I SA/Wa 1996/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi P. [...] S.A. w W. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz P. [...] S.A. w W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniosku [...] Przedsiębiorstwa [...] "P. [...]" S.A., o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Minister Infrastruktury decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. stwierdził, że orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w m. W. nr [...] z dnia [...] czerwca 1951 r., w części dotyczącej nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] oznaczonej nr hip. [...], obecnie stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] wydane zostało z naruszeniem prawa, w części wchodzącej obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] Minister stwierdził nieważność orzeczenia administracyjnego, natomiast w części wchodzącej obecnie w skład części działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz w skład części działek nr [...] i [...] z obrębu [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego. Od powyższej decyzji [...] Przedsiębiorstwo [...] P. [...] złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu organ podał, że zaskarżona decyzja została doręczona za pokwitowaniem [...] Przedsiębiorstwu [...] "P. [...]" w dniu 23 lipca 2009 r. (potwierdzenie odbioru Nr [...]), natomiast wniosek [...] Przedsiębiorstwa [...] "P. [...]" o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął do Ministerstwa Infrastruktury w dniu 11 sierpnia 2009 r. (nadany listem poleconym w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 7 sierpnia 2009 r. – data stempla pocztowego). Mając na uwadze przepisy art. 129 § 2 i art. 127 § 3 Kpa organ uznał, że środek zaskarżenia został złożony z uchybieniem 14 – dniowego terminu do jego wniesienia, ponieważ termin ten upłynął w dniu 6 sierpnia 2009 r. zaś wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został nadany na poczcie w dniu 7 sierpnia 2009 r. Od postanowienia Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2009 r., nr [...] P. [...] S.A. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 7 Kpa polegające na niewyczerpującym zbadaniu stanu faktycznego w zakresie prawidłowości doręczenia skarżącej decyzji z dnia [...] lipca 2009 r.; 2) naruszenie art. 29 Kpa poprzez uznanie za stronę postępowania podmiotu będącego wewnętrzną jednostką organizacyjną osoby prawnej; 3) naruszenie art. 45 Kpa poprzez doręczenie decyzji nr [...] na adres nie będący lokalem siedziby osoby prawnej, a także uznanie jej za skutecznie doręczoną, mimo braku dowodów wskazujących na to, iż odebrała ją osoba uprawniona do odbioru korespondencji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 45 Kpa pisma adresowane do jednostek organizacyjnych doręcza się wyłącznie w lokalu ich siedziby. W odniesieniu do osób prawnych obowiązuje wyrażona w art. 41 K.c. zasada, że siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający, jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowią inaczej. Zdaniem P. [...] S.A. pisma doręcza się osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej na adres, pod którym znajduje się budynek (lokal), w którym ma siedzibę organ zarządzający, chyba że co innego wynika z ustawy, statutu lub innego aktu prawnego. P. [...] S.A. zauważyła, że osoby prawne, do których stosuje się przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, są obowiązane we wniosku o wpis do rejestru wskazać nie tylko siedzibę, lecz także adres (art. 38 pkt 6 lit. a tej ustawy. Siedziba i adres osoby prawnej wpisanej do rejestru jest adresem prawdziwym (art. 17 ust. 1 tej ustawy). Tymczasem przedmiotowa decyzja doręczona została [...] P. [...] - Zakład [...] Nr [...] w W. na adres: ul. [...], [...] W. - jednostce organizacyjnej P. [...], zlikwidowanej w 2002 r. i nie figurującej w KRS od 2004 r. Stroną postępowania winna być zaś wyłącznie [...] P. [...], której adres to ul. [...], [...] W. (co wynika z odpisu KRS). Wadliwość doręczenia nastąpiła zatem nie z winy skarżącej, która ujawniła w rejestrze przedsiębiorców wszelkie zmiany. Skarżąca oświadczyła, że na podstawie aktu komercjalizacji [...] P. [...], podpisanego w dniu [...] lipca 2009 r. przez Ministra Infrastruktury, wydanego na podstawie art. 8 ust. 1 w z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" (Dz. U. Nr 180, poz. 1109), dokonano przekształcenia [...] P. [...] w Spółkę Akcyjną. Skarżącą w sprawie niniejszej jest więc P. [...] S.A. Na podstawie ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" [...] Przedsiębiorstwo [...] P. [...] uległo przekształceniu w spółkę akcyjną P. [...] S.A. Spółka wstąpiła we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem była P. [...], bez względu na charakter prawny tych stosunków, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej (art. 2 tej ustawy). Skoro zatem doręczenie przedmiotowej decyzji było wadliwe, to nie mogło wywołać skutku prawnego w postaci rozpoczęcia biegu 14 - dniowego terminu na wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani tym bardziej jego uchybienia. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o odrzucenie lub o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 16 września 2009 r., natomiast skarga została nadana w dniu 21 października 2009 r., tj. z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1904/09, podzielając stanowisko organu, odrzucił skargę P. [...] S.A. w W. jako wniesioną z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek skargi kasacyjnej P. [...] S.A., postanowieniem z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1459/10 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu NSA wskazał, że materiał dokumentacyjny sprawy oraz podniesione przez skarżącą okoliczności budzą poważne wątpliwości, co do daty doręczenia skarżącej zaskarżonego postanowienia w dniu 21 września 2009 r. i potwierdzają, że sąd pierwszej instancji przedwcześnie zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. NSA wskazał, że sąd pierwszej instancji powinien zwrócić się do organu o jednoznaczne wyjaśnienie i udokumentowanie, czy przeprowadzone postępowanie reklamacyjne dotyczyło zaskarżonego postanowienia ewentualnie przyjąć datę 21 września 2009 r. jako datę doręczenia postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności Sąd – kierując się wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu postanowienia NSA z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK – przyjął, że skarga P. [...] S. A. jest dopuszczalna i została wniesiona z zachowaniem terminu do jej wniesienia. Sąd zauważa, że oświadczenie zawarte w skardze co do daty doręczenia pełnomocnikowi P. [...] S.A. zaskarżonego postanowienia w dniu [...] września 2009 r. potwierdza przedłożona do skargi kasacyjnej koperta (k-78), gdzie znajduje się data nadania - 17 września 2009 r., data otrzymania przez pełnomocnika skarżącej listu poleconego – 21 września 2009 r. oraz nr wysyłanego pisma – [...], który jest tożsamy z numerem widniejącym na zaskarżonym postanowieniu. Z drugiej jednak strony w aktach administracyjnych znajduje się opracowany z urzędu "duplikat" potwierdzenia odbioru pisma z tym samym numerem, z którego wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone jeden dzień wcześniej, niż data nadania listu zawierającego pismo [...], widniejąca na uwierzytelnionej kopii koperty złożonej przez pełnomocnika skarżącej do akt sądowych. Rozbieżności te pogłębia fakt skierowania do pełnomocnika skarżącej dwóch pism z tej samej daty – zawiadomienia noszącego nr [...] i zaskarżonego postanowienia opatrzonego nr [...]. Skoro znajdująca się w aktach administracyjnych kopia dowodu doręczenia zawiadomienia jest zbieżna, co do daty doręczenia z kopertą przedłożoną do akt sądowych (k-77), to Sąd – mając na uwadze zasadę rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść skarżącego - dał wiarę stanowisku pełnomocnika skarżącej oraz danym wynikającym z uwierzytelnionej kopii koperty nadania zaskarżonego postanowienia (k-78), a nie sporządzonemu w postępowaniu reklamacyjnym jedynie "duplikatowi" zwrotnego potwierdzenia odbioru. W tej sytuacji za datę doręczenia zaskarżonego postanowienia należało przyjąć dzień 21 września 2009 r. Wobec tego skarga nadana za pośrednictwem poczty w dniu 21 października 2009 r. wpłynęła w terminie. Przechodząc do meritum sprawy Sąd podziela stanowisko skarżącej, że w niniejszej sprawie nie można uznać, aby doręczenie zaskarżonego postanowienia było skuteczne i w związku z tym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. został wniesiony z uchybieniem terminu. Sąd zauważa, że podmiotem, który Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast uznał w 2003 r. za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m. W. nr [...] z dnia [...] czerwca 1951 r. (zawiadomienie z dnia [...] listopada 2003 r.) winna być państwowa osoba prawna – [...] Przedsiębiorstwo [...] P. [...] (art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 1997 r. o państwowym przedsiębiorstwie użyteczności publicznej "Poczta Polska" – Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.). Ten podmiot jest bowiem następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego P. [...] powołanego do życia ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. Nr 54, poz. 275 ze zm.), które nabyło poprzez uwłaszczenie część dawnej nieruchomości [...] oznaczonej nr hip. [...], na mocy ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r., nr [...]. W tej sytuacji Minister Infrastruktury – mając na uwadze treść art. 45 Kpa regulujący sposób doręczania pism jednostkom organizacyjnym (a taką było [...] Przedsiębiorstwo [...] "P. [...]") – winien ustalić na podstawie danych zawartych w rejestrze sądowym adres siedziby poprzednika prawnego skarżącej i tam skierować odpis decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. Uszło uwadze organu to, że od dnia [...] stycznia 2008 r. siedziba [...] P. [...] znajduje się w W. przy ul. [...] (odpis pełny z KRS – rejestru przedsiębiorców nr [...]). Skoro więc organ skierował przedmiotową decyzję na adres jednego z zakładów tego Przedsiębiorstwa [...] (który nie miał odrębnej od [...] P. [...] osobowości prawnej i w związku z tym nie nabył prawa użytkowania wieczystego w trybie uwłaszczenia), to rację ma P. [...] S.A. że w tej sytuacji – ze względu na wadliwość doręczenia - nie uruchomił się w stosunku do tej osoby termin, o którym mowa w art. 129 § 2 Kpa, skutkiem czego nie można uznać, że termin ten został uchybiony. Wobec tego, że [...] P. [...] nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. (taki skutek wynika z nieprawidłowego doręczania pism tej osobie przez organ nadzoru) Minister winien policzyć termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, kierując się datą skutecznego doręczenia odpisu tej decyzji stronie postępowania, która jako ostatnia pokwitowała jej odbiór oraz mieć na uwadze to, czy w dacie wniesienia środka zaskarżenia kwestionowana decyzja nie była już ostateczna (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1240/07, opubl. CBOSA). Wobec tego, że w niniejszej sprawie Minister Infrastruktury wadliwie uznał, że miało miejsce skuteczne doręczenie przedmiotowej decyzji [...] P. [...] i że doszło do uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 134 Kpa. W ponownie prowadzonym postępowaniu Minister Infrastruktury jeszcze raz zbada zachowanie przez [...] P. [...] terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, kierując się oceną prawną zaprezentowaną przez Sąd w niniejszym wyroku. W zależności od ustalonego stanu faktycznego sprawy Minister uzna wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy za dopuszczalny albo wyda stosowne rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 15;3:, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.