IV SA/Po 632/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2020 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz P. W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w sprawie skierowania P. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii A, B w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skierowanie wydane zostało na wniosek Komendanta A z dnia [...] maja 2016 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. P. W., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. (przy czym prawidłowo wniosek dotyczył wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. – przyp. Sądu), wskazując, że wyrokiem z dnia [...] lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił czynność Komendanta A (dalej jako: "Komendant") polegającą na odmowie usunięcia przypisanych stronie punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Powołując się na powyższe orzeczenie, pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Komendant wycofał wnioski z dnia [...] maja 2016 r., w tym wniosek dotyczący skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że tym samym w obrocie prawnym pozostaje decyzja kierująca go na kontrolny egzamin sprawdzający wydana po cofnięciu przez Komendanta wniosku o skierowanie na badania kontrolne. Spełnione zostały tym samym przesłanki wznowienia postępowania, o jakich mowa w art. 145 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia decyzji Kolegium w P. z [...] czerwca 2017 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na kontrolny egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kategorii A, B. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazano, że wyrokiem z dnia [...] lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił czynność Komendanta polegającą na odmowie usunięcia przypisanych stronie punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Powołując się na to orzeczenie, pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Komendant wycofał wnioski z dnia [...] maja 2016 r., w tym wniosek dotyczący skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Kolegium zwróciło następnie uwagę, że choć Komendant wycofał własny wniosek z dnia [...] maja 2016 r., jednak następnie złożył kolejny wniosek obejmujący tożsame naruszenia i naliczenie punktów karnych z dnia [...] sierpnia 2017 r. Kolegium ustaliło, że strona w okresie od [...] lipca 2015 r. do [...] lutego 2016 r. popełniła następujące wykroczenia przeciwko przepisom ruchu drogowego i uzyskała za nie punkty karne, które zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego: 1) w dniu [...] lipca 2015 r. niestosowanie się do znaku B-21 "zakaz skręcania w lewo" lub B-22 "zakaz skręcania w prawo", 5 punktów; 2) w dniu [...] lipca 2015 r. niezastosowanie się do sygnałów świetlnych, 6 punktów; 3) w dniu [...] grudnia 2015 r. przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h, 4 punkty; 4) w dniu [...] lutego 2016 r. kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie, 10 punktów. Powyższe wpisy zostały dokonane na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć właściwych organów, które wiążą Starostę P. oraz Kolegium. Zdaniem Kolegium wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Po [...], nie miał w przedmiotowej sprawie znaczenia, gdyż przedmiotem rozstrzygniętej nim sprawy było usunięcie wpisów w ewidencji osób naruszających przepisy ruchu drogowego w związku z wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień - na podstawie § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488, dalej zwane "rozporządzeniem"). Z orzeczenia Sądu nie wynika natomiast aby punkty karne zostały kierowcy przypisane wadliwie. Wydana na rzecz P. W. decyzja o cofnięciu uprawnień z dnia [...] maja 2016 r. miała swoje oparcie w art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego i stanowiła wykonanie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, orzeczonego na okres 6 miesięcy za naruszenie z dnia [...] lutego 2016 r. - kierowanie pod wpływem alkoholu. Naruszenie to skutkowało jednocześnie przekroczeniem liczby 24 punktów. Skoro naruszenie wywołało określone skutki w obszarze prawa karnego i związane z nim skutki prawnoadministracyjne, to Kolegium nie znalazło podstaw do tego, żeby pominąć inne skutki, jakie się z tym naruszeniem bezspornie wiążą. W omawianej sytuacji kumulacja obu sankcji nie pozostaje ze sobą w sprzeczności, bowiem wynika z różnych podstaw prawnych i faktycznych. O skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji decyduje przekroczenie liczby 24 punktów karnych uzyskanych w ciągu roku oraz potwierdzający tę okoliczność wniosek właściwego organu Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. Od wyżej wskazanej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył P. W.. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. W., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po [...], uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], wskazując, że nie zawierała ona wyczerpującego uzasadnienia, co uniemożliwiło dokonanie merytorycznej kontroli jej prawidłowości. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. Kolegium nie miało wiedzy o cofnięciu wniosku z dnia [...] maja 2016 r. przez Komendanta, jak też o podjęciu przez Starostę P. czynności w kierunku uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2016 r., która była przedmiotem postępowania odwoławczego. Uznając zasadność wznowienia postępowania organ był zobowiązany do przeprowadzenia, zgodnie z treścią art. 149 § 2 K.p.a. postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją. Dokonując powyższej oceny Kolegium zauważyło, że podstawą wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. był przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst. jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 128, obecny tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm., dalej również jako: "ustawa"), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta A w razie przekroczenia 24 punktów. