II SAB/Wa 356/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania punktów 3 i 6 wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Telewizja Polska S.A. z siedzibą w [...] dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu punktów 3 i 6 wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r.; 2. stwierdza, że bezczynność Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w [...] na rzecz A. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE A. S. w dniu [...] stycznia 2020 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej do Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: "Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) oraz w związku z podjęciem uchwały przez KRRiT w dniu 25 kwietnia 2019 r. o podziale rekompensaty 1,26 mld złotych, aż 1,12 mld zł z całej sumy przypadło Telewizji Polskiej zwracam się z prośbą o udostępnienie następujących informacji: 1. Wykaz struktury wydatkowania kwoty 1,12 mld zł z podziałem na rodzaje wydatków. 2. Listę poszczególnych ośrodków regionalnych TVP ze wskazaniem konkretnej sumy jaka została na ich działalność przekazana oraz sumy przeznaczone na wynagrodzenia dyrektorów regionalnych. 3. Wykaz wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główny wydania,,,,,,. 4. Wykaz oraz wartość sprzętu zakupionego z środków przydzielonych w związku z rekompensatą. 5. Wykaz przychodów uzyskanych ze sprzedaży czasu i miejsca antenowego na cele reklamowe na koniec roku 2016, 2017, 2018, 2019. 6. Wykazanie rodzajów oraz wartość kosztów jakie TVP poniosła w związku z organizacją wydarzenia". Telewizja Polska S.A. z siedzibą w [...] w odpowiedzi na ww. wniosek, w dniu 6 lutego 2020 r. poinformowała skarżącego, iż: Ad. 1 W związku z prowadzonymi pracami nad zamknięciem roku obrotowego 2019, Spółka nie dysponuje jeszcze pełnymi danymi rocznymi. Ad. 2 W związku z prowadzonymi pracami nad zamknięciem roku obrotowego 2019, Spółka nie dysponuje jeszcze pełnymi danymi rocznymi dot. budżetów Ośrodków Regionalnych Telewizji Polskiej. Wynagrodzenia dyrektorów Ośrodków Regionalnych TVP w 2019 r. wyniosły 3 046,1 tys. zł. Wartość obejmuje wynagrodzenia 19 dyrektorów będących w zatrudnieniu w ciągu roku (16 etatów) oraz wszystkie wypłacone składniki wynagrodzeń (m.in. średnie urlopowe i chorobowe, nagrody jubileuszowe). Ad. 3 Organ poinformował, że w tym zakresie zostanie wydana decyzja administracyjna. Ad. 4 W związku z prowadzonymi pracami nad zamknięciem roku obrotowego 2019, Spółka nie dysponuje jeszcze pełnymi danymi rocznymi. Jednakże na podstawie wstępnych danych uprzejmie informujemy, że Telewizja Polska S.A. nie finansowała zakupu aktywów rzeczowych środkami pochodzącymi z rekompensaty z tytułu zwolnień z opłaty abonamentowej w latach 2018-2019. Ad. 5 W związku z prowadzonymi pracami nad zamknięciem roku obrotowego 2019, Spółka nie dysponuje jeszcze pełnymi danymi rocznymi, przy czym wielkości te będą na poziomie porównywalnym do roku poprzedniego. W latach 2016-2018 przychody z tytułu emisji przekazów handlowych (reklama) oraz przychody z tytułu sponsorowania audycji (sponsoring) wyniosły razem odpowiednio: 872 mln zł, 799 mln zł oraz 908 mln zł. Ad. 6 Organ poinformował, że w tym zakresie zostanie wydana decyzja administracyjna. A. S. w dniu 9 marca 2020 r. sporządził skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Telewizji Polskiej S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej punktami 3 i 6 wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. Skarga ta wpłynęła do organu w dniu 16 marca 2020 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych, tj. wykazu wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania programów "Wiadomości", "Panorama opinii", "Minęła dwudziesta", "Minęła 8", "Woronicza 17", "Gość Wiadomości", "Forum" oraz wykazania rodzajów oraz wartości kosztów jakie TYP poniosła w związku z organizacją wydarzenia "Sylwester Marzeń z Dwójką" (punkty 3 i 6 wniosku). A. S. wniósł ponadto o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Skarżący podkreślił, że w dniu 6 lutego 2020 r. została mu udostępniona informacja publiczna w zakresie jedynie dotyczącym częściowo wynagrodzeń dyrektorów regionalnych, przychodów z tytułu emisji przekazów handlowych za lata 2016-2018. W odniesieniu natomiast do pytania nr 3 (wykaz wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania "Wiadomości", "Panorama