II SAB/Sz 211/22

SENTENCJA Sygn. [...] II SAB/Sz 211/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu [...] listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. Z. i E. Z. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE K. Z. i E. Z. (dalej: "wnioskodawcy", "skarżący") wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej: "organ zobowiązany") w sprawie udostępnienia informacji publicznej. We wniosku z dnia 20 maja 2022 r. zwrócili się do organu zobowiązanego na podstawie art. 2 w zw. z art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej o udzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem: 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu? 2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego? 3. Według informacji od prof. I. P. - S. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? 7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? 8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? 9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? 10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? 11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. 12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? W odpowiedzi z dnia 3 czerwca 2022 r. organ zobowiązany wskazał, że jego poniższe odpowiedzi na zadane przez wnioskodawców pytania mają charakter informacji prostej (wyrok WS w Krakowie, II SAB/Kr 14O/12), którą organ zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada tj. w formie zbiorów danych dostępnych w formie elektronicznej pod wskazanym adresem elektronicznym np. adresem strony internetowej danej publikacji czy adresem strony internetowej www.pzh.gov.pl na której zebrane są informacje przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego - Państwowy Zakład Higieny w Warszawie od roku 1999 w zakresie NOP, przy czym jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów) nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego do udzielenia informacji podmiotu. Organ udzielił następujących odpowiedzi: Ad.1 Pytanie nie stanowi informacji publicznej. Ad.2 PSSE w K. nie prowadzi statystyk i nie posiada danych w zakresie zadanych pytań. Ad.3 PSSE w K. nie prowadzi statystyk i nie posiada danych w zakresie zadanych pytań. Ad.4 PSSE w K. nie prowadzi statystyk w zakresie stawianego pytania tj. w zakresie wszystkich odroczeń czasowych lub trwałych od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych wystawianych u lekarzy rodzinnych/ lekarzy specjalistów. Natomiast w zakresie prowadzonych postępowań egzekucyjnych wobec rodziców uchylających się od wykonania obowiązkowych szczepień u swych dzieci, organ otrzymał 6 informacji od lekarzy specjalistów potwierdzające stan zdrowia dziecka z datą odroczenia. Pozostałe dwa pytania w zakresie pytania nr 4 nie stanowią informacji publicznej. Ad.5 PSSE w K. nie prowadzi statystyk w zakresie stawianego pytania. Ad.6 0 Ad.7 2021- NOP ciężki – 0, łagodny – 0 2020- NOP ciężki – 0, łagodny – 0 2019- NOP ciężki – 0, łagodny – 0 2018- NOP ciężki – 0, łagodny – 1 2017- NOP ciężki – 0, łagodny – 1 Ad.8 PSSE w K. nie posiada danych w zakresie zadanego pytania. Ad.9 Pytanie nie stanowi informacji publicznej. Ad.10 Pytanie nie stanowi informacji publicznej, Ad.11 Pytania w zakresie pytania nr 11 nie stanowią informacji publicznej. Ad.12 Pytanie me stanowi informacji publicznej. Ponadto organ poinformował, że wszelkie informacje na temat szczepień ochronnych w Polsce oraz krajach Unii Europejskiej wnioskodawcy uzyskają na dostępnych dla zainteresowanych tematyką szczepień stronach internetowych (organ wymienił obszerną listę przykładowych stron). Następnie skargą z dnia 10 sierpnia 2022 r. skarżący zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 4 ust.1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2 art. 3 ust. 1 pkt. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie wnieśli o: 1. zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 20 maja 2022 r. i udzielenia informacji publicznej, 2. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że do dnia sporządzenia skargi nie udostępniono innych informacji poza zawartymi w piśmie z dnia 3 czerwca 2022 r. W ocenie skarżących przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do stron internetowych, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącym informacji publicznej. Ponadto organ winien był udostępnić informację publiczną na żądanie strony skarżącej, albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję. Natomiast w odpowiedzi na skargę organ zobowiązany wyjaśnił, że w jego ocenie postawiony w skardze zarzut naruszenia art.13 ust. 1 i 2, tj. bezczynności jest nieuzasadniony, albowiem organ udzielił odpowiedzi na zadane pytania zgodnie ze stanem posiadanej wiedzy w sprawie i te które w jego ocenie stanowią informację publiczną. W dniu 3 czerwca 2022 roku organ wysłał do Państwa K. i E. Z. odpowiedź na złożony wniosek. Termin ustawowy do udzielenia informacji został zatem zachowany. Ponadto organ zauważył, iż organ zarówno w przedmiotowej odpowiedzi, jak i w przypadku wcześniejszych odpowiedzi sukcesywnie wskazywał skarżącym, na swój status prawny w zakresie władztwa informacyjnego, tj. że tematyka ta nie mieści się w jego kompetencjach, że nie jest wytwórcą tych informacji, ani też nie zostają one przekazywane organowi w toku czynności. Ponadto organ wskazał, że w gruncie rzeczy pisma skarżących kierowane do tutejszego organu nie stanowią realizacji prawa podmiotowego do uzyskania informacji publicznej, ale są elementem strategii mającej na celu