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym podlegał uchyleniu wraz dniem [...] czerwca 2018 r., przy czym w ocenie Kolegium (co jednak zostało bardzo niejasno zredagowane w treści decyzji – przy. Sądu), przepis ten znajdywał zastosowanie w niniejszej sprawie. Oznacza to, że starosta jako organ właściwy w sprawach kierowców jest związany treścią wniosku komendanta wojewódzkiego, co do naruszeń przepisów ruchu drogowego i liczby przypisanych za nie punktów karnych. W rozpatrywanym stanie faktycznym Komendant wycofał własny wniosek z dnia [...] maja 2016 r., jednak następnie złożył kolejny wniosek obejmujący tożsame naruszenia i naliczenie punktów karnych. Ponad wszelką wątpliwość Kolegium ustaliło, że strona w okresie od [...] lipca 2015 r. do [...] lutego 2016 r. popełniła wykroczenia przeciwko przepisom ruchu drogowego i uzyskała za nie punkty karne, które zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Kolegium podtrzymało następnie argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] stycznia 2019 r., że bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2017 r. Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. W. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na jego wynik tj.: 1) art. 7, 77, 80 K.p.a. polegające na ustaleniu, że następujące okoliczności tj.: - fakt wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyroku z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie o sygn. akt: IV SA/Po [...], w uzasadnieniu którego stwierdzono, że Komendant winien był usunąć punkty przypisane P. W. przed dniem [...] maja 2016 r., - fakt cofnięcia przez Komendanta A wniosku z dnia [...] maja 2016 r., będącego podstawą prowadzenia postępowania w przedmiocie skierowania P. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, w sytuacji, gdy zdarzenia te uzasadniają uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2017 r. i umorzenie postępowania; 2) art. 7, 77, 80 K.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że w chwili wydawania decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2017 r. istniał wniosek Komendanta o skierowanie P. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i że posiadał przypisanych 25 punktów karnych; 3) art. 7, 77, 80 K.p.a., polegające na błędnym przyjęciu, że ponowny wniosek Komendanta z dnia [...] sierpnia 2017 r., pomimo wydanego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dnia [...] lutego 2017 r. oraz zaświadczenia Komendanta z dnia [...] maja 2017 r., może stanowić podstawę do kontynuacji sprawy, która na skutek wycofania wniosku z dnia [...] maja 2016 r. powinna zostać umorzona, 4) art. 170 P.p.s.a., poprzez niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że P. W. posiadał przypisane punkty karne za naruszenie przepisów ruchu drogowego po dniu [...] maja 2016 r. pomimo wydanego w tej kwestii prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2017 r., 5) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., poprzez niezastosowanie i w konsekwencji nie uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2017 r. wraz z umorzeniem postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy swoją własną decyzję o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w sprawie skierowania P. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii A, B w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Rozpoznając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności uporządkować chronologię zdarzeń, gdyż zarówno zaskarżona decyzja, jak i treść skargi, z uwagi na ilość podnoszonych w niej wątków, powoduje niejasności dotyczące przedmiotu i zakresu sądowej kontroli. I tak, okolicznością bezsporną pozostaje, że decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w sprawie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii A, B w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Skierowanie wydane zostało na wniosek Komendanta A z dnia [...] maja 2016 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., podnosząc, że pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Komendant wycofał wnioski z dnia [...] maja 2016 r., w tym wniosek dotyczący skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zdaniem wnioskodawcy wyczerpana została tym samym przesłanka wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W wyniku rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia decyzji Kolegium w P. z [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolny egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, a decyzja powyższa została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2020 r. Oznacza to, że Sąd w niniejszej sprawie jest zobowiązany zbadać, czy zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego, w trybie wznowienia postępowania, decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. Sąd w pierwszej kolejności podziela stanowisko skarżącego i Kolegium, że w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Wydając decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r. Kolegium nie miało wiedzy o cofnięciu wniosku przez Komendanta. Jednakże że samo stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania nie skutkuje jeszcze możliwością uchylenia ostatecznej decyzji. Przyjęcie, że w sprawie spełnione zostały przesłanki do wznowienia postępowania otwiera organowi prowadzącemu postępowanie drogę do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., a więc wydania decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, lub też wydaniu decyzji, o jakiej mowa w art. 151 § 2 K.p.a. W tym drugim przypadku, gdy niemożliwe jest uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 K.p.a.), organ administracji publicznej musi ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Równocześnie, co jest niezwykle istotne w niniejszej