opinii", "Minęła dwudziesta", "Minęła 8", "Woronicza 17", "Gość Wiadomości", "Forum") oraz pytania nr 6 (wykazanie rodzajów oraz wartość kosztów jakie TVP poniosła w związku z organizacją wydarzenia "Sylwester Marzeń z Dwójką") informacja publiczna nie została udostępniona. Zdaniem skarżącego doszło do częściowego udostępnienia informacji publicznej. Telewizja Polska S.A. jako przyczynę nieudostępnienia podaje prace nad zamknięciem roku obrotowego 2019 r. i konieczność wydania decyzji administracyjnych. Telewizja Polska S.A. posiada informacje, o które wnioskował skarżący, była zatem w stanie udostępnić je w ustawowym terminie. Pomimo upływu terminu do udzielenia informacji publicznej podmiot zobowiązany, udzielił wyłącznie częściowej odpowiedzi. W odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego powyższe czyni skargę na bezczynność organu zasadną i konieczną. W odpowiedzi na skargę Telewizja Polska S.A. zaznaczyła, że w dniu 22 czerwca 2020 r. przesłała do skarżącego decyzję administracyjną z dnia [...] czerwca 2020 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie: – wykazu wydatków poczynionych na wynagrodzenia dla dziennikarzy prowadzących główne wydania "Wiadomości", "Panorama opinii", "Minęła dwudziesta", "Minęła 8", "Woronicza 17", "Gość Wiadomości", "Forum", – wykazania rodzajów oraz wartości kosztów jakie TVP poniosła w związku z organizacją wydarzenia "Sylwester Marzeń z Dwójką". Organ podniósł, iż co do informacji wskazanych w pkt 1, 2, 4 i 5, iż nie może udzielić informacji w tym zakresie z uwagi na to, iż rok obrotowy 2019 nie został jeszcze zamknięty. Stanie się to z chwilą zatwierdzenia sprawozdania finansowego Spółki za rok 2019 przez Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy. Na chwilę obecną takie zgromadzenie, w roku 2020, jeszcze się nie odbyło. Oznacza, to iż w ww. zakresie nie pozostaje w bezczynności. Organ wskazał ponadto, iż otrzymuje wiele wniosków o dostęp do informacji publicznej. Rozpatrzenie znacznej części tych wniosków wymaga podjęcia licznych czynności oraz czasu. Jednocześnie nadmienił, że jest dużą spółką kapitałową o rozbudowanej strukturze. Wniósł jednocześnie, aby przy ocenie stopnia opóźnienia w rozpatrzeniu niniejszej sprawy i przekazania skargi wziąć pod uwagę trudności wynikające ze stanu epidemii, a także czasowe zawieszenie terminów w postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych – zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "P.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie ulega wątpliwości, że Telewizja Polska S.A. jako Spółka ze 100% udziałem Skarbu Państwa w strukturze kapitałowej, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., tj. podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują. Przesłanką udostępnienia informacji publicznej określonej w art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. jest istnienie bezpośredniego związku łączącego żądanie udostępnienia informacji z określonym podmiotem (M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz.", Warszawa 2010, s. 84, s. 87). Innymi słowy, informację publiczną stanowi wszystko to, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem, działalnością podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w ramach przypisywanych im zadań i kompetencji. W świetle powyższego nie może być kwestionowane, że informacje objęte punktami 3 i 6 wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r., dotyczące dysponowania majątkiem Spółki, stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, zaś ewentualna zwłoka w udostępnieniu informacji publicznej musi mieć charakter niezbędny. Wydłużenie terminu 14-dniowego, wskazanego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tego terminu o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Podkreślić należy, że przedłużenie ww. terminu jest usprawiedliwione, jeśli podyktowane jest ważną, uzasadnioną przyczyną (jest niezbędne), a nadto, gdy w następstwie upływu przedłużonego terminu organ udostępnia wnioskowaną informację, ewentualnie wydaje decyzję o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Z akt sprawy wynika, że na dzień wniesienia skargi TVP S.A. nie udzieliła skarżącemu informacji objętej punktami 3 i 6 wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. Spółka, mailem z dnia 6 lutego 2020 r., poinformowała wnioskodawcę, iż w zakresie żądania