II OSK 416/18

SENTENCJA Dnia 19 grudnia 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant: asystent sędziego Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2036/16 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2036/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta Żyrardowski decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. Sp. z o.o., pozwolenia na rozbudowę budynku magazynowo - biurowego na działkach nr ew. [...] i [...], K. [...]. M. K. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Żyrardowskiego nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżący wniosek oparł na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazując na niezawiniony przez skarżącego brak jego udziału w postępowaniu wynikający z błędnego określenia kręgu stron postępowania przez organ. Skarżący wskazał, że dowiedział się o prowadzeniu przez H. robót budowlanych w dniu [...] sierpnia 2015 r. Starosta Żyrardowski postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. W wyniku złożonego odwołania, Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. uchylił decyzję Starosty Żyrardowskiego z dnia [...] listopada 2015r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W decyzji Wojewoda Mazowiecki wskazał, iż w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. brał udział pracownik administracji publicznej podlegający wyłączeniu, zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak [...] Starosta Żyrardowski odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. W ocenie organu I instancji planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] w aspekcie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (DZ. U. z 2015 r. poz. 1422) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie dotyczącym sytuowania budynku na działce – dalej jako "Rozporządzenie". Zdaniem organu powiatowego, projektowana rozbudowa usytuowana jest zgodnie z wymaganiami § 12 ust. 1, § 13, § 271-273 Rozporządzenia. Ponadto, zdaniem Starosty Żyrardowskiego, planowania inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] w aspekcie przepisów dotyczących ochrony środowiska, bowiem przyjęte w projekcie rozwiązania spełniają wymagania określone w decyzji środowiskowej i planie miejscowym. Organ I instancji uznał, że w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] jedyną stroną postępowania jest inwestor H. Sp. z o.o., zaś M. K., będącemu właścicielem działki nr ew. [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, nie przysługuje przymiot strony w postepowaniu. Organ I instancji wskazał, że nie znalazł żadnych przepisów prawa, które wprowadzałyby z tytułu realizacji przedmiotowej inwestycji ograniczenia w zagospodarowaniu terenu skarżącego. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. K. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Starosty Żyrardowskiego z dnia [...] lipca 2015 r. i odmówienie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na rozbudowę, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście Żyrardowskiemu. Zaskarżonej decyzji zarzucił m.in. naruszenie art. 145 § 1 K.p.a. w zw. z art. 149 § 1 i 2 K.p.a. poprzez badanie przez organ w toku wznowionego postępowania posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony postępowania, ewentualnie naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez sprzeczną z zasadami logiki ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i uznanie, że skarżącemu nie służy przymiot strony w postępowaniu dotyczącym rozbudowy obiektu budowalnego w sytuacji, gdy przymiot ten służył mu w postępowaniu dotyczącym budowy tego obiektu. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza, czy spełnia ono wymagania formalne, tj. czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania i czy zostało wniesione w terminie z art. 148 § 1 K.p.a. Jednakże w sytuacji, gdy podanie o wznowienie postępowania jest oparte o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to weryfikacja twierdzeń wnoszącego podanie następuje w następnej fazie postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W sytuacji, gdy organ administracji stwierdzi, iż nie występują przesłanki do wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj., że podmiot zgłaszający podanie o wznowienie postępowania nie ma przymiotu strony - to zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji. Wojewoda Mazowiecki uznając, że skarżący zachował miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, przystąpił do weryfikacji twierdzeń skarżącego. Odnosząc się do podnoszonych zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje niezależnie od tego, czy kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić. Sam fakt braku udziału strony w postępowaniu lub jego fragmencie bez jej winy stanowi powód dostateczny do wznowienia. Przepis ten nie żąda stwierdzenia, że brak udziału spowodował szkodę dla strony lub stwierdzenia, że udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawach o pozwolenie na budowę prowadzonych w trybie zwykłym, jak również w trybach nadzwyczajnych postępowania administracyjnego, krąg podmiotów winien być identycznie ustalany na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 tej ustawy, obszarem oddziaływania jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ odwoławczy zaznaczył, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości takiej nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego samo sąsiedztwo z działką, na której jest planowa inwestycja, nie daje legitymacji strony postępowania ale ograniczenie jej praw, już stanowi podstawę do przyznania takiej legitymacji. