I OSK 1033/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Jolanta Rudnicka, Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej O. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 780/16 w sprawie ze skargi O. R. na postanowienie Rektora Uniwersytetu Medycznego w X z dnia [...] 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych 1) oddala skargę kasacyjną; 2) odstępuje od obciążania skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi kasacyjnej, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez O. R. (dalej: skarżąca), jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 780/16, którym oddalono jej skargę na postanowienie Rektora Uniwersytetu [...] w L. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Opisanym wyżej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna dla studentów Uniwersytetu [...] w L., po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, utrzymała w mocy postanowienie Wydziałowej Komisji Stypendialnej Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], wydane na podstawie art. 61a § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 177 ust. 1 i 4, art. 173 ust. 1 pkt 2 i art. 180 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm. [obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm.]), zwanej dalej "p.s.w.", oraz § 10 ust. 6 i § 26 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Uniwersytetu [...] w L., stanowiącego załącznik do Zarządzenia Nr 87/2014 Rektora z dnia 11 lipca 2014 r., zmienionego Zarządzeniem Rektora Nr 123/2014 z dnia 30 września 2014 r. oraz Zarządzeniem Rektora Nr 136/2014 z dnia 24 października 2014 r. w sprawie ustalenia wysokości świadczeń pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu [...] w L., zwanego dalej "regulaminem" – o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącej stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2014/2015 za okres od 1 listopada 2014 r. do 30 czerwca 2015 r., dołączając do niego orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2014 r., zaliczające ją do lekkiego stopnia niepełnosprawności, orzeczenie o niepełnosprawności z [...] lutego 2015 r. utrzymujące w mocy zaskarżone orzeczenie z [...] grudnia 2014 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego L. w L. z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt [...], zmieniający zaskarżone orzeczenie i ustalający umiarkowany stopień niepełnosprawności. Organ stwierdził, że wniosek o przyznanie stypendium został złożony już po zakończeniu okresu stypendialnego roku akademickiego 2014/2015, tj. po 30 czerwca 2015 r., a zatem w świetle § 7 ust. 5, § 26 ust. 4 oraz § 5 ust. 1 regulaminu, wniosek był niedopuszczalny. Komisja stwierdziła, że zarówno w świetle art. 184 ust. 1-2 p.s.w. jak i regulaminu, stypendia mogą być przyznawane wyłącznie w danym roku akademickim. Zgodnie z § 7 ust. 1 regulaminu, wnioski o stypendia socjalne należy składać do 15 września, a o pozostałe stypendia do 30 września. Przepis ten w ust. 5 przewiduje także, że w dodatkowym terminie prac komisji stypendialnych rozpatrywane będą wnioski o stypendium socjalne oraz stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych złożone po terminie, o którym mowa w ust. 1 o ile dokumenty te wpłynęły w okresie od 1 do 7 dnia roboczego każdego miesiąca, za wyjątkiem października i z zastrzeżeniem § 26 ust. 4 regulaminu. Komisja ustaliła, że na wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2014 r., do którego dołączyła orzeczenie o niepełnosprawności z terminem ważności do [...] października 2014 r., decyzją z dnia [...] października 2014 r. przyznano jej stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych na okres od [...] października 2014 r. do [...] października 2014 r., tj. do dnia utraty ważności orzeczenia. W trakcie trwania roku akademickiego 2014/2015 skarżąca nie składała kolejnego wniosku o przyznanie przedmiotowego stypendium. Komisja podzieliła stanowisko organu I instancji, że stypendium przyznawane jest wyłącznie na okres stypendialny. Wprawdzie z § 26 ust. 4 regulaminu wynika, że jeżeli stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych utraciło ważność w trakcie roku akademickiego, a student dostarczył nowe, z którego wynikać będzie nieprzerwane trwanie niepełnosprawności, to studentowi przysługuje wyrównanie, ale z uwagi na brzmienie § 5 ust. 1 i 2 regulaminu - prawo to nie może być przyznane poza granice okresu stypendialnego. W tej sytuacji, strona nie może skutecznie żądać przyznania świadczenia wstecz, powołując się na brak możliwości wcześniejszego złożenia wniosku. Okoliczności i przyczyny niezłożenia takiego wniosku, w tym ewentualny brak winy strony, nie mają znaczenia dla przyznania stypendium za okresy stypendialne, które już minęły. