I FSK 515/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA del. Grażyna Jarmasz po rozpoznaniu w dniu 03 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w O. w kwestii uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie ze skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Op 338/07 w sprawie ze skargi J. P. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku, w zakresie zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Op 338/07. Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego. Wnioskiem z dnia 28 września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. zwrócił się o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie od J. P. na rzecz organu kwoty 450 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. Uzasadniając swe żądanie wskazał, iż stosowny wniosek został złożony w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Argumentował, że jeśli skargę kasacyjną strony na wyrok Sądu I instancji oddalający skargę - oddalono, to na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powołana dalej jako "P.p.s.a.") organowi należał się od niej zwrot niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Natomiast podstawę wyliczenia kwoty, w sprawie w której organ reprezentował radca prawny i wartość przedmiotu sporu wynosiła 1.662 zł., stanowił § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. - powołane dalej jako "rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.") w zw. z § 6 pkt 3 tegoż aktu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje Na wstępie należy stwierdzić, że zachodzą warunki do merytorycznego rozpoznania wniosku o uzupełnienie wyroku. Złożony został on niewątpliwie w terminie określonym w art. 157 § 1 ustawy z 30.8.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako"P.p.s.a."). Również przedmiot wniosku: uzupełnienie wyroku przez zamieszczenie orzeczenia o kosztach stanowi materię objętą regulacją zawartą w art. 157 § 1 P.p.s.a. Zachodzą zatem warunki do merytorycznego rozpoznania tego wniosku. Stosownie do art. 204 pkt 1 P.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej, strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu I instancji oddalający skargę. W rozpoznawanej sprawie przedmiotowe warunki zostały spełnione, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - oddalającego skargę. Jednocześnie, z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, że przedmiotem przewidzianego w tym przepisie zwrotu kosztów są niezbędne koszty postępowania kasacyjnego. W myśl natomiast art. 205 § 2 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Z uwagi na to, że w powołanym piśmie procesowym Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego, przedmiotem dalszych rozważań będą jedynie kwestie dotyczące tej części niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Powołany wyżej art. 205 § 2 P.p.s.a., zaliczając do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego ich wynagrodzenie, wyraźnie zaznacza, iż nie może być ono wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. W niniejszej sprawie, w której organ reprezentuje radca prawny, odrębnymi przepisami, o których mowa w art. 205 § 2 P.p.s.a są unormowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. Rozporządzenie to określa w § 14 ust. 2 stawki minimalne wynagrodzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyczerpujący wykaz tych stawek w postępowaniu przed sądem administracyjnym II instancji zawiera § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a)-c) rozporządzenia, który ustala konkretne stawki minimalne za konkretne czynności procesowe. Analiza § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a)-c) wykazuje, że pełnomocnik organu nie wykonywał żadnej z czynności tam wymienionych. Bowiem, pełnomocnik organu - w osobie radcy prawnego, nie brał udziału w rozprawie. Znajduje to odzwierciedlenie w protokole rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 23 czerwca 2009 r. Nie istniały, wobec tego podstawy do zasądzenia kosztów z tego tytułu. Ponadto, z akt sprawy wynika, że odpis skargi kasacyjnej strony został organowi doręczony w dniu 13 lutego 2008 r. Natomiast pismo z dnia 27 lutego 2008 r. zatytułowane - odpowiedź na skargę kasacyjną, wniesione przez reprezentującego Dyrektora Izby Skarbowej w O. - radcę prawnego, nadano na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego, w dniu 10 marca 2008 r. Wskazać w tym miejscu należy, że o odpowiedzi na skargę kasacyjną można mówić wówczas, gdy wniesiona została do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 179 P.p.s.a. w terminie 14 dni od doręczenia skargi kasacyjnej. Wniesienie po tej dacie pisma zatytułowanego odpowiedź na skargę kasacyjną nie czyni zadość wymaganiom art. 179 P.p.s.a. i powoduje, że jest to zwykłe pismo procesowe w sprawie, nie dające podstaw do zwrotu stosownych kosztów postępowania na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Zatem w świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a)-c) powołanego rozporządzenia, brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, iż organ poniósł niezbędne koszty postępowania kasacyjnego w rozumieniu art. 205 § 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 w związku z art. 204 i 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.