II SAB/Lu 129/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Brygida Myszyńska - Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Burmistrza Miasta Kraśnik w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność Burmistrza Miasta Kraśnik; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Kraśnik do załatwienia wniosku J. M. z dnia 8 sierpnia 2022r. o udzielenie informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Burmistrza Miasta Kraśnik na rzecz J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE J. M. wniósł w dniu 4 września 2022r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Burmistrza Kraśnika polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z 8 sierpnia 2022r. o udzielenie informacji publicznej tj. informacji na temat wdrożenia zmian organizacji ruchu w centrum K. oraz o podanie przyczyn niedotrzymania terminu realizacji tych zmian (30.06.2022r.) wyznaczonego przez Wojewodę Lubelskiego domagając się zobowiązania tego organu do załatwienia wniosku i zasądzenia kosztów postępowania, gdyż organ dotychczas nie udzielił żadnej odpowiedzi na wniosek. W odpowiedzi na skargę Burmistrza Kraśnika wniósł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a." o umorzenie postępowania, wyjaśniając, że niezwłocznie po otrzymaniu skargi tj. w dniu 7 września 2022r. udostępnił skarżącemu w wersji elektronicznej żądaną informację: poinformował skarżącego, że zmiany oznakowania w zakresie wskazanym w piśmie GKŚ.GK.7223.18.2021 z 2 czerwca 2021r. zostały wprowadzone, a opróżnienia związane z terminem wykonania tych zmian były spowodowane przyczynami leżącymi po stronie wykonawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w sytuacji, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie i mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Celem skargi na bezczynność organu jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. Przy badaniu zasadności takiej skargi Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. W niniejszej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, ze zm.), dalej jako "u.d.i.p.". Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy, przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek. Bezspornie Burmistrz Kraśnika jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zaś objęte wnioskiem skarżącego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 i u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W świetle powyższego, Burmistrza Kraśnika powinien był załatwić przedmiotowy wniosek w trybie i terminie przewidzianym w u.d.i.p. Stosownie do przepisów tej ustawy - udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) (...) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Burmistrz względnił wniosek skarżącego i udostępnił mu żądaną informację, jednak nastąpiło to z opóźnieniem i już po skierowaniu (i w wyniku skierowania) do Sądu skargi na bezczynność. W tej sytuacji, wobec ustania bezczynności na dzień rozpatrywania skargi, należało umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku - stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalniało jednak Sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia bezczynności oraz tego, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, Burmistrz Kraśnika dopuścił się bezczynności, jednak jego bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż udostępnił informację natychmiast po otrzymaniu skargi; nie ma więc także podstaw do wymierzenia organowi grzywny. W związku ze stwierdzeniem bezczynności, zasadny okazał się natomiast wniosek skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (wpisu od skargi) stosownie do art. 200 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.