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 186 ust. 1 p.s.w. w zw. z § 7 ust. 4 i § 26 ust. 1 i 4 regulaminu przepisów postępowania i podniosła, że regulamin nie jest precyzyjny, a organy dokonały jego wadliwej interpretacji. Jej zdaniem, przepis § 26 ust. 4, który uprawnia do złożenia wniosku o wyrównanie stypendium, nie określa szczegółowo w jakim roku akademickim to wyrównanie przysługuje i w jakim terminie student ma dostarczyć wniosek wraz z nowym orzeczeniem. Z uwagi na to, że określenie jej stopnia niepełnosprawności nastąpiło w dniu [...] marca 2016 r., to dopiero wówczas mogła złożyć wniosek o wyrównanie stypendium i w tym zakresie powinna obowiązywać zasada kontynuacji świadczenia, tak jak w przypadku świadczeń rodzinnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę przychylił się do argumentacji organu, podnosząc m.in., że z § 2 ust. 2 regulaminu wynika, że świadczenia przyznawane są na wniosek. Przepis § 5 ust. 1 wprowadza przy tym zasadę, że stypendia socjalne dla osób niepełnosprawnych przyznawane są na okres nieprzekraczający semestru, przy czym semestr zimowy obejmuje okres od października do lutego, zaś semestr letni od marca do czerwca. Również z § 6 ust. 1 i 3 dotyczącego wypłat przyznanych świadczeń wynika, że stypendia wypłacane są co miesiąc "w danym semestrze", co również oznacza, że świadczenia przyznawane są zasadniczo na przyszłość i tylko w trakcie bieżącego, aktualnego semestru. Także z § 7 ust. 4 wynika, że przyznawanie świadczeń w terminach dodatkowych dokonywane jest dopiero od miesiąca złożenia wniosku, a więc na przyszłość. W ocenie Sądu zasady tej nie zmienia przepis § 26 regulaminu. Wprawdzie przepis ten jest przepisem szczególnym, regulującym wyłącznie tryb przyznawania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych, to jednak nie może on być interpretowany w oderwaniu od powołanych przepisów i z odstępstwem od reguł w nich ustanowionych. Określa on jedynie odmiennie te kwestie, które związane są z koniecznością udokumentowania niepełnosprawności, a ewentualne wyrównanie świadczenia dotyczy wyłącznie takiej sytuacji, gdy student miał już przyznane stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych na dany semestr, lecz z uwagi na utratę ważności orzeczenia o niepełnosprawności, odpadła przesłanka przyznania tego świadczenia. W takiej sytuacji student ma prawo złożyć ponowny (nowy) wniosek i wówczas zachodzą podstawy do wyrównania świadczenia. Wyrównanie to należy jednak odnosić do danego semestru, gdyż przepis § 26 nie wprowadza odmiennych reguł niż te ustanowione w § 5 ust. 1 i 2. Prawidłowo w tej sytuacji - zdaniem Sądu I instancji - organ stwierdził brak podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej minionego już roku akademickiego, a zaskarżone postanowienie, wydane w trybie art. 61 a § 1 K.p.a. nie narusza obowiązujących przepisów. W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", naruszenie: - § 5 ust. 1,2,3, § 6 ust. 1 i 3, § 7 ust. 1,4,5 oraz § 26 ust. 1, 2, 3, 4 regulaminu na skutek błędnej wykładni tych przepisów, nie uwzględniającej modyfikacji § 7 ust. 5 normą zawartą w § 26 ust. 4; - § 26 regulaminu przez błędną wykładnię tego przepisu, zakładającą, że dotyczy on jedynie kwestii związanych z dokumentowaniem niepełnosprawności; - § 26 ust. 1, 2, 3, 4 regulaminu na skutek błędnej wykładni, zakładającej, że nie pozwala on na przyznanie wyrównania stypendium za okres poprzedzający złożenie nowego wniosku wraz z nowym zaświadczeniem o stopniu niepełnosprawności; - § 26 ust. 4 regulaminu na skutek jego niezastosowania. Na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 P.p.s.a. na skutek nieuchylenia zaskarżonej decyzji mimo uchybień popełnionych przez organ, polegających na: - nieustaleniu daty utraty ważności poprzedniego orzeczenia o jej niepełnosprawności oraz okresu jakiego dotyczy nowe orzeczenie; - błędnej wykładni wskazanych przepisów regulaminu, nieuwzględniającej wynikającej z art. 7 K.p.a. zasady słusznego interesu strony; - błędnej wykładni wskazanych przepisów regulaminu, nieuwzględniającej wynikającej z art. 6 K.p.a. zasady działania na podstawie przepisów prawa; - niezastosowaniu § 26 ust. 4 regulaminu; - nieprawidłowym zastosowaniu art. 61a § 1 K.p.a. Wskazując na powyższe wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W skardze kasacyjnej zawarto też oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stan sprawy, zauważono brak oceny przedłożonych przez skarżącą orzeczeń o niepełnosprawności pod kątem okresów ich obowiązywania, a w szczególności wynikającego z nich nieprzerwanego trwania niepełnosprawności, o którym mowa w § 26 ust. 4 regulaminu. Przepis ten w sposób istotny zmodyfikował zasadę wynikającą z § 7 regulaminu otwierając możliwość składania wniosków stypendialnych również za semestry poprzedzające. Wprawdzie