I SA/Bk 564/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło,, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2015 roku oddala skargę UZASADNIENIE Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (zwany dalej: "DIAS") postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji DIAS z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2015 r. Wskazał, że na stronie 1 w pkt 2 sentencji tej decyzji: (-) w wierszu 3 od dołu podano za "sierpień 2014 r." zamiast za "sierpień 2015 r.", (-) w wierszu 2 od dołu podano za "wrzesień 2014r. " zamiast za "wrzesień 2015 r.", (-) w wierszu 1 od dołu podano za "październik 2014 r." zamiast za "październik 2015 r". Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] DIAS utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że przesłanką do wydania zaskarżonego postanowienia było omyłkowe wskazanie w pkt 2 sentencji decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. roku "2014" zamiast "2015". Omyłka ta była - wbrew twierdzeniom strony - oczywista. Podniósł, że z sentencji decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. jak i jej uzasadnienia bezspornie wynika, iż dotyczy ona rozliczenia w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień-grudzień 2015 r., a więc okresów objętych decyzją Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] sierpnia 2019 r. Zdaniem DIAS wskazanie w ww. trzech wierszach sentencji decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. roku 2014 zamiast 2015 jako oczywista omyłka zasadnie podlegało sprostowaniu, stosownie do art. 215 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., zwanej dalej: "o.p."). Ponadto DIAS podniósł, że uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 220 o.p., poprzez utrudnienie złożenia zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych za sierpień, wrzesień i październik 2014 r. (które przedawniły się z końcem 2019 r.). Podał, że wskazanie w sentencji decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. powyższych okresów rozliczeniowych stanowiło oczywistą omyłkę. Decyzja ta bezspornie nie dotyczy rozliczenia podanych miesięcy 2014 roku tylko 2015 roku. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 215 § 1 o.p., przez zastosowanie tego przepisu mimo braku podstawy faktycznej i utrzymanie w mocy postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła również, że decyzja została wydana pod koniec okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych w VAT za sierpień 2014 r., wrzesień 2014 r. i październik 2014 r. (zobowiązania te przedawniają się 31 grudnia 2019r.). Biorąc pod uwagę znaczenie sentencji decyzji podatkowej a także datę jej wydania, zdaniem skarżącego, sposób prostowania uchybienia w zaskarżonym postanowieniu narusza z jednej strony art. 215 § 1 o.p. a z drugiej prawo podatnika do zaskarżenia decyzji z art. 220 o.p., poprzez utrudnienie mu złożenie zarzutu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w skrócie "p.u.s.a."), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.")). W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 900 ze zm.). Zauważyć należy, że stosownie do art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Zawarty w tym przepisie tryb rektyfikacji decyzji podatkowej został przewidziany do usuwania oczywistych wadliwości. Oczywista omyłka to błąd polegający na tym, że przez 3 przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską w decyzji czy postanowieniu zostało wyrażone, coś co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ. Zatem oczywistość będzie również wynikać z porównania rozstrzygnięcia z jego uzasadnieniem. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Oznacza to, że owa cecha stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem sprostowaniu podlega jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanego orzeczenia. Oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Zatem, sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji. Przy czym, sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 373/16) Należy zauważyć, iż przesłanką do wydania zaskarżonego postanowienia było omyłkowe wskazanie w pkt 2 sentencji decyzji z [...].12.2019 r. roku "2014" zamiast "2015". Omyłka ta była - wbrew twierdzeniom strony - oczywista. Z sentencji decyzji z [...].12.2019 r. bowiem jak i jej uzasadnienia bezspornie wynika, iż dotyczy ona rozliczenia w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień-grudzień 2015 r., a więc okresów objętych decyzją Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z [...].08.2019 r. Zatem, wskazanie w w/w trzech wierszach sentencji decyzji z [...].12.2019 r. roku 2014 zamiast 2015 jako oczywista omyłka zasadnie podlegało - stosownie do w/w przepisu art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej -sprostowaniu. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 220 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrudnienie złożenia zarzutu przedawnienia zobowiązań podatkowych za sierpień, wrzesień i październik 2014 r. (które przedawniły się z końcem 2019 r.). Podkreślić należy, iż - jak już wyżej wykazano - wskazanie w sentencji decyzji z [...].12.2019 r. powyższych okresów rozliczeniowych stanowiło oczywistą omyłkę. Decyzja ta bezspornie nie dotyczy rozliczenia podanych miesięcy 2014 roku tylko 2015 roku. Powyżej przedstawione okoliczności związane z niniejszą sprawą czyniły zasadnym wydanie zaskarżonego postanowienia. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.