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego, w niniejszej sprawie nie zostały ograniczone prawa skarżącego - tj., prawo do zagospodarowania swojej nieruchomości. Organ odwoławczy uznał, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki o nr ew. [...] należącej do skarżącego w ujęciu § 12 ust. 1 Rozporządzenia w zakresie dotyczącym sytuowania budynku na działce, bowiem rozbudowa usytuowana jest zgodnie z wymaganiami ww. rozporządzenia, tj. w odległości ponad 4,0 m. Odległość od zachodniej granicy działki wynosi od 5,20 do 5,95 m. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...], w związku z § 13 Rozporządzenia. Organ odwoławczy wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż najbliższa zabudowa mieszkaniowa usytuowana na działce nr ew. [...] znajduje się w odległości ok. 50 m, w związku z powyższym planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w dostępie do naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku usytuowanym na działce nr ew. [...]. Organ odwoławczy uznał również, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki o nr ew. [...] w związku z § 271-273 Rozporządzenia, tj.: w zakresie dotyczącym usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Wojewoda Mazowiecki podkreślił, że projekt budowlany został uzgodniony bez uwag pod kątem ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz zawiera informacje dotyczące zagadnień ppoż. - ściana hali od strony działki nr [...], wykonana będzie jako ściana oddzielenia pożarowego REI 120 z drzwiami i bramami El 60. Wojewoda Mazowiecki stwierdził ponadto, że planowana inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] w aspekcie przepisów dotyczących ochrony środowiska. Wskazał, że Wójt Gminy R. dla planowanej inwestycji wydał decyzję znak: [...] z dnia [...] października 2014 r., o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań, z której wynika, że oddziaływanie inwestycji ogranicza się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny i nie występują szkodliwe oddziaływania w odniesieniu do środowiska przyrodniczego. Ewentualna uciążliwość przedsięwzięcia, która oznacza w omawianym przypadku obszar oddziaływania obiektu, ograniczy się do terenu działek, do których inwestor posiada tytuł prawny. Wojewoda Mazowiecki zwrócił również uwagę, że zapewniono odpowiednią izolację akustyczną ścian w celu wyeliminowania uciążliwości związanej z pracą wentylatorów, oraz cyklem rozładunku i załadunków przewożonych materiałów i przejazdem wózków widłowych (55-60 dB), pracujących wewnątrz hali - poprzez zastosowanie przegród zewnętrznych o izolacyjności 30 dB. Dodatkowo aby ograniczyć oddziaływanie obiektu na działki sąsiednie zaprojektowano wzdłuż granic planowanego przedsięwzięcia pas zieleni izolacyjnej - dwa szpalery drzew i krzewów, wprowadzona roślinność nie będzie ekspansywna, nowe nasadzenia będą gatunkami rodzimymi właściwymi dla siedliska, odpornymi na zanieczyszczenia i charakteryzujące się szybkim przyrostem. Zdaniem organu odwoławczego, z analizy projektu budowlanego wynika, że obszar oddziaływania projektowanego obiektu nie wykracza poza granice nieruchomości objętej przedmiotem inwestycji, tj. działek nr ew. [...] i [...] w miejscowości K. [...], gm. R., zaś planowana inwestycja nie wprowadza na terenie sąsiedniej działki nr ew. [...], ograniczeń w zagospodarowaniu tego terenu. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo stwierdził brak podstaw do uznania skarżącego za stronę postępowania. Zdaniem Wojewody Mazowieckiego, ustalenia organu I instancji nie stanowiły jego dowolnej oceny, ale wynikają z przeprowadzonej analizy oddziaływania obiektu, a więc znajdują swoje źródło w przedstawionej do zatwierdzenia dokumentacji projektowej. Odnosząc się do zarzutu, że skarżący brał udział na prawach strony w postępowaniu odwoławczym od decyzji dot. pozwolenia na budowę z dnia [...] października 2006r., Nr [...] znak: [...], Wojewoda Mazowiecki wskazał, że decyzja ta zatwierdzała pozwolenie na budowę budynku magazynowo - biurowego, placów manewrowych i parkingów z obsługą komunikacji inwestycji i w związku z tym należało rozważyć, czy projektowane inwestycje mogłyby w jakikolwiek sposób oddziaływać na działkę skarżącego. Natomiast przedmiotowa decyzja dotyczy rozbudowy istniejącego już budynku magazynowo - biurowego (planowana rozbudowa została zaprojektowana tak, iż nie zbliża się ona do działki skarżącego). Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przy każdym nowym postępowaniu administracyjnym na nowo bada się, jak również ustala się krąg stron postępowania, zatem zarzut, iż w innym postępowaniu skarżący był stroną, jest bezzasadny. Wojewoda Mazowiecki przyjął, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, że należąca do niego nieruchomość znajduje się w zindywidualizowanym obszarze oddziaływania inwestycji, zaś zarzuty podnoszone przez skarżącego nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i nie podważają ustaleń Starosty Żyrardowskiego w przedmiocie braku przymiotu strony skarżącego. Skargę na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego złożył M. K. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z 149 § 1 i 2 K.p.a. poprzez badanie przez organ w toku wznowionego postępowania posiadania przez skarżącego przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją Starosty z [...] lipca 2015 r., podczas gdy kwestia ta została rozstrzygnięta postanowieniem Starosty z dnia [...] października 2015 r., na mocy którego wznowiono postępowanie w sprawie; – art. 149 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ w toku wznowionego postępowania oceny, czy skarżący bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z [...] lipca 2015 r., podczas gdy w sprawie zgromadzono materiał dowodowy odnoszący się do tej kwestii, a jest to jedyna okoliczność formalna podlegająca badaniu w zakresie podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.; – art. 149 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ w toku wznowionego postępowania badania wszystkich przyczyn wznowienia postępowania, podczas gdy taki obowiązek ciążył na organie; – art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 149 § 2 K.p.a. poprzez odmówienie uchylenia decyzji Starosty z [...] lipca 2015 r., pomimo istnienia ku temu przesłanek; – art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez sprzeczną z zasadami logiki ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i uznanie, że skarżącemu nie służy przymiot strony w postępowaniu dotyczącym rozbudowy obiektu budowlanego w sytuacji, gdy przymiot ten służył mu w postępowaniu dotyczącym budowy tegoż obiektu budowlanego. W ocenie skarżącego decyzja Starosty z [...] lipca 2015 r. stanowi w istocie pozwolenie na rozbudowę samowoli budowlanej, co nie mieści się w ramach obowiązującego porządku prawnego. Ponadto skarżący zarzucił, że sprzeczne z logiką jest przyjęcie, że obiekt budowlany w swym pierwotnym kształcie oddziałuje na nieruchomość sąsiednią, co daje przymiot strony skarżącemu, zaś jego rozbudowa – czyli powiększenie – oddziaływania takiego nie wywiera. Skarżący zarzucił ponadto, że organ odnosi pojęcie obszaru oddziaływania do obszaru oddziaływania obiektu w razie prawidłowego wdrożenia wymogów ograniczających odziaływanie na otoczenie wynikających z decyzji środowiskowej. Tymczasem, w ocenie skarżącego, w przypadku ich nieprawidłowego wdrożenia, oddziaływanie obiektu dotknie nieruchomości sąsiednich, zatem udział skarżącego w postępowaniu jest konieczny i uzasadniony. Skarżący wskazał, że będzie dążył do tego, aby decyzja środowiskowa została wdrożona poprawnie, co uchroni jego nieruchomość przed nadmiernym negatywnym oddziaływaniem ze strony obiektu H.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2036/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 K.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Właściwy organ po wznowieniu postępowania bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Wskazuje na to zdanie pierwsze art. 149 § 2 K.p.a. ("postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia"). Dalszy tok postępowania i treść wydanego rozstrzygnięcia zależne są od wyniku postępowania co do przyczyn wznowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi Sad stwierdził, że szczególny charakter ma przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ jej istotą jest kwestia podmiotowa – udziału strony w postępowaniu. Dlatego w przypadku zgłoszenia tej przesłanki zasadą jest, że brak przymiotu strony można przypisać jedynie w przypadkach oczywistych i niewątpliwych, niewymagających wglądu w przedmiot sprawy, której dotyczy wznowienie. Wówczas postępowanie powinno zakończyć się we wstępnej fazie wznowienia – postanowieniem o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 K.p.a.. Jeżeli istnieją natomiast jakiekolwiek wątpliwości co do faktu posiadania przez wnioskodawcę przymiotu strony i tej mierze koniecznym staje się przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego – niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie rozstrzygnięcie sprawy w zakresie istnienia przesłanki wznowienia, gdyż tylko wtedy możliwe jest zbadanie sprawy w problematycznym zakresie i rozstrzygnięcie takiej kwestii. Rodzaje rozstrzygnięć jakie mogą zapaść we wznowionym postępowaniu określa natomiast art. 151 § 1 K.p.a. Samo wydanie postanowienia o wznowieniu postepowania na podstawie art. 149 149 § 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wbrew stanowisku skargi, w żadnej mierze nie przesądza, iż podmiot zgłaszający żądanie wznowienia, posiada przymiot strony w postępowaniu, którego to żądanie dotyczy. W odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sytuacji, gdy organ uzna, że zgłaszający tę właśnie podstawę wznowienia w istocie nie posiada przymiotu strony we wznawianym postępowaniu, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, stwierdzając brak podstaw z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.. Organy obu