I SA/Rz 302/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg K.K. i J.P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego 1) z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej za I połowę 2014 roku 2) z dnia [...] marca 2015r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej za I połowę 2014 roku 3) z dnia [...] marca 2015r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej za II połowę 2014 roku 4) z dnia [...] marca 2015r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej za II połowę 2014 roku postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. I SA/Rz 302/15. UZASADNIENIE Sygn. I SA/Rz 302/15 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. I SA/Rz 302/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi K.K. i J.P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego opisane w sentencji niniejszego postanowienia. W piśmie nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 24 września 2015 r. K.K. i J.P. wnieśli o przesłanie wyroku lub postanowienia z rozprawy z dnia 4 sierpnia 2015 r. wraz z uzasadnieniem, podając: cyt. "zapomnieliśmy i przegapiliśmy bo to zadecydowało o innych względach życiowych". Dalej skarżący wyrazili wątpliwości co do kierunku rozstrzygnięcia ich spraw ("nie wiemy czy nasze słuszne, prawne i zasadne skargi oddalono czy też uwzględniono"), tłumacząc swoją nieobecność na rozprawie brakiem środków finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- zwanej w skrócie p.p.s.a.- jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a., tj. uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a.), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2 p.p.s.a.), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1p.p.s.a.), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Wykazanie okoliczności braku winy w uchybieniu terminu spoczywa zgodnie z treścią przepisu art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie, która uchybiła terminowi do dokonania czynności. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 47/2009, system LexPolonica). Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu, a dokonana ocena powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od dbającej należycie o własne interesy strony. Z brakiem winy można mieć jedynie do czynienia w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, niemożliwych do przezwyciężenia trudności z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego terminu. Skarżący byli zawiadomieni o terminie rozprawy, a także pouczeni co do sposobu i terminu zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia oraz skutków zaniechania. Pisma kierowane do obojga skarżących zalegają w aktach sprawy (k. 41- 42, k. 42- 43, k. 40-41, k. 41-42). Zaniechanie wykonania tej czynności w przedmiotowej sprawie nastąpiło na skutek - co potwierdzają skarżący zwykłego zapomnienia, nie zaś jakichkolwiek nadzwyczajnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby owo zaniechanie. Taka prozaiczna przyczyna zaniedbania prowadzenia własnych spraw w żadnym razie nie może stanowić usprawiedliwienia dla skarżących i w ocenie Sądu taki argument skarżących nie może stać za przesłankami pozytywnymi do uwzględnienia wniosku. Okoliczności faktyczne powołane we wniosku, nie wskazują na to, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek zdarzeń wyjątkowych czy szczególnych, np. nagła choroba, powódź, których nie można było uniknąć i które mogłyby usprawiedliwiać takie zaniechanie skarżących (na takie okoliczności jako przesłankę uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, wskazuje również ugruntowane w tej kwestii orzecznictwo). Wskazywane przez skarżących okoliczności z pewnością do takich nie należą. Także brak środków finansowych nie skutkuje niemożnością w takiej sytuacji dopełnienia koniecznych w takiej sytuacji czynności; informacji o kierunku rozstrzygnięcia można bowiem zasięgnąć telefonicznie lub poprzez system elektroniczny informacji o sprawach i ewentualnie podjąć konieczne czynności. Jeszcze raz należy podkreślić, że Sąd skierował do skarżących – każdego z osobna zawiadomienie o rozprawie, zamieszczając w nim pouczenie o koniecznych czynnościach w razie oddalenia skargi i skutkach zaniechania tychże czynności. Skarżący natomiast nie zastosowali się do tegoż pouczenia ze zwykłego braku dbałości w prowadzeniu własnych spraw, a dla takiego postępowania nie można znaleźć wytłumaczenia. Konkludując – przywrócenie terminu jest instytucją służącą ochronie zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Taka ochrona przysługuje jednak wyłącznie w przypadku, kiedy skarżący nie mógł dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2005r., sygn. akt FZ 707/2004, system LexPolonica). Przyczyn zaś takich, w rozpoznawanej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, co tym samym oznacza, że nie został uprawdopodobniony brak winy stron w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.