zasadą jest przyznawanie stypendium od miesiąca, w którym złożono wniosek, to jednak użycie w § 7 ust. 5 regulaminu zwrotu "z zastrzeżeniem § 26 ust. 4 Regulaminu" oznacza, że ta ostatnia regulacja zmodyfikowała normy ogólne w stosunku do osób niepełnosprawnych. Modyfikacja ta nie ogranicza się - jak przyjął to Sąd I instancji – wyłącznie do kwestii związanych z dokumentowaniem wniosku, ale wprowadza również prawo uzyskania wyrównania studentowi stypendium za okres, jaki upłynął od daty utraty ważności poprzedniego orzeczenia. W stanie faktycznym sprawy poprzednie orzeczenie o niepełnosprawności skarżącej utraciło ważność w trakcie roku akademickiego, a z nowego, przedłożonego w dniu [...] kwietnia 2016 r. wynika, że jej niepełnosprawność trwała nieprzerwanie. Spełnione zatem zostały - w jej ocenie – wszystkie przesłanki objęte hipotezą § 26 ust. 4 regulaminu, a ponadto przepis ten nie ogranicza w żaden sposób okresu, za jaki przysługuje studentowi wyrównanie. Ograniczenie czasowe wprowadzono dopiero w regulaminie na rok akademicki 2016/2017, który w sprawie nie ma zastosowania. Przedstawioną przez skarżącą wykładnię regulaminu uzasadnia także odwołanie się do względów aksjologicznych, związanych ze szczególnym charakterem spornego stypendium oraz obowiązującego od 2011 r. nakazu stwarzania przez wyższe uczelnie studentom niepełnosprawnym warunków do pełnego udziału w procesie kształcenia i w badaniach naukowych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wnosił o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także wniósł o rozpoznanie tej skargi na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu poparł stanowisko Sądu I instancji, podkreślając, że wyrównanie świadczenia, o którym mowa w § 26 ust. 4 regulaminu, należy odnosić tylko do danego semestru. Wniosek został złożony już po zakończeniu roku akademickiego i w takim wypadku, o ile dotyczył okresu roku poprzedzającego był już niedopuszczalny. Skarżąca miała możliwość złożenia tego wniosku nawet bez odpowiedniej dokumentacji i wówczas, ze względu na toczące się postępowanie orzecznicze, możliwe było zawieszenie postępowania w sprawie tego wniosku. Wobec tego, że pełnomocnik skarżącej – na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania przed Sądem I instancji, a zatem należało dokonać kontroli zaskarżonego wyroku jedynie pod kątem zgłoszonych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa. Na wstępie należało zauważyć, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania sprowadza się do niezastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 P.p.s.a. i nieuzasadnionego nieuchylenia decyzji organów obu instancji, pomimo występujących w sprawie naruszeń prawa materialnego. Powyższe unormowania nie mają jednak samodzielnego charakteru. Można mówić o ich naruszeniu tylko wtedy, gdy zasadne są zarzuty naruszenia norm materialnych lub innych norm proceduralnych stanowiących podstawę orzeczenia i mających wpływ na rozstrzygnięcie (zob. wyrok NSA z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 471/07, zam. na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej: CBOSA). Oznacza to, że uwzględnienie podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu procesowego zależy od oceny zasadności zarzutów materialnoprawnych, o czym poniżej. Istota zarzutu kasacyjnego naruszenia prawa materialnego sprowadza się do wykładni przepisów regulaminu, regulujących zasady przyznawania pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Uniwersytetu [...] w L. W ocenie autora skargi kasacyjnej zasady przyznawania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych, o które ubiegała się skarżąca, uregulowane zostały w sposób kompleksowy w § 26 regulaminu, a to na skutek odesłania z § 7 ust. 5. W szczególności literalne brzmienie § 26 pozwala – jego zdaniem – na przyznanie tego świadczenia za okres wsteczny, za cały czas trwania niepełnosprawności, licząc od dnia utraty ważności poprzedniego orzeczenia o niepełnosprawności do dnia przedłożenia nowego, bez względu na datę przedłożenia nowego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny poglądu tego nie podziela. Trafnie bowiem zwrócił uwagę Sąd I instancji, że regulamin jest aktem prawa wewnętrznego, wydanym na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 186 ust. 1 p.s.w. Przepis ten jest wyrazem autonomii wyższej uczelni i stanowi upoważnienie ustawowe dla rektora do ustalenia regulaminu, określającego m.in. szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów. Normatywny akt wewnętrzny, jakim jest regulamin przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów i doktorantów, nie jest oświadczeniem woli osoby prawnej, jaką jest uczelnia, lecz regulacją prawną wiążącą destynatariuszy tej uczelni (zob. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 82/13, zam. w CBOSA). Prawo kształtowania aktami wewnętrznymi, przez organy władzy uczelni wyższej, sytuacji prawnej w tym praw i obowiązków studentów, pomimo jego autonomicznego charakteru, wymaga zachowania wszystkich standardów wpływających na jego wewnętrzną spójność, od której zależy następnie prawidłowe, tj. pozbawione trudności interpretacyjnych, funkcjonowanie. Zakładana wewnętrzna zgodność przyjętych w regulaminie unormowań powoduje, że również w zakresie jego interpretacji obowiązuje konieczność uwzględnienia wykładni systemowej, zgodnie z którą, ustalając znaczenie przepisu prawnego należy brać pod uwagę systematykę wewnętrzną aktu prawnego, w którym przepis ten się mieści oraz powinno się przyjmować, że regulamin jest całością jednolitą i harmonijną. Tym samym żadnego przepisu tego rodzaju aktu nie można interpretować w oderwaniu od zasadniczych reguł wynikających z jego zapisów. W tym kontekście należało zauważyć, że przepis § 5 ust. 1 stanowi ogólną normę, zgodnie z którą stypendia, o których mowa w § 2 ust. 1 (w tym także stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych) przyznawane są na okres nieprzekraczający semestru, z zastrzeżeniem ust. 2, który określa wymiar czasowy poszczególnych semestrów. Przepis ten stanowi zatem normę ogólną, która nie zawiera odesłania do § 26, a zatem nie dopuszcza możliwości innego niż semestralny czasokresu przyznawania stypendium dla osób niepełnosprawnych. Z kolei § 7 regulaminu, który w ust. 5 zawiera normę odsyłającą do § 26, w sposób kompletny reguluje zasady i terminy składania wniosków, a zatem odesłanie dotyczyć może tych tyko kwestii. Twierdzenie, że przepis § 26 wprowadza nowe, korzystniejsze dla skarżącej rozwiązania w zakresie nieograniczonego w czasie możliwości wyrównywania przedmiotowego stypendium, opiera się w całości na literalnym brzmieniu ust. 4 tego przepisu, przy czym – czego zdaje się nie zauważać autor skargi kasacyjnej – unormowanie to dotyczy również konkretnego roku akademickiego, a nie całego okresu studiów. Przyjęcie sposobu interpretacji tego przepisu zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej spowodowałoby dojście do kolizji z treścią unormowania wynikającego z § 5 regulaminu, a to dodatkowo uzasadnia konieczność zastosowania wykładni systemowej, potwierdzającej trafność stanowiska organu. Wobec bezzasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, nieusprawiedliwiony okazał się też omówiony na wstępie zarzut procesowy. Z kolei co do zarzutu naruszenia art. 61a § 1 K.p.a. należy wyjaśnić, że przepis ten zawiera dwie odrębne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, którymi są: 1) wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną; 2) istnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Okoliczności te nie zostały skonkretyzowane w Kodeksie. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. "z innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów. tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak podstaw do prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 22 maja 2015 r., II OSK 2671/13, LEX nr 1982821). Organ nie może zatem gromadzić dowodów i ustalać stanu faktycznego sprawy bez formalnego wszczęcia postępowania, a następnie – po stwierdzeniu, że brak podstaw do prowadzenia postępowania – wydać postanowienia o odmowie jego wszczęcia "z innych uzasadnionych przyczyn" na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. (por. wyrok WSA w Białymstoku z 10 września 2015 r., II SA/Bk 429/15, zam. w CBOSA), M. Przybysz w komentarzu do art.61(a) Kodeksu postępowania administracyjnego (System Informacji Prawnej LEX). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka miała miejsce, gdyż wniosek o stypendium został złożony już po upływie roku akademickiego, na który miało zostać ono przyznane. Nawet jednak gdyby przyjąć, że doszło tu do uchybienia proceduralnego, polegającego na bezzasadnym zastosowaniu przepisu art. 61a § 1 K.p.a., to uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy i w związku z tym nie mogło stanowić uzasadnionej przyczyny uchylenia zaskarżonego postanowienia przez Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a., gdyż przepis ten wymaga wykazania istotnego wpływu stwierdzonego uchybienia na wynik sprawy, co w rozpatrywanej sprawie – wobec prawidłowej interpretacji i zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego – nie miało miejsca. W tym stanie rzeczy skargę kasacyjną, jako opartą na nieusprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., należało oddalić. Orzeczenie o odstąpieniu od obciążania skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. uzasadniają okoliczności sprawy, a w szczególności sytuacja życiowa skarżącej, zmagającej się z towarzyszącą studiowaniu niepełnosprawnością.