instancji prawidłowo uznały, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Żyrardowskiego z dnia [...] lipca 2015 r. Artykuł 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, mający zastosowanie w niniejszej sprawie i będący lex specialis przepisu art. 28 K.p.a. określa, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez to oddziaływanie naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane czy też sanitarne, z których określony podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Definicję legalną pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu" zawiera art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który definiuje go jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że dla oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, koniecznym jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada normom Prawa budowlanego, warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Przyjmuje się też, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności: ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby, ochronę przed zalewaniem, zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z nieruchomości, ale także zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Jak wynika z powyższego ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 Prawa budowlanego, obejmuje m.in. ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z własnej nieruchomości. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.) wskazano, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej Sąd stwierdził, że na zasadność ustaleń organów, iż przedmiotowa rozbudowa jest zgodna z wymaganiami § 12 ust. 1, § 13, § 271-273 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem odległość od zachodniej granicy działki wynosi od 5,20 m do 5,95 m (w więc z zachowaniem wymogu minimum 4,00 m). Najbliższa zabudowa mieszkaniowa na działce [...] usytuowana w kierunku południowo –wschodnim znajduje się w odległości ok. 30 m, a na działce nr ew. [...] (stanowiącej własność skarżącego) w kierunku południowo-zachodnim w odległości blisko 50 m, co zapewnia dostęp światła dziennego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zgodnie z § 13 przywołanego rozporządzenia. Nadto, jak wynika z projektu zagospodarowania działki, stanowiącego załącznik nr 1 do decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] lipca 2015 r., planowana rozbudowa zaprojektowana została w kierunku północnym, zaś działka skarżącego znajduje się od strony zachodniej granicy działki zainwestowanej, co wraz z przywołanymi powyżej parametrami potwierdza zachowanie wszystkich norm zawartych w rozporządzeniu wykonawczym. W ocenie Sądu istotne znaczenie ma także okoliczność, iż jak wynika w wypisu z ewidencji gruntów działka nr ew. [...] stanowi grunty orne i rolne , a jedynie na powierzchni 0,42 ha – grunty rolne zabudowane, co w istotny sposób zawęża możliwość jej zabudowy. Ponadto, inwestycja nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] w aspekcie przepisów dotyczących ochrony środowiska, bowiem przyjęte w projekcie rozwiązania spełniają wymagania określone w decyzji środowiskowej – Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r,. która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] października 2014r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody dla przedmiotowej inwestycji. Planowane zamierzenie inwestycyjne pozostawało także w zgodzie z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego z dnia [...] września 2012 r. Z tych wszystkich względów, zdaniem Sądu, uprawnione jest twierdzenie organów, iż oddziaływanie przedmiotowej inwestycji, w tym uciążliwości z nią związane ograniczą się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, co wypełnia dyspozycję zapisów miejscowego planu oraz pkt 3 decyzji środowiskowej. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 151 § 1 K.p.a. w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. Samo wznowienie postępowania nie zawsze prowadzi do merytorycznego rozstrzygnięcia. W sytuacji bowiem, gdy ujawni się przeszkoda w postaci braku spełnienia ustawowej przesłanki dla wznowienia, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, wykluczone jest wydanie decyzji obejmującej merytoryczne rozważania. Nie świadczy to o braku konsekwencji, jak wywodzi skarga, ile stanowi odpowiednią procesową reakcję na dokonane przez organ ustalenia. Wobec stwierdzenia przez organy, iż skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty Żyrardowskiego z dnia [...] lipca 2015 r., całkowicie niezasadny jest zarzut, iż organy nie zbadały, czy nie brał w nim udziału bez własnej winy. Odnosząc się do pozostałego zarzutu skargi Sąd stwierdził, że wznowienie postępowania ma ściśle określone granice, wyznaczone treścią decyzji ostatecznej oraz podstawą wznowienia. Oznacza to, że organ orzekający w tym trybie nadzwyczajnym jest związany podstawą wznowienia i nie może ponownie rozpoznać sprawy w jej całokształcie jak w postępowaniu zwykłym wychodząc poza ustawową przesłankę, na podstawie której wznowił postępowanie. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł M. K. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 149 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez uznanie, za dopuszczalne badania przez organ w toku wznowionego postępowania posiadania przez skarżącego przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] lipca 2015 r., podczas gdy kwestia ta została rozstrzygnięta postanowieniem Starosty z dnia [...] października 2015 r., na mocy którego wznowiono postępowanie w sprawie, 2) art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe zaniechania przez organ w toku postępowania wznowieniowego oceny, czy skarżący bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia [...] lipca 2015 r., podczas gdy w sprawie zgromadzono materiał dowodowy odnoszący się do tej kwestii, a jest to jedyna okoliczność formalna podlegająca badaniu w zakresie podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., 3) art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. oraz art. 149 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ w toku wznowionego postępowania ustalenia wszystkich przyczyn wznowienia postępowania, podczas gdy taki obowiązek ciążył na organie oraz niepoddające się kontroli instancyjnej uzasadnienie takiego stanowiska, 4) art. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. oraz art. 15 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 149 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe odmowy uchylenia przez organ decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2015 r. pomimo zaistnienia ku temu przesłanek, 5) art. art. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. oraz art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez sprzeczną z zasadami logiki ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że skarżącemu nie służy przymiot strony postępowania w postępowaniu dotyczącym rozbudowy obiektu budowlanego w sytuacji, gdy przymiot ten służył mu w postepowaniu dotyczącym budowy tego obiektu budowlanego i ocen oddziaływania na środowisko jego budowy i rozbudowy, 6) art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i art. 5 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i art. 86 pkt 2 tej ustawy oraz w zw. z art. 140 K.c. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że granice obszaru oddziaływania obiektu, a w konsekwencji krąg stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę powinno się określać przy założeniu, iż obiekt ten zostanie wykonany z poszanowaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, podczas gdy obszar ten powinien być określany przy założeniu, że inwestor nie podejmie żadnych kroków do minimalizacji obszaru oddziaływania, która byłaby wynikiem pełnego wykonania decyzji środowiskowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. K. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzuty te nie mogły być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Naruszenie art. 3 § 1 P.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu – wyrok NSA z dnia 23 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 188/17 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Pogląd ten należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie. Analogicznie ocenić należy zarzuty naruszenia art. 151 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu. Za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.). Art. 1 § 1 ww. ustawy stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Z art. 1 § 2 wynika zaś, że kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli działania administracji publicznej, a tym samym nie można mówić o naruszeniu art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Kontrolę tę Sąd I instancji przeprowadził pod kątem zgodności z prawem. Oceniając zaskarżoną decyzję i stwierdzając jej prawidłowość Sąd nie kierował się innymi kryteriami. Żadne przepisy szczególne nie nakładały też na Sąd obowiązku dokonania oceny decyzji pod kątem innych kryteriów niż kryterium zgodności z prawem. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że naruszony został art. 1 § 2 wskazanej wyżej ustawy. W ocenie NSA, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 149 § 1 i § 2 K.p.a. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie przesądza o tym, że osoba wnioskująca o wznowienie postępowania jest stroną postępowania. W pełni podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. ma szczególny charakter, ponieważ jej istotą jest kwestia podmiotowa, to jest kwestia udziału strony w postępowaniu. Dlatego też w przypadku zgłoszenia tej przesłanki zasadą jest, że brak przymiotu strony można przypisać jedynie w przypadkach oczywistych i niewątpliwych, niewymagających wglądu w przedmiot sprawy, której dotyczy wznowienie. Wówczas postępowanie powinno zakończyć się we wstępnej fazie wznowienia postanowieniem o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 K.p.a.. Jeżeli natomiast status strony postępowania podmiotu, który żąda wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wymaga poczynienia analizy i w tej mierze koniecznym staje się przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, to niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie dopiero we wszczętym już postępowaniu wyjaśnienie tej kwestii. Wyjaśnienie to może doprowadzić organ administracji do