I FZ 206/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2241/21 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 lipca 2021 r., nr 1401-IOV-1.4103.44.2021.TW w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2015 r. do czerwca 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2241/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 lipca 2021 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2015 r. do czerwca 2016 r. i jednocześnie zwrócił K. S. ze środków budżetowych tego Sądu kwotę 100 zł, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia wskazano, że pismem z dnia 9 września 2021 r. K. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie go od wpisu od tego środka zaskarżenia. Zarządzeniem z dnia 2 listopada 2021 r. Referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zarządzeniem z dnia 13 grudnia 2021 r. Przewodniczący wydziału ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 60.882 zł i wezwał stronę do uiszczenia obliczonego na tej podstawie wpisu od skargi w wysokości 1.218 zł. Skarżący nie złożył zażalenia na powyższe zarządzenie. Wezwanie doręczono w dniu 14 stycznia 2022 r., zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął 21 stycznia 2022 r. Skarżący, mimo prawidłowego wezwania, nie uiścił wpisu we właściwej wysokości (z ewidencji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącej opłat sądowych wynika, że skarżący w dniu 21 stycznia uiścił kwotę 100 zł), co z punktu widzenia skutków procesowych jest równoważne z nieuiszczeniem wpisu wcale. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że nie wykonał wezwania Sądu do uzupełnieniu braków fiskalnych skargi, w sytuacji gdy pismem z dnia 18 stycznia 2022 r. nadał ponowny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w części, tj. w kwocie ponad 100 zł, którą to kwotę uiścił przelewem na rachunek Sądu. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, rozpoznanie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy ponad kwotę 100 zł i nadanie biegu postępowaniu zainicjowanemu wskutek złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 lipca 2021 r. nr 1401-IOV-1.4103.44.2021.TW, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, skargi o wznowienie postępowania) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu do uiszczenia opłaty, przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jeśli zaś pismem tym jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, skarga o wznowienie postępowania – podlega ono odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że zdarzeniem, które zwalnia stronę od obowiązku uiszczenia wpisu, jest złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W takim przypadku, po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy w sposób niekorzystny dla skarżącego, skarżący wzywany jest do uiszczenia wpisu sądowego. Ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wywołuje już jednak skutków suspensywnych (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I FZ 159/09; z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 444/10; z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1003/10; z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 66/15). Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy, wskazać należy, że w skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 22 lipca 2021 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2015 r. do czerwca 2016 r. skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postępowanie wpadkowe w tym zakresie prawomocnie zakończyło się dla skarżącego niekorzystnie, po czym skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Skarżący miał w takiej sytuacji obowiązek uiszczenia wymaganego wpisu od skargi w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania. Skarżący, pomimo skutecznego doręczenia mu wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 13 grudnia 2021 r., nie uiścił wpisu od skargi w należnej wysokości, a więc zasadnie Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił z uwagi na nieuzupełnienie braku fiskalnego. Okoliczność, że w dniu 18 stycznia 2022 r. skarżący po raz kolejny złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, domagając się zwolnienia go od kosztów sądowych ponad wpłaconą kwotę 100 zł, nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. Jak już wskazano, ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.