyjna. Rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawa prowadzona była z wniosku skarżących w ramach – nadzwyczajnego – postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. To nadzwyczajne postępowanie administracyjne dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 11 grudnia 1953 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 11 maja 1953 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. "Osada w Dobrach Wielka Wola i Czyste nr 675-691/178", nr rej. hip, W-1901. Przede wszystkim należy przypomnieć – co istotne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od przyjętej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, która służy realizacji takich wartości jak pewność prawa, zaufanie do państwa, czy ochrona praw nabytych. W związku z tym wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę rażącego naruszenia prawa powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych. Rażące naruszenie prawa musi być stwierdzone w sposób oczywisty i nie może podlegać jakimkolwiek wątpliwościom. Nie jest dopuszczalne opieranie się w tym zakresie na okolicznościach ocennych. W szczególności dotyczy to osądu, czy doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1149/19; z dnia 9 sierpnia 2016r. sygn. akt II OSK 2868/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na fakt, iż rozpoznawana przez Sąd I instancji sprawa prowadzona była w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie istnienia bądź braku przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., konsekwencją powyższego musi być stwierdzenie, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty mogą być rozważane jedynie w zakresie, który nie dotyczy meritum sprawy administracyjnej, a jedynie oceny, czy zachodzi przesłanka nieważności wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie za orzecznictwem należy wskazać, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt III OSK 1956/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew sformułowanym zarzutom skargi kasacyjnej i przywołanym przepisom prawa [1/art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 oraz 77 § 1 i 80 k.p.a.; 2/art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a.] postępowanie administracyjne – o stwierdzenie nieważności indywidualnych aktów administracyjnych: decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 11 grudnia 1953 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 11 maja 1953 r. – zostało przeprowadzone przez organ wnikliwie, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane, co zasadnie zaakceptował WSA. Nie sposób więc kwestionować ustaleń faktycznych organu, dokładanie przedstawionych w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia Sądu I instancji, które legły wcześniej u podstaw wydania zaskarżonej do WSA ostatecznej decyzji administracyjnej. Zakres prowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego, w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, determinowany był treścią przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w tej sprawie. Należy podkreślić, że o zakresie postępowania wyjaśniającego (dowodowego) decyduje treść przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie. Niezbędne dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy. W niniejszej sprawie organ na podstawie akt sprawy wyjaśnił i przeanalizował wszystkie okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, a ponadto w sposób wyczerpujący wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Nie ma potrzeby ponownego ich powtarzania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżący stwierdza we wniesionym środku odwoławczym, że zaskarżony wyrok WSA zaaprobował rozstrzygnięcie organu, które nie uwzględniało słusznego interesu stron postępowania oraz zostało wydane na podstawie niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie wskazując jednocześnie – co wymaga uwypuklenia – jakichkolwiek dowodów popierających własne stanowisko; nie zgłaszając dowodów zwłaszcza w toku nieważnościowego postępowania administracyjnego przed organem. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, co w pełni podziela rozpoznający sprawę Naczelny Sąd Administracyjny, przyjmuje się, że obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i nast. k.p.a.), nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji jej pasywnej postawy w tym zakresie. Z treści przepisów k.p.a. normujących postępowanie dowodowe nie można bowiem wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona środków takich nie przedstawia. Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia bowiem strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (zob. wyroki NSA: z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3577/18; 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3581/18; z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2148/15; z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt II GSK 3719/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. w zw. przywoływanymi wyżej przepisami k.p.a. nie mógł być uznany za zasadny. Przede wszystkim samo sformułowanie zarzutu jest niewłaściwe. Zostały powołane sprzeczne ze sobą przepisy p.p.s.a, z których jeden stanowi o wyniku rozstrzygnięcia w postaci uchylenia decyzji, drugi o oddaleniu skargi. W ramach zarzutów nr 1 i nr 2 skarga kasacyjna usiłuje niezasadnie w szczególności podważyć Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego m. st. Warszawy z dnia 14 marca 1949 r. (Nr 81), który był uwzględniony w rozpoznawanej sprawie przez organy dekretowe. Naczelny Sąd Administracyjny podziela także w tym zakresie w całości ustalenie WSA, że dla obszaru Warszawy, na którym znajdowała się cześć przedmiotowej nieruchomości warszawskiej, w chwili wydania kwestionowanego orzeczenia, obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego terenów przy ul. [...] (Nr [...]), który został uchwalony na posiedzeniu Naczelnej Rady Odbudowy Warszawy w dniu 5 marca 1949 r. Z dniem publikacji obwieszczenia Przewodniczącego Naczelnej Rady Odbudowy m.st. Warszawy o uchwaleniu niniejszego planu w Monitorze Polskim nr A-14 poz. 201, czyli 14 marca 1949 r. uzyskał on moc obwiązującą. Wynika to z regulacji zawartej w art. 9 ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m. st. Warszawy (Dz. U. z 1947 r. nr 52 poz. 268). Wyjaśnić należy przy tym, że choć z dniem 1 stycznia 1951 r. utraciła moc obowiązującą ustawa z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m.st. Warszawy, to nie odpadła przez to podstawa prawna uchwalonych wcześniej planów, ponieważ uchylenie podstawy prawnej wydania decyzji administracyjnej czy też aktu prawa miejscowego, nie pociąga za sobą automatycznej eliminacji z obrotu prawnego tych aktów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. I OSK 178/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, odnośne zarzuty środka odwoławczego należy uznać za nieuprawnione, nie mające oparcia w aktach sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu nr 3, tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wnikliwie i dokładnie przedstawił argumentację do wydanego rozstrzygnięcia, w związku z czym nie można też mówić o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. 6, art. 8 i 9 k.p.a. Ostateczna decyzja organu kontrolowana przez WSA nie została wydana w wyniku naruszenia przywoływanych norm k.p.a. Podkreślić w tym miejscu należy, że w myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość pisemnych motywów wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera elementów wskazanych w powołanym przepisie oraz nie pozwala na kontrolę kasacyjną zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawiono stan faktyczny sprawy, przedstawiono zarzuty sformułowane w skardze oraz wskazano i wyjaśniono podstawę oddalenia skargi – zostały zatem spełnione wymogi przewidziane w przywołanym przepisie. Odmienne zapatrywanie na przepisy prawa przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie odpowiadają wymogom ustawowym. Podkreślić też w tym miejscu należy, że poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź sposobu zastosowania prawa materialnego. (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2148/15, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego należy uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.