niezrealizowanie ustawowego obowiązku obowiązkowych szczepień dotyczących małoletniego dziecka skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), - zwanej dalej "P.p.s.a." niniejsza sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być bowiem rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 120 P.p.s.a. wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 P.p.s.a., to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W myśl art. 21 in principio u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania takich informacji. Rozpoznawana sprawa dotyczy udzielonej przez organ odpowiedzi na złożony przez skarżących przedmiotowy wniosek. Skarżący zarzucili organowi bezczynność przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym we wniosku z 20 maja 2022 r. (data wpływu do organu 24 maja 2022 r.) zakresem 12 pytań. Zgodnie z art. 1 ust.1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. W myśl art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 u.d.i.p. określa, że udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8 u.d.i.p. oraz udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11 u.d.i.p. Informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). W myśl art. 13 u.d.i.p.: udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. (ust. 2). Stosownie do art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Zadania i zakres działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone zostały w rozdziale 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1261 ze zm.) – dalej: u.P.I.S.. Zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 wykonuje m.in. państwowy powiatowy inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej w powiecie (art. 10 ust.1 pkt 3 u.P.I.S.). Skarżony organ, jako organ władzy publicznej, zobowiązany jest więc do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W sytuacji skierowania do organu administracji żądania w trybie u.d.i.p. organ ten może dokonać następujących działań: - udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; organ dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej; - poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej albo wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił bądź też poinformować stronę, iż w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła; - odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p. w formie decyzji administracyjnej; - może również odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 u.d.i.p. Organ administracji działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 u.d.i.p.). Z analizy dokumentów złożonych do akt sprawy wynika, że udzielenie odpowiedzi przez organ na złożony przez Skarżących wniosek nastąpiło pismem z dnia 3 czerwca 2022 r. (doręczonym w dniu 6 czerwca 2022 r.) tj. z zachowaniem terminu, wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W treści pisma organ udostępnił posiadaną informację publiczną oraz udzielił wyjaśnień co do pytań, które w ocenie organu nie stanowiły informacji publicznej lub nie były w jego posiadaniu. Dalej wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: polityce wewnętrznej i zagranicznej; podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują); zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych); danych publicznych (treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu; stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego; treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych); majątku publicznym. Art. 6 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. odnosi się w pierwszym rzędzie do informacji publicznej dotyczącej sfery faktów (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, T. 2002, s. 35). Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Powyższe oznacza, że nie wszystko to o co się wnioskodawcy zwracają do organów władzy publicznej stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Zdaniem Sądu z obszernego zakresu przedstawionych we wniosku skarżących pytań, tylko część z podniesionych kwestii może być uznana za żądanie udzielenia przez organ informacji publicznej, czyli informacji, które odnoszą się do publicznej sfery działalności tego organu, wytworzone lub posiadane przez ten organ. Reszta podnoszonych kwestii dotyczy informacji ogólnych dotyczących ochrony zdrowia, w szczególności związanych z ogólną problematyką szczepień. Sąd zauważa zatem, że piśmie z 3 czerwca 2022 r. organ wyjaśnił skarżącym, że część pytań zawartych we wniosku z 20 lipca 2022 r. nie stanowi informacji publicznej (tj. pytanie 1, dwa ostatnie pytania w pkt 4, pytania 9,10,11,12) albo organ informacji takimi nie dysponuje (pytania 2,3, także częściowo co do pytania nr 4, 5, 8), w odniesieniu zaś do części pytań udzielił odpowiedzi podając szczegółowe dane (6,7, częściowo odnośnie pytania nr 4). W odniesieniu do pierwszej kategorii, Sąd zauważa, że wymienione we wniosku o udzielenie informacji publicznej (pytanie 1, częściowo 4, pytania 9,10,11,12) dotyczyły: stanowiska organizacji międzynarodowej w kwestii szczepień ochronnych (pytanie 12), prawa krajowego i jego interpretacji (pytanie 9, częściowo pyt. 4), udzielenia porady prawnej (pytanie 10) czy kwestii stricte medycznych (pytanie 1, 11, część pytania 4) polityki szczepień (część pyt. 4) . Zagadnienia te nie mieszczą się w pojęciu informacji publicznej. Wiedza organu o stanowisku WHO w zakresie szczepień ochronnych oraz zapisów i stosowania prawa krajowego wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. Z kolei obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego i ich interpretacja nie są informacją publiczną. Ponadto z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika, iż w trybie i na zasadach przewidzianych w tej ustawie organ jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących zgodności prawa krajowego ze stanowiskiem organizacji międzynarodowych, czy też racjonalności i celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tegoż organu czy udzielać porad prawnych. Innymi słowy, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się do dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego, bądź innych organów władzy publicznej, a do tego sprowadzały się pytania skarżących kwestionujące bezpieczeństwo szczepień obowiązkowych dla osób im podlegających oraz zgodność działań organów inspekcji sanitarnej w tym zakresie z prawem (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 grudnia 2019 r. sygn. akt II SAB/Po 100/19). Podkreślenia wymaga, iż aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się ona odnieść do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń, bądź podejrzeń podmiotu domagającego się udostępnienia informacji, względnie przekonań tego podmiotu co do potencjalnej szkodliwości szczepień i niezgodności regulacji dotyczących szczepień obowiązkowych z innymi przepisami (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Po 99/17). Informacje dotyczące polityki szczepień ochronnych, prawidłowości zasad funkcjonowania organów inspekcji sanitarnej, ochrony zdrowia, metod postępowania leczniczego nie są uważane za informację publiczną w rozumieniu ustawy, skutkiem czego organ nie jest zobowiązany do ich udzielenia. Z kolei pytania zawarte w punkcie 6 oraz 7 wniosku dotyczyły liczby dzieci i dorosłych do 19 roku życia, którzy zmarli do 4 tygodni od szczepienia na terenie właściwości organu w okresie ostatnich 5 lat oraz odnotowania na terenie działania urzędu niepożądanych odczynów poszczepiennych. Niewątpliwie miały one charakter informacji publicznej. Dotyczyły bowiem faktycznych danych co do liczby i charakteru odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych pozostających w związku z zakresem działalności organu, jak i zgonów po szczepieniach. Udzielona pismem z 3 czerwca 2022 r. odpowiedź na te pytania jest wyczerpująca. Także w części pytania nr 4, dotyczącej posiadanej przez organ informacji w zakresie 6 przypadków odroczeń szczepień u dzieci – organ udzielił Skarżącym pełnej odpowiedzi. Natomiast odnośnie pytań 2, 3, 5, 8, także częściowo co do pytania nr 4, organ w ustawowym terminie wskazał skarżącym, że nie prowadzi statystyk i/ewentualnie że nie posiada danych w zakresie zadanych pytań. Jest to również zgodne z prawem, dopuszczalne zachowanie organu, o czym była mowa wcześniej. Co do pytania nr 2 dotyczyło ono listy osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień organ jednoznacznie wyjaśnił, że nie prowadzi statystyk i nie posiada danych w zakresie zadanych pytań. Sąd nie ma podstaw by kwestionować udzieloną odpowiedź, ponieważ tego rodzaju statystyk, nie obejmują ani prowadzone przez organ rejestry, ani też przekazywane mu przez podmioty prowadzące szczepienia informacje zawarte w kwartalnych sprawozdaniach. Organ prawidłowo poinformował zatem Skarżącego, że nie posiada listy osób dorosłych powyżej 19-tego roku życia i uchylających się od szczepień To samo należy odnieść do pytania nr 5, tj. ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? Sąd zauważa w tym miejscu, że prawo nakładania grzywny posiada właściwy rzeczowo Sąd. Co do pytania nr 3 to organ również odpowiedział na nie, że nie posiada danych nie prowadzi statystyk w tym zakresie. Również zdaniem Sądu nie ma podstaw by organ prowadził rejestr wykonanych szczepień z podziałem uwzględniającym osoby wg wskazanej narodowości, tym bardziej iż poddający się szczepieniom np. obywatele polscy narodowości romskiej, ukraińskiej czy czeczeńskiej – nie mają obowiązku podawać swojej narodowości przy szczepieniu, a organ nie ma prawa takich informacji od osoby szczepionej żądać. Co do pytania nr 8 za ile z niepożądanych odczynów poszczepiennych (o które pytali Skarżący w pkt 7) wypłacono odszkodowanie? – organ jednoznacznie wskazał, iż nie posiada takich danych. W związku z powyższym, ponieważ w zakresie kompetencji organu również nie leży przyznawanie tego rodzaju odszkodowań Sąd uznał udzieloną odpowiedź za prawidłową i wystarczającą. Co do pytania (a w zasadzie pytań) oznaczonych numerem 4 tj. to jak już wskazano na pierwsze z zawartych w tym punkcie pytań, tj. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? Organ udzielił szczegółowej odpowiedzi. Wyjaśnił, że nie prowadzi statystyk w zakresie stawianego pytania tj. w zakresie wszystkich odroczeń czasowych lub trwałych od wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych wystawianych u lekarzy rodzinnych/ lekarzy specjalistów. Jednakże wskazał zarazem jednoznacznie, że w zakresie prowadzonych postępowań egzekucyjnych wobec rodziców uchylających się od wykonania obowiązkowych szczepień u swych dzieci, organ otrzymał 6 informacji od lekarzy specjalistów potwierdzające stan zdrowia dziecka z datą odroczenia. W odniesieniu do pozostałych pytań zawartych w pkt 4, jak już wcześniej wskazywano, zdaniem Sądu, organ prawidłowo wyjaśnił, że nie dotyczą one informacji publicznej W świetle powyższych stwierdzeń mając na uwadze dokonaną wyżej analizę, udzieloną w tym zakresie przez organ odpowiedź, Sąd ocenił jako wystarczającą i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.