wniosku, że podmiot wnoszący o wznowienie postępowania nie ma statusu strony co w konsekwencji skutkować będzie umorzeniem wszczętego postępowania wznowieniowego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. Jak to zostało już wcześniej wskazane po wszczęciu postepowania może się okazać, że podmiot wnoszący o wznowienie nie posiada przymiotu strony. W takim przypadku brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania wznowieniowego, które powinno zostać umorzone. Badanie przez organ administracji, czy podmiot żądający wznowienia postępowania nie brał bez własnej winy udziału w postępowaniu zwykłym może mieć miejsce tylko wówczas, gdy podmiot ten jest stroną postępowania. Art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wyraźnie wskazuje, że to "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu". Skoro skarżący kasacyjnie nie został uznany za stronę postępowania, to w konsekwencji nie było podstaw badania, czy nie brał on bez swojej winy on udziału w postępowaniu, w którym wydano pozwolenie na budowę. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. oraz art. 149 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ w toku wznowionego postępowania wszystkich przyczyn wznowienia postępowania. Postępowanie wznowieniowe może być wszczęte przez organ administracji na wniosek strony postępowania lub z urzędu. Co do zasady, jeśli postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte z urzędu, to organ administracji bada, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, na które powołuje się strona postępowania. Podkreślić należy, że strona postępowania powołując się na określoną przesłankę wznowieniową musi złożyć wniosek w przewidzianym prawem terminie. Badanie przez organ administracji, w ramach postępowania wznowieniowego zainicjowanego przez stronę, z urzędu przesłanek wznowienia, których strona nie powołała prowadziłoby do obejścia wymogu złożenia wniosku o wznowienie w przewidzianym przez K.p.a. terminie. Nadto stwierdzić należy, że wszczęcie postępowania wznowieniowego przez organ administracji jest uprawnieniem organu i nie można takiego wszczęcia organowi nakazać. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie został uznany za stronę postępowania. W tej sytuacji, żądanie badania przez organ administracji wszystkich przyczyn wznowienia, w istocie byłoby żądaniem prowadzenia postępowania wznowieniowego z urzędu, co jak to zostało już wcześniej wskazane jest niedopuszczalne. Żaden przepis prawa nie daje podstaw do przyjęcia, że można żądać od organu administracji wszczęcia postępowania wznowieniowego z urzędu. Za pozbawiony podstaw uznać należy zarzut naruszenia art. 15 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 149 § 1 i § 2 K.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe odmowy uchylenia przez organ decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2015 r. Ponownie stwierdzić należy, że postępowanie wznowieniowe zainicjowane przez skarżącego kasacyjnie zakończyło się rozstrzygnięciem o charakterze procesowym nie zaś merytorycznym. Organ administracji umorzył postępowanie wznowieniowe uznając, że skarżący kasacyjnie nie może być uznany za stronę postępowania. Wobec wydania takiego rozstrzygnięcia organ nie mógł już badać, czy istniały przesłanki do uchylenia decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2015 r. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. oraz art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane Brak jest podstaw do przyjęcia, że nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności niezbędne dla ustalenia, czy skarżącemu kasacyjnie przysługuje status strony. Organy administracji przeprowadziły prawidłową analizę kwestii przysługiwania statusu strony i brak jest podstaw do jej kwestionowania. Okoliczność, iż skarżący kasacyjnie został uznany za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę budynku magazynowo – biurowego nie oznacza, że automatycznie musiał być on uznany za stronę postępowania w sprawie rozbudowy tego budynku. Status strony w każdym z tych postępowań ustalany jest przez organy administracji samodzielnie. Sąd I instancji miał obowiązek dokonania oceny, czy prawidłowo ustalono, że w niniejszym postępowaniu nie przysługuje skarżącemu kasacyjnie status strony, nie zaś dlaczego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę został on uznany za stronę. Było to odrębne postępowanie, którego prawidłowość nie mogła być badana przez Sąd I instancji w ramach rozpoznawanej przez ten Sąd sprawy. W niniejszej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżącemu kasacyjnie taki statusu nie przysługiwał. Nie można wykluczyć, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę budynku organ administracji błędnie uznał, że skarżący kasacyjnie powinien być stroną tego postępowania. Ponownie jednak stwierdzić należy, że uznanie skarżącego kasacyjnie za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynku nie oznacza, iż musi być on automatycznie uznany również za stronę postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na rozbudowę tego budynku. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i art. 5 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i art. 86 pkt 2 tej ustawy oraz w zw. z art. 140 K.c. