Ppolska.starec← UrzadnikZaloguj

II SA/Rz 783/12

Sądy administracyjne2012-10-26
Sygnatura
II SA/Rz 783/12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia
2012-10-26
Rodzaj
Postanowienie WSA w Rzeszowie

Sędziowie

Jerzy Solarski

Rozstrzygnięcie

Oddalono wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego; Zwrócić uiszczony wpis w sprawie

Treść orzeczenia

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. i W. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania administracyjnego - p o s t a n a w i a - I. odmówić przywrócenia terminu, II. zwrócić skarżącym E. S. i W. S. solidarnie kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE II SA/Rz 783/12 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako WSA) w Rzeszowie postanowieniem z dnia 5 października 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 783/12 odrzucił skargę E. S. i W. S., z powodu braku wpisu sądowego od skargi, (postanowienie to zostało doręczone w/w skarżącym w dniu 22 października 2012 r.). W dniu 22 października 2012 r. skarżący nadali w urzędzie pocztowym wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, uzupełniając jednocześnie ten brak fiskalny. W uzasadnieniu wskazali, że z informacji, jakie uzyskali od J. P. (która również wniosła skargę w przedmiotowej sprawie), wynika, że uiściła skierowany do niej wpis sądowy od skargi w dniu 7 września 2012 r. W tej sytuacji skarżący uznali, że są zwolnieni z obowiązku uiszczenia solidarnego wpisu, gdyż na doręczonym wezwaniu widniało pouczenie, że uiszczenie wpisu przez którąkolwiek stronę zwalania pozostałe osoby z tego obowiązku. Taka ocena skarżących wynika z faktu, że są związani razem z J. P. jednym przedmiotem zaskarżenia, a także posiadają wspólne uprawnienia i obowiązki. Podnieśli, że niedochowanie terminu wynikało z braku zrozumienia wezwania do uiszczenia wpisu i nieznajomość prawa. Poinforomowali, że o przedmiotowym braku dowiedzieli się po doręczeniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - określanej dalej jako P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.). Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu tego terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku, na stronie ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu. Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (patrz. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., II GZ 47/2009 Lex Polonica nr 2016205). Sąd stwierdził, że mimo zachowania przez skarżących terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i uiszczenia brakującego wpisu sadowego od skargi - skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazali brak zrozumienia skierowanego do nich wezwania solidarnego o uiszczeniu wpisu sądowego. Uznali bowiem, że uiszczona w przedmiotowej sprawie opłata sądowa przez skarżącą J. P. zwalania ich jako skarżących od uiszczenia solidarnie wpisu sądowego. Należy zwrócić uwagę, że na doręczonym skarżącym zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II WSA w Rzeszowie o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego widnieje pouczenie, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalania pozostałe strony z obowiązku jego uiszczenia. Na w/w zarządzeniu wskazano również podstawę prawną wezwania m.in. art. 214 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlegają jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielenie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. W kontekście poczynionych uwag wypada przypomnieć, że E. S. i W. S. jako małżonkowie, wnieśli wspólnie skargę, a ich uprawnienia lub obowiązki wynikające z przedmiotu zaskarżenia są wspólne, dlatego też zostali wezwani solidarnie do uiszczenia jednej opłaty. Natomiast skarżąca J. P. wprawdzie wniosła skargę w tej samej sprawie, jednakże jej uprawnienia lub obowiązki wynikające z zakresu objętego skargą nie są tożsame, jak te dotyczące skarżących E. S. i W. S. Okoliczność, że skarżący nie zrozumieli doręczonego wezwania do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od wniesionej przez nich skargi, nie może stanowić o przywróceniu terminu do uzupełnienia tego braku fiskalnego. Istniała, bowiem możliwość kontaktu telefonicznego z Wydziałem Informacji Sądowej WSA w Rzeszowie, (w nagłówku doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu widnieją dane Sądu wraz numerem telefonu), co jednocześnie wskazuje na niedbalstwo i świadczy o braku należytej staranności w wykonywaniu swoich obowiązków oraz jakiejkolwiek próbie przezwyciężenia zaistniałych przeszkód. Skoro skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi, dlatego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1