I OSK 756/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant asystent sędziego Piotr Polak po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 472/17 w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Rektora [...] z dnia 28 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowa zwolnienia z opłat za usługi edukacyjne w całości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 472/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.P. na decyzję Rektora [...] z dnia 28 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłat za usługi edukacyjne w całości, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. (data wpływu) skarżąca A.P. złożyła wniosek o zwolnienie z opłaty wobec uczelni, wskazując w nim, że jest osobą niepełnosprawną, bez renty z tytułu niepełnosprawności. Dziekan Wydziału [...] decyzją z dnia 14 września 2016 r. (bez numeru) odmówił zwolnienia skarżącej A.P. z opłaty za naukę na II roku niestacjonarnych jednolitych studiów magisterskich kierunek [...] w roku akademickim 2016/2017. W dniu 15 września 2016 r. A.P. złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji do Rektora [...], argumentując, że zwolnienie jej z opłaty wobec uczelni uzasadnione jest zmianą jej sytuacji materialnej w związku z pogorszeniem stanu zdrowia w wyniku wypadku z dnia 3 listopada 2014 r., które to pogorszenie utrudniło A.P. utrzymanie pracy zarobkowej. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że okoliczności tej nie była w stanie przewidzieć rozpoczynając studia. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Rektor [...] decyzją z dnia 28 października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 14 września 2016 r. Organ w uzasadnieniu wskazał, że skarżąca podejmując studia niestacjonarne (wieczorowe), miała pełną świadomość kosztów związanych z odbywaniem studiów w tym trybie. Wraz z rozpoczęciem studiów zawarła umowę o warunkach odpłatności za studia na Uniwersytecie [...], na podstawie której zobowiązała się do wnoszenia opłat za studia. W związku z powyższym nie została spełniona przesłanka istotnego pogorszenia się sytuacji materialnej, gdyż w momencie podejmowania studiów skarżąca kasacyjnie znajdowała się w ocenie organu w trudnej sytuacji finansowej i była świadoma tego, że środki przez nią posiadane nie będą wystarczające na zapłacenie czesnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca A.P. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji przez zwolnienie jej z opłat na podstawie § 6.1 pkt. 4 Regulaminu opłat za studia na wydziale prawa i administracji tj. "Zdarzeń losowych lub zasadniczego i udokumentowanego pogorszenia sytuacji materialnej studenta po I roku". W odpowiedzi na skargę Rektor [...] wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 2 listopada 2017 r. organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że w jego ocenie rozpoznawana sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego z tego powodu, że Rektor [...] nie dość, że wydał decyzję w której uzasadnienie jest ogólnikowe i lakoniczne oraz w zasadzie powielające stanowisko organu pierwszej instancji, co już samo w sobie nie pozwala na uznanie prawidłowości takiego rozstrzygnięcia, to nadto nie odniósł się w jakikolwiek sposób do argumentacji skarżącej zawartej w odwołaniu od decyzji Dziekana Wydziału [...], a co wydaje się nie być obojętne w rozpoznawanej sprawie. Zwłaszcza w aspekcie wskazanego przez skarżącą pogorszenia się jej sytuacji materialnej z uwagi na pogorszenie stanu zdrowia i przebywanie na zwolnieniu lekarskim, co uniemożliwia podjęcie pracy zarobkowej i pozostawia skarżącą ze źródłem dochodu jedynie w postaci zasiłku dla bezrobotnych od września 2016 r. W ocenie Sądu uchybienie w postaci nie odniesienia się do zarzutów z odwołania i w konsekwencji zaistniałe braki uzasadnienia decyzji w tym zakresie, stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i w konsekwencji powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozważań Sądu w zakresie koniecznych elementów decyzji administracyjnej, a w szczególności uzasadnienia faktycznego i prawnego, pozwalającego w wypadku wniesienia przez skarżącą skargi do sądu administracyjnego, na pełną kontrolę jej legalności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Rektor [...] i - na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." - zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spawy: 1. art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 ze zm. dalej u.p.s.w.) w związku z art. 7 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." w związku z § 11 ust. 2 uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie zasad pobierania opłat za usługi edukacyjne (tekst jedn. Monitor [...] z 2015 r. poz. 218) przez przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego i że jej uzasadnienie jest ogólnikowe, lakoniczne oraz stanowi w zasadzie powielenie stanowiska organu pierwszej instancji, w ten sposób, że organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutów odwołania, czyli kwestii związanych ze zdrowiem skarżącej, gdy tymczasem: okoliczności zdrowotne dotyczące A. P. nie mają w sprawie znaczenia z perspektywy stosowanej w niej normy materialnoprawnej tj. § 11 ust. 2 ww. uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie zasad pobierania opłat za usługi edukacyjne (będącej elementem katalogu otwartego, lecz nie nieograniczonego), odnoszącej się do "istotnego pogorszenia sytuacji materialnej studenta w trakcie studiów", a w sprawie jak wykazano sytuacja materialna A.P. była zła już w momencie podejmowania przez nią studiów i nie mogła w konsekwencji ulec "istotnemu pogorszeniu" w rozumieniu przywołanego przepisu, nawet wskutek podanych przez wnioskodawczynię zdarzeń zdrowotnych, zaś odmienna interpretacja prowadziłaby do nadużyć; w zakresie okoliczności istotnych z perspektywy § 11 ust. 2 uchwały nr [...] Senatu [...] w warunkach odpowiedniego stosowania art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wymagane prawem elementy, nie stanowi powielenia decyzji organu pierwszej instancji, jak też odnosi się do tych argumentów odwołania, które