zawartego w pkt. 3 i 6 zostanie wydana decyzja administracyjna. Zatem w dacie wniesienia skargi (co miało miejsce w dniu 9 marca 2020 r.) Spółka pozostawała w stanie bezczynności co do żądania zawartego w ww. punktach. Dopiero w dniu [...] czerwca 2020 r. organ rozpatrzył żądanie strony w zakresie punktów 3 i 6 wniosku i wydał decyzję administracyjną, mocą której odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. Decyzja ta doręczona została skarżącemu w dniu 23 czerwca 2020 r. W świetle powyższego stwierdzić należy, że stan bezczynności Spółki ustał do dnia wyrokowania. Sąd nie miał zatem podstaw do zobowiązania TVP S.A. do rozpoznania wniosku stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zgodnie z żądaniem strony skarżącej. Mając jednak na względzie wskazane wyżej okoliczności, Sąd stwierdził w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., że Spółka dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu pkt. 3 i 6 wniosku z dnia [...] stycznia 2020 r. Kolejną kwestią wymagającą rozważenia jest kwestia oceny charakteru bezczynności Spółki. Przechodząc do analizy tego zagadnienia, należy, w związku z twierdzeniami Spółki zawartymi w odpowiedzi na skargę, rozważyć problem ewentualnego wpływu regulacji zawartej w art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. na bieg terminów procesowych w sprawach wszczętych wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W tym zakresie stwierdzić należy, iż organ pozostaje, w ocenie Sądu, w błędnym przeświadczeniu, że z uwagi na treść art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374), zwanej dalej "ustawa o COVID", nie był zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs ust. 1 pkt 10 ustawy o COVID w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw – nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Z kolei w art. 15zzs ust. 2 ustawy o COVID wskazano, że wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, o których mowa w ust. 1, nie dotyczy terminów w rozpoznawanych przez sądy sprawach wskazanych w art. 14a ust. 4 i 5. Ostatni z powołanych przepisów wskazuje zaś sprawy uznane przez ustawodawcę za pilne, których nie dotyczy wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów. Zgodnie z art. 14a ust. 5 ustawy o COVID sprawami pilnymi są sprawy, w przypadku których ustawa określa termin ich rozpatrzenia przez sąd. Zgodnie z art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że: przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi; skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Z powyższego wynika, że sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej stanowią kategorię spraw pilnych, w stosunku do której wyłączona została regulacja z art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 i 6 a także z art. 15 zzs ust. 10 pkt 1ustawy o COVID (por. też wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Łd 12/20, dostępny w CBOSA). "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły lub bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Dla uznania, iż bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15; wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1925/16 – dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie termin do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r. upłynął w dniu 12 lutego 2020 r., bowiem wniosek ten wpłynął do organu w dniu 29 stycznia 2020 r. Termin do załatwienia wniosku rozpoczął zatem swój bieg w dniu 30 stycznia 2020 r. Zwłoka organu w załatwieniu wniosku skarżącego w zakresie punktu 3 i 6 wyniosła 4 miesiące i 5 dni i trwała od 13 lutego 2020 r. do 18 czerwca 2020 r. W czasie tym organ nie skorzystał z instytucji wskazania nowego terminu załatwienia sprawy, o której mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W świetle powyższego uznać należy, iż zwłoka organu miała charakter rażący, bowiem brak wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy stanowi, zdaniem Sądu, przejaw pomijania przepisów regulujących terminy załatwienia spraw o udostępnienie informacji publicznej zawartych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Należy też zwrócić w tym miejscu uwagę, iż nawet skorzystanie przez organ z instytucji wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy nie zwalnia go z obowiązku rozpatrzenia żądania w maksymalnym terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.