I FZ 290/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 94/19 odrzucające skargę W. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 29 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r., 2012 r., 2013 r. i 2014 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE I FZ 290/19 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 94/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę W. sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 29 października 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r., 2012 r., 2013 r. i 2014 r. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w związku z zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla spółki, w dniu 1 lipca 2019 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 8 lipca 2019 r. Wpis w zakreślonym terminie nie został uiszczony. Z tego powodu sąd pierwszej instancji uznał, że zaszły przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 220 § 3 p.p.s.a. przez jego niezasadne zastosowanie w sytuacji, w której za przyjęciem skargi przemawia: - brak możliwości zabezpieczenia w stosownym czasie środków finansowych na pokrycie żądanego wpisu wobec zajęcia wszelkich środków skarżącej przez organy w toku niniejszego postępowania; spółka została pozbawiona możliwości dysponowania środkami pieniężnymi, a w konsekwencji prowadzenia działalności gospodarczej i dalszego uzyskiwania zarobków, - utrata, ze względu na brak środków finansowych, możliwości rzeczywistego prowadzenia działalności gospodarczej, pozwalającego na osiągnięcie zysku i uiszczenie wpisu, które to okoliczności uzasadniają przyznanie spółce prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Mając powyższe na względzie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżąca w istocie nie kwestionuje samego faktu nieuiszczenia wpisu od skargi w zakreślonym przez sąd terminie. Nie jest też podważana data otrzymania wezwania, ani prawidłowość i zrozumiałość pouczeń. Zdaniem skarżącej o zasadności zażalenia świadczy to, że powinno być jej przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu zażalenia spółka kwestionuje zasadność postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. Żaden z argumentów zażalenia nie ma nic wspólnego z bezskutecznym upływem terminu do uiszczenia wpisu, który był powodem odrzucenia skargi skarżącego. Wywody dotyczące trudnej sytuacji materialnej skarżącej czy jej wykazania mogą być podnoszone wyłącznie w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy i nie mają żadnego wpływu na stwierdzenie, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. Z tego przepisu (w powiązaniu z art. 220 § 1 p.p.s.a.) wynika bowiem jedynie, że jeśli mimo wezwania do uiszczenia wpisu w zakreślonym terminie wpis ten nie zostanie uiszczony, skarga podlega odrzuceniu. Badając wystąpienie przesłanki z art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd nie ma zatem podstaw do rozważania powodów, dla których skarżąca nie uiścił wpisu, nie może również analizować, czy skarżąca spełnia wymogi do przyznania jej prawa pomocy, w tym zwłaszcza nie może kwestionować prawomocnych postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy. Stąd też żaden z argumentów zażalenia nie może przynieść spodziewanych przez spółkę skutków. Skoro z akt sprawy wynika - i nie jest w istocie kwestionowana przez skarżącą - okoliczność nieuiszczenia wpisu od skargi terminie zakreślonym w wezwaniu, sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że należało odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.