I SAB/Wa 147/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Asesor WSA Anna Fyda-Kawula Sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Ministra Rozwoju i Technologii w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE + UZASADNIENIE Pismem z dnia 7 czerwca 2021 r. M. R. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii (obecnie Ministra Rozwoju i Technologii) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2008 r., nr [...], w części dotyczącej działki nr [...]o pow. 0,0034 ha. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 8, 12 § 1, 35 § 1 i 3, 36 § 1 i 37 § 5 kpa, poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy, tj. pozostawanie przez Ministra w bezczynności. Wskazała, że wystąpiła z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności opisanej na wstępie decyzji Wojewody [...]ego w części dotyczącej działki nr [...]. Minister natomiast odmawia wszczęcia tego postępowania, jednak nie wydaje w omawianym zakresie stosownego postanowienia. Skarżąca zaznaczyła, iż organ pismem z dnia 27 lutego 2020 r. poinformował ją o braku podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powołanej decyzji i jednocześnie odmówił wydania postanowienia odmownego w tej kwestii. W tych warunkach, w ocenie skarżącej, Minister pozostaje w bezczynności. W konsekwencji skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie bezczynności Ministra i niezałatwienia sprawy w terminie; 2) zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3) zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych. Odpowiadając na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że Wojewoda [...] decyzją z dnia 21 lutego 2008 r., nr [...], stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez [...] – miasto na prawach powiatu, własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną – ul. [...], położonej w [...], m.in. oznaczonej jako działka nr [...]o pow. 0,0034 ha. Następnie organ decyzją z dnia 6 grudnia 2013 r., nr [...], uchylił ww. decyzję z dnia 21 lutego 2008 r. i stwierdził nabycie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez [...] - miasto na prawach powiatu, własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną – ul. [...], położonej w [...], oznaczonej jako działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] (pkt II) oraz odmówił stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez [...] – miasto na prawach powiatu, własności nieruchomości zajętej od drogę publiczną – ul. [...], położonej w [...], oznaczonej jako działka nr [...](pkt III). Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia 2 kwietnia 2014 r., nr [...], uchylił w całości decyzję Wojewody [...]ego z dnia 6 grudnia 2013 r. i umorzył postępowanie prowadzone przed organem I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1762/14, oddalił skargę na ww. decyzję z dnia 2 kwietnia 2014 r., wskazując, że M. R. nie wykazała praw rzeczowych do działki nr [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1477/15. Pismem z dnia 17 czerwca 2019 r. M. R. wniosła o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2008 r., nr [...], w części dotyczącej działki nr [...] o pow. 0,0034 ha. Następnie pismem z dnia 29 kwietnia 2020 r. strona wniosła skargę na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SAB/Wa 151/20, odrzucił tę skargę bowiem strona przed jej wniesieniem nie zwróciła się z ponagleniem do Ministra. Pismem z dnia 9 listopada 2020 r. M. R. wystąpiła do Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z ponagleniem w przedmiocie wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej decyzji Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2008 r. W odpowiedzi Minister pismem z dnia 2 marca 2021 r. poinformował wnioskodawczynię, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 27 lutego 2020 r., zgodnie z którym brak jest podstaw do wszczęcia wnioskowanego postępowania. Następnie skarżąca pismem z dnia 7 czerwca 2021 r. wniosła przedmiotową skargę na bezczynność organu, a Minister wskazał na jej bezzasadność. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących wydania w sprawie stosownego postanowienia, wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż w sytuacji, gdy organ administracji uznaje, że nie ma podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu nie ma on obowiązku wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z urzędu bądź też wszczęcia takiego postępowania, a następnie jego umorzenia. Z akt niniejszej sprawy, wynika, że Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia 21 lutego 2008 r. stwierdził nabycie przez [...] - miasto na prawach powiatu z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. własności nieruchomości położonych w [...] przy ul. Piotrkowskiej oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 0,0034 ha, obręb S-1, nr [...] o pow. 1,1652 ha, obręb S-1, nr [...] o pow. 1,1512 ha, obręb S-7, nr [...] o pow. 0,9174, obręb S-8, nr [...] o pow. 1,9937 ha, obręb S-9. M. R. