II SA/Gl 1003/10

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na akt Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy UZASADNIENIE Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, zgodnie z treścią § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W odpowiedzi, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że J.S. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną oraz trójką dzieci. W skład jego majątku wchodzi prawo własności do budynku mieszkalnego o pow. 106 m2, nieruchomość rolna o pow. 0,48 ha oraz samochód marki BMW 525 z 1998 r. Źródłem utrzymania się jego rodziny jest wynagrodzenie skarżącego i jego małżonki uzyskiwane w łącznej kwocie 5600 zł brutto miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego J. S. nadesłał dokumenty, w oparciu o które ustalono, że wynagrodzenie skarżącego wynosi 2055 zł netto miesięcznie, zaś jego małżonki – 1824 zł netto miesięcznie. Czynsz za zajmowany lokal mieszkalny (wg. oświadczenia strony posiadany budynek wymaga remontu i nie nadaje się obecnie do zamieszkania) wynosi 556 zł, opłata za energię elektryczną 200 zł (w ujęciu dwumiesięcznym), opłata za gaz – 23 zł, opłata za wodę – 10 zł. Oprócz tego skarżący opłaca internet - 54 zł miesięcznie oraz abonament za TV cyfrową – 48 zł miesięcznie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena sytuacji materialnej strony, dokonywana ze względu na złożony wniosek, opiera się, z jednej strony na ustaleniu dochodów oraz stanu posiadanego majątku, z drugiej natomiast obejmuje koszty, do poniesienia których strona jest i może być zobowiązana. Z tego punktu widzenia nie stwierdzono, aby status materialny J. S. uzasadniał uwzględnienie jego wniosku w tym zakresie. W pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że wnioskodawca jest przede wszystkim zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi. W rozpoznawanej sprawie, ze względu na przedmiot skargi jest to kwota 100 zł. Podkreślić trzeba, że na obecnym etapie postępowania jest to zasadniczy wydatek, który strona winna ponieść. Mając na względzie, że zarówno wnioskodawca jak i jego małżonka posiadają stałe źródło dochodu, a także to, że dochód ten pozwala na zaspokojenie potrzeb ich rodziny nie sposób przyjąć, że zapłacenie kwoty 100 zł mogłoby wywołać konsekwencje, o jakich mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jest to bowiem wydatek leżący w granicach możliwości finansowych J. S. zwłaszcza, że nie wykazał on, aby uzyskiwany w jego rodzinie dochód był obciążony jakimikolwiek świadczeniami względem osób trzecich. Przedstawione dokumenty potwierdzają tezę, że strona jest w stanie wygospodarować środki na pokrycie kosztów sądowych. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.