sprawie, problem wydania (bądź odmowy wydania) decyzji odpowiadającej decyzji dotychczasowej powinien być rozpatrywany z uwzględnieniem regulacji materialnoprawnych oraz stanu faktycznego, aktualnego w dacie wydania decyzji weryfikowanej. Innymi słowy, badając zasadność wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 K.p.a., organ uwzględnia stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania. Konsekwentnie istota zawisłego sporu sprowadza się do ustalenia, czy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, jak twierdzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W momencie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r. obowiązywał przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, który został uchylony z dniem [...] czerwca 2018 r. na podstawie art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r., Nr 30 poz. 151). Wskazać jednak trzeba, że z dniem [...] czerwca 2018 r. weszła w życie nowelizacja dokonana ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), którą dokonując zmian w ustawie o kierujących pojazdami oraz Prawo o ruchu drogowym, w art. 14 ust. 1 wskazała, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. Z kolei art. 14 ust. 2 nowelizacji stanowi, że "Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie". Z powyższej regulacji wynika, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 10 lit g ustawy o kierujących pojazdami, uchylającego rozdziały 2 i 2b Działu IV ustawy Prawo o ruchu drogowym, obejmujące m.in. przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b. Oznacza to, że do czasu dokonania takiego wdrożenia przepis przedmiotowy przepis ustawy Prawo o ruchu drogowym może mieć zastosowanie i może stanowić podstawę prawną decyzji o skierowania na badania kontrolne (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie: z dnia 21 lutego 2019 r., II SA/Sz 1251/18, 20 lutego 2020 r., II SA/Sz 1025/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, że w sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Decyzje podejmowane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym są rozstrzygnięciami związanymi. Wobec tego, jeżeli wniosek właściwego komendanta [...] Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, starosta zobligowany jest orzec o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Organ nie jest natomiast uprawniony do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku nadal są ujęte w ewidencji, czy w okresie po skierowaniu wniosku nastąpiło ich wykreślenie wobec przedawnienia karalności wykroczenia. Co więcej, kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy stanowi obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie jakichkolwiek wyjątków ani nie wprowadził żadnych ograniczeń czasowych co do daty wydania decyzji. Oznacza to, że organy administracji publicznej nie mogą dokonać samodzielnej weryfikacji wniosku Komendanta, jak również nie mogą dokonać interpretacji powyższego wniosku w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 1067/16, czego żąda skarżący. Mając na względzie powyższe ustalenia – zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania oraz prawidłowe dokonanie Kolegium oceny, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, zauważyć należy, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia były wadliwe. Po pierwsze, zarówno decyzja z dnia [...] stycznia 2019 r., jak i zaskarżona decyzja zostały oparte na art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Tymczasem, jak już powyżej wskazano, stwierdzenie, że w sprawie spełniona została przesłanka do wznowienia postępowania zamyka drogę do wydania decyzji, o której mowa w powyższym przepisie. W tej sytuacji organ administracji orzekający w trybie wznowienia postępowania zobowiązany jest do wydania jednego z rozstrzygnięć wymienionych w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzją organu I instancji nie spełnia tych wymogów, co w ocenie Sądu stanowi rażące naruszenie powołanych powyżej przepisów K.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, Nr 2, poz. 91). Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano je nieprawidłowo. Naruszenie prawa procesowego w sposób rażący to takie naruszenie, które prowadzić musi do podjęcia wadliwego rozstrzygnięcia z tego właśnie powodu, musi przekładać się bezpośrednio na treść decyzji i musi w niej tkwić. Niewątpliwie sytuacja powyższa miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania zamykało drogę do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., który to przepis powołano jako podstawę prawną zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Idąc dalej zauważyć należy, że organy administracji publicznej uznały, że skoro w obrocie prawnym pozostaje wniosek Komendanta z dnia [...] sierpnia 2017 r. o skierowanie na badania kontrolne, to stanowisko organu uznać należało za prawidłowe. Jednakże w powyższym zakresie powtórzyć należy, że organy administracji publicznej, wydając decyzję, o jakiej mowa w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 K.p.a. orzekają na podstawie stanu faktycznego sprawy istniejącego w dacie orzekania. Powoływanie się na zaświadczenie z dnia z dnia [...] sierpnia 2017 r. (przy czym potwierdzone przez Komendanta w dniu [...] maja 2019 r. – k. 235 akt), nie spełnia warunku aktualności, co powinno być uwzględnione przez organy prowadzące postępowanie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku). Na zasądzone koszty składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi ([...] zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ([...] zł) oraz wynagrodzenia adwokata reprezentującego Skarżących ([...] zł), ustalone jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) co daje łącznie [...] zł. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane jest do uwzględnienie oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu niniejszego wyroku.