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2008 r., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa, jako wydanej z naruszeniem prawa wobec uprzedniego przejęcia przez Skarb Państwa praw do przedmiotowego gruntu. Jednocześnie wnioskodawczyni wskazała, że jej interes prawny do żądania wznowienia postępowania wynika z roszczeń Urzędu Miasta [...] z tytułu bezumownego korzystania przez nią z przedmiotowego gruntu. Ponadto podniosła, że o przesłance wznowienia dowiedziała się w dniu 14 maja 2013 r. na rozprawie przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2013 r. wznowił, na wniosek M. R., postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...]ego z dnia 21 lutego 2008 r. Następnie decyzją z dnia 6 grudnia 2013 r. Wojewoda [...] uchylił własną decyzję ostateczną z dnia 21 lutego 2008 r. oraz stwierdził nabycie przez [...] - miasto na prawach powiatu z mocy prawa z dniem 1stycznia 1999 r. własności nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...] oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 1,1652 ha, nr [...] o pow. 1,1512 ha, nr [...] o pow. 0,9174, nr [...] o pow. 1,9937 ha, a także odmówił stwierdzenia nabycie przez [...] - miasto na prawach powiatu z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości położonej [...] przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]o pow. 0,0034 ha. Na skutek rozpoznania odwołania Prezydenta Miasta [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia 2 kwietnia 2014 r. uchylił w całości decyzję Wojewody z dnia 6 grudnia 2013 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji jako bezprzedmiotowe. Podał, że w omawianej sprawie Wojewoda [...], w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, nie dokonał prawidłowej oceny interesu prawnego wnioskodawczyni do żądania wznowienia tego postępowania. Wnioskodawczyni wywodzi bowiem swój interes prawny z faktu prowadzenia kiosku handlowego posadowionego na działce ew. nr [...]oraz roszczeń Miasta [...] w stosunku do niej o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z ww. działki. Przy czym, zgodnie z art. 147 kpa, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Stosownie natomiast do art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu o stwierdzenie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne interes prawny powinien wynikać z przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. M. R. nie wywodzi natomiast swojego interesu prawnego z jakichkolwiek praw rzeczowych do działki nr [...], a opiera go wyłącznie na użytkowaniu tej działki i związanych z tym użytkowaniem roszczeniach jej właściciela do użytkownika o bezumowne korzystanie. Wobec powyższego Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że wnioskodawczyni wykazała co najwyżej interes faktyczny do podważania prawidłowości decyzji Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2008 r., gdyż skutki prawne przedmiotowej decyzji nie odnoszą się w żaden sposób do jej sytuacji prawnej. Żądanie zapłaty za bezumowne korzystanie z przedmiotowej działki nie wynika bezpośrednio z kwestionowanej decyzji, a jest związane z wykonywaniem prawa własności przez właściciela. M. R. nie dysponowała w dniu 31 grudnia 1998 r., jak również obecnie nie dysponuje, prawem własności, ani innym prawem rzeczowym do działki nr [...] zajętej pod drogę publiczną, a zatem nie posiadała interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa do zainicjowania postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1762/14, oddalił skargę M. R. na powołaną decyzję Ministra z dnia 2 kwietnia 2014 r. Sąd uznał, że organ orzekając w sprawie zasadnie przyjął, iż M. R. nie posiadała interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 kpa, do zainicjowania postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2008 r. Interes prawny wynikać musi bowiem z przepisów prawa materialnego. W niniejszej sprawie jest to przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), na podstawie którego prowadzone było postępowanie - po jego wznowieniu - przed organem I instancji. Zgodnie z tym przepisem nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W związku z tym przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa własności nieruchomości drogowej, opartym na ww. art. 73 ust. 1 ma dotychczasowy właściciel nieruchomości oraz nowy jej właściciel, to jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Inny podmiot może być stroną tego postępowania jedynie wówczas, gdy wykaże się tytułem prawnorzeczowym do przedmiotowej nieruchomości. Zatem Sąd stwierdził, że skoro M. R. była w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielką działki nr [...] zajętej pod drogę publiczną, a organ I instancji wszczął z jej wniosku postępowanie, to prawidłowo organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem. Skarżąca nie będąca w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielką przedmiotowej nieruchomości nie miała przymiotu strony w rozumieniu powołanego art. 73 