miały znaczenie na gruncie stosowanej w sprawie normy materialnoprawnej; nie odniesienie się przez organ do okoliczności irrelewantnych z perspektywy stosowanej normy prawnej (w/w § 11 ust. 2 uchwały nr [...] Senatu [...]) nie może być zakwalifikowane jako naruszenie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku, czy stwierdzone przez Sąd pierwszej instancji uchybienie procesowe mogło mieć wpływ na wynik sprawy i że ten wpływ z określonych przyczyn jest istotny, czyli rzutuje na zastosowanie przepisów prawa materialnego, albowiem - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - Sądowi pierwszej instancji stwierdzone uchybienie jedynie "wydaje się nie być obojętne w rozpoznawanej sprawie", tymczasem zwrot "wydaje się" oznacza niepewność Sądu pierwszej instancji i świadczy w konsekwencji, że Sąd ten nie zweryfikował tego, czy stwierdzone uchybienie jest czy nie jest obojętne w rozpoznawanej sprawie, a tym bardziej - jak wymaga tego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - że ma z określonych przyczyn pozostających w związku ze stosowanymi przepisami prawa materialnego istotny wpływ na jej wynik, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, jak że doprowadziły do uznania przez Sąd I Instancji, że zaistniały podstawy do uchylenia decyzji Organu. Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi A.P., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący kasacyjnie organ wniósł również o zasądzenie od skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie z 17 lutego 2018 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną A.P. wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej wraz z argumentacją mającą na celu uzasadnienie tego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Wbrew bowiem stanowisku organu Sąd pierwszej instancji nie wykroczył poza granice rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot ( por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104). Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania lub bezczynności organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie Rektora [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia A.P. z opłat za usługi edukacyjne w całości, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten analizował i oceniał prawidłowość rozpoznania wniosku z dnia 28 czerwca 2016 r. Okoliczność, że Sąd I instancji przyjął, iż organy administracyjne wydały zaskarżoną decyzję z przekroczeniem uznania administracyjnego nie oznacza, iż naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. W kontekście decyzji administracyjnych wydawanych w warunkach uznania administracyjnego niezwykle ważne jest prawidłowe uzasadnienie takiej decyzji, gdyż pozwala ono np. stronom i sądowi administracyjnemu kontrolującemu taką decyzję poznanie faktów i dowodów, na których oparł się organ administracyjny wydając ją oraz motywów, toku rozumowania, którymi się kierował. Zatem w sposób szczególny w przypadku takich decyzji znajdują zastosowanie art.7 (zasada wyważania interesu strony i interesu publicznego) i art.107 § 3 k.p.a. (uzasadnienie decyzji, a zwłaszcza wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej). Zarzuty naruszenia tych przepisów przez Sąd I instancji są całkowicie nieuzasadnione, gdyż - jak słusznie to wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – to organy orzekające w niniejszej sprawie nie dopełniły wynikających z tych przepisów zasad. W pełni podzielić należy ocenę Sądu I instancji, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest ogólnikowe i lakoniczne w stopniu uniemożliwiającym kontrolę tej decyzji uznaniowej. Tym samym należało przyjąć, że została ona wydana w sposób dowolny z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Jak zasadnie wskazuje strona skarżąca kasacyjnie podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły art.207 u.p.s.w. oraz § 11 ust. 2 uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie zasad pobierania opłat za usługi edukacyjne (tekst jedn. Monitor [...] z 2015 r. poz. 218). Zgodnie z brzmieniem art.207 ust.1 u.p.s.w. do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Zarzut naruszenia tego przepisu nie został jednak szerzej uzasadniony w skardze kasacyjnej. Co więcej, ze względu na sposób sformułowania zarzutu, trudno przyjąć czy strona skarżąca zarzuca naruszenie tego przepisu przez jego błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie. Natomiast jeżeli chodzi o zarzut naruszenia § 11 ust. 2 uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 25 kwietnia 2012 r., to wskazać należy, że przepis ten ma kilka punktów. Otóż przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Jedynie rekonstruując ten zarzut w związku z treścią uzasadnienia, można przypuszczać, że chodzi o § 11 ust. 2 pkt 3 przywołanej uchwały: istotne pogorszenie sytuacji materialnej studenta w trakcie studiów. W tym kontekście podzielić należy pogląd strony skarżącej kasacyjnie, że sytuacja zdrowotna A.P. pozostaje bez związku z zacytowaną przesłanką (a co najwyżej w sposób pośredni) zwolnienia lub rozłożenia na raty należnych opłat. Istotne w tej sprawie jest jednak dokonanie oceny czy sytuacja materialna studentki pogorszyła się w trakcie studiów. Stosowna analiza sytuacji materialnej przed rozpoczęciem studiów i w trakcie studiów (na moment orzekania) oraz jej ocena w kontekście tego czy nastąpiło pogorszenie sytuacji materialnej i czy było ono istotne powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Analizie pod tym kątem powinny być poddane przedłożone przez wnioskodawczynię dokumenty – i to również powinno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Tego wszystkiego jednak zabrakło w zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji. Można wręcz odnieść wrażenie, że więcej informacji i podstaw do koniecznej analizy we wskazanym zakresie zawiera uzasadnienie skargi kasacyjnej niż uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Kolejny, podany jako naruszony, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 9/09 ONSAiWSA 2010/3/39) bądź uniemożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a.