II OSK 1379/09

SENTENCJA II OSK 1379 / 09 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 października 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 878/08 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie uprawnień wdowy po kombatancie postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE II OSK 1379 / 09 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 17 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Z. P. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie uprawnień wdowy po kombatancie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżąca Z. P. została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 września 2008 r. do uzupełnienia braków skargi wniesionej na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów z dnia [...] lipca 2008 r., poprzez uiszczenie wpisu w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Sąd stwierdził, iż odpis powyższego zarządzenia Z. P. otrzymała w dniu 22 września 2008 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach. Zatem termin do uiszczenia wpisu w ocenie Sądu pierwszej instancji upłynął w dniu 29 września 2008 r. Skarżąca uiściła wpis w dniu 2 października 2008 r., co wynika z wydruku polecenia przelewu znajdującego się w aktach. Tak więc skarżąca uiściła wpis po upływie zakreślonego terminu, co na postawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) musiało skutkować odrzuceniem skargi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Z. P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 220 § 3 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezasadnym odrzuceniu skargi pomimo uiszczenia wpisu w terminie. Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, iż uiściła wpis 25 września 2008 r., a nie jak błędnie przyjął Sąd 2 października 2008 r., składając w Agencji "I." zlecenie wpłaty na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tym samym Sąd pierwszej instancji naruszył treść art. 220 § 3 p.p.s.a. Jak podkreśliła skarżąca datą dokonania opłaty na rachunek Sądu jest nie tylko data wpłaty w Banku obsługującym sąd, ale także dokonanie wpłaty czy złożenie polecenia przelewu w jakimkolwiek innym banku, czy jednostce zajmującej się profesjonalnie obrotem finansowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 220 § 3 skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to otrzymała w dniu 22 września 2008 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca dokonała wpłaty wyżej wskazanego wpisu sądowego za pośrednictwem Agencji "I." w dniu 25 września 2008 r., z tym że faktyczny wpływ na rachunek bankowy Sądu nastąpił w dniu 2 października 2008 r., a zatem z uchybieniem terminu, który upłynął dniu 29 września 2008 r. Wskazania wymaga, iż art. 219 § 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość uiszczenia opłat sądowych tylko poprzez wpłaty gotówkowe w kasie właściwego sądu oraz na rachunek bankowy właściwego sądu. W drugiej sytuacji uiszczenie opłaty sądowej następuje w chwili przekazania kwoty opłaty na rachunek bankowy właściwego sądu. Ustawodawca nie upoważnia, aby wpłaty dokonywane w tzw. "agencjach finansowych", mogły być uznawane za równoważne w skutkach z wpłatami dokonywanymi bezpośrednio na rachunek bankowy. Posłużenie się pośrednikiem, którym jest agencja finansowa następuje na ryzyko i odpowiedzialność strony zobowiązanej do dokonania wpłaty na rachunek sądu i stronę obciążają ewentualne uchybienia pośrednika w bezzwłocznym przekazaniu powierzonych mu środków finansowych. Dniem dokonania opłaty sądowej, uiszczanej za pośrednictwem podmiotu niebędącego bankiem i w wykonaniu umowy z tym podmiotem, nie jest dzień powierzenia temu podmiotowi funduszy niezbędnych do uiszczenia opłaty sądowej. W takiej sytuacji decydujące znaczenie ma data uznania rachunku bankowego prowadzonego przez bank dla właściwego sądu (post. Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2005 r., sygn. II CZ 49/05, opubl. Prawo Bankowe 2005 r. Nr 10, str. 9). W orzecznictwie sądów administracyjnych podobnie przyjęto, że posłużenie się w dokonywaniu wpłaty pośrednikiem, jakim jest agencja finansowa, następuje na wyłączne ryzyko strony, która została zobowiązana do uiszczenia opłaty sądowej. W takim stanie rzeczy dokonane przez pośrednika czynności oraz powstałe uchybienia obciążają stronę, która korzystała z tego pośrednictwa (por. niepubl. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 lipca 2005 r. sygn. II OSK 204/05, z dnia 16 września 2005 r. sygn. II OSK 869/05, z dnia 25 sierpnia 2006 r. sygn. II OSK 784/06, z dnia 27 września 2008 r. sygn. I OZ 438/08). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę w niniejszym w składzie pogląd ten podziela. Dniem dokonania opłat sądowych w niniejszej sprawie był więc dzień 2 października 2008 r., kiedy kwota należnego wpisu została przekazana na rachunek sądu przez Agencję "I.". W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie słusznie odrzucił skargę Z. P., a tym samym stawiany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu postępowania art. 220 § 3 p.p.s.a. należało uznać za chybiony. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.