II GZ 693/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H O na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W z dnia 30 września 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2062/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H O na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H O na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. Relacjonując stan sprawy Sąd I instancji podał, że w skardze H O zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, wobec czego zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci dużych trudności finansowych prowadzonej przez niego firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając wniosek skarżącego stwierdził, że skarżący nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samo stwierdzenie skarżącego, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów (przez co zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci dużych trudności finansowych prowadzonej przez niego firmy), nie stanowi o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w stosunku do skarżącego. Argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony. Natomiast lakoniczne stwierdzenie strony, pozbawione szerszego uzasadnienia i odniesienia do konkretnych zdarzeń (okoliczności) nie może uzasadniać wstrzymania wykonania aktu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez odmowę zastosowania tego przepisu, będącą konsekwencją uznania, że nie przedstawiono argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania, podczas gdy za udzieleniem ochrony tymczasowej przemawiały nie tylko okoliczności powołane przez skarżącego we wniosku ale także całokształt okoliczności tej sprawy. W uzasadnieniu skarżący podał, że egzekwowanie 9.000 zł może wpłynąć na utratę płynności finansowej przez skarżącego hamując czy też uniemożliwiając dalszy rozwój przedsiębiorstwa, realizację rozpoczętych inwestycji, a także spowoduje nieodwracalne konsekwencje w postaci wyprzedaży majątku trwałego i redukcji zatrudnienia. Poza tym może zaistnieć konieczność wygaszenia prowadzonej działalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej zasady i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w ustawie procesowej przesłanek. Istotne jest zatem, aby strona należycie uzasadniła swój wniosek, poprzez wykazanie istnienia przesłanek unormowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Zatem sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Podkreślenia wymaga, iż przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały określone przy użyciu zwrotów nieostrych. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia sądowi dokonania jego merytorycznej oceny (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 466/09, zbiór lex nr 563508). Przenosząc rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił wskazywane przez skarżącego w treści skargi okoliczności, mające jego zdaniem, uzasadniać udzielenie mu ochrony tymczasowej. Argumentacja wniosku sprowadzająca się do stwierdzenia, że "decyzja została wydana błędnie, z naruszeniem przepisów prawa wobec czego zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci dużych trudności finansowych prowadzonej przez niego firmy" nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Z faktu, że decyzja jest "błędna" – jak twierdzi skarżący – nie można wyprowadzić wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ale ocenia czy w danej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dysponował informacjami, które mogłyby świadczyć o spełnieniu przesłanek określonych w art. 63 § 3 p.p.s.a. i zasadnie odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Oceny dokonanej przez Sąd I instancji nie zmienia argumentacja powołana w zażaleniu. Skarżący zarzucił, że rozpoznanie wniosku powinno obejmować nie tylko powołane przez niego fakty ale także całokształt okoliczności tej sprawy, nie wyjaśnił jednak o jakie "okoliczności tej sprawy" chodzi, czego Sąd I instancji nie uwzględnił. Zatem i tym razem jego wywód jest niepoparty jakimikolwiek konkretnymi informacjami. Następnie wnioskodawca podał, że egzekwowanie 9.000 zł może wpłynąć na utratę płynności finansowej przez skarżącego hamując czy też uniemożliwiając dalszy rozwój przedsiębiorstwa, realizację rozpoczętych inwestycji, a także spowoduje nieodwracalne konsekwencje w postaci wyprzedaży majątku trwałego i redukcji zatrudnienia. Poza tym może zaistnieć konieczność wygaszenia prowadzonej działalności. Skarżący nie poddał jednak jakie inwestycje w jego przedsiębiorstwie nie będą mogły zostać zrealizowane, nie wyjaśnił w jakim kierunku planował rozwój przedsiębiorstwa i za jaką konkretnie kwotę. Z drugiej strony nie podał również jakie środki trwałe będzie musiał sprzedać i w jakim stopniu zredukować będzie musiał zatrudnienie (ile osób zatrudnia i ile będzie trzeba będzie zwolnić). Argumentacja powołana przez skarżącego jest bardzo ogólna i nie odnosi się do żadnych konkretnych faktów, nie została także poparta żadnymi dokumentami. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.