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei z art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ administracji ma więc obowiązek ustalić, czy z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpił właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, oraz czy realizacja inwestycji wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spowoduje, że właściciel użytkownik wieczysty lub zarządca innej nieruchomości dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej nieruchomości. Ograniczenia w zagospodarowaniu muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa. Przykładowo z § 20 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 października 2001 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać strzelnice garnizonowe oraz ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz.1479) wynika, że wyznacza się strefy ochronne dla każdej strzelnicy garnizonowej. Zgodnie zaś z § 22 ust. 1 wymienionego rozporządzenia w strefach ochronnych strzelnicy garnizonowej nie mogą znajdować się obiekty i pomieszczenia przeznaczone na stały lub czasowy pobyt ludzi, w rozumieniu przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości znajdującej się w takiej strefie byłby więc niewątpliwie stroną postępowania, gdyż wydanie pozwolenia na budowę strzelnicy powodowałoby, że na swojej działce nie mógłby zrealizować budynku mieszkalnego. Jego uprawnienia do zagospodarowania własnej działki byłyby ograniczone. W konsekwencji osoby te byłyby również stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Zarówno organy administracji jak Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie stwierdziły, że w odniesieniu do nieruchomości należącej do skarżącego kasacyjnie nie wystąpiły ograniczenia w możliwości ich zagospodarowania, które wynikałyby z przepisów prawa i związane byłyby z realizacją inwestycji w postaci rozbudowę bocznicy budynku magazynowo – biurowego. Tylko wykazanie, że przepis prawa ogranicza możliwość zagospodarowania należącej do skarżącego kasacyjnie nieruchomości dawałby podstawę do uznania ich za strony postępowania. W konsekwencji zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu administracji, że skarżącemu kasacyjnie nie przysługuje status strony postępowania a zainicjowane na jego wniosek postępowanie wznowieniowe prawidłowo zostało przez organ administracji umorzone. Art. 5 ustawy Prawo budowalne określa warunki jakie należy spełnić przy projektowaniu i budowaniu obiektu budowlanego. Przepis te nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu należącej do skarżącego kasacyjnie nieruchomości w związku z rozbudową budynku, której dotyczy decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2015 r. Art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia powinna być wydana przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Przepis ten nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu należącej do skarżącego kasacyjnie nieruchomości w związku z rozbudową budynku, której dotyczy decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2015 r. Wskazany w skardze kasacyjnej art. 86 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Przepis ten nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu należącej do skarżącego kasacyjnie nieruchomości w związku z rozbudową budynku, której dotyczy decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2015 r. Ocena, czy pozwolenie na budowę jest zgodne z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia mogła być dokonana przez organ administracji wówczas gdyby skarżącemu kasacyjnie przysługiwał status strony postępowania. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Postępowanie wznowieniowe zostało zakończone rozstrzygnięciem w postaci umorzenia po stwierdzeniu, że skarżącemu kasacyjnie nie przysługuje status strony. Kwestia realizacji budynku zgodnie z pozwoleniem na budowę, a w konsekwencji również z zawartymi w niej wymogami wynikającym z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może być co do zasady badana w postępowaniu wznowieniowym. W postępowaniu tym może być badana zgodność pozwolenia na budowę z prawem w tym zgodność z wymogami wynikającym z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei kwestia zgodności realizacji budynku zgodnie z pozwoleniem na budowę, a w konsekwencji również z zawartymi w niej wymogami wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Zgodnie z treścią art. 140 K.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Przepis ten wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości dla właścicieli tych nieruchomości nie zaś ograniczenia w zagospodarowaniu innych nieruchomości. Określa on jedynie granice prawa własności, których przekroczenie może być podstawą roszczeń przewidzianych przez prawo cywilne. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny sporządzając uzasadnienie wyroku wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił, jak również odniósł się w wystarczający sposób do zarzutów skargi. Uzasadnienie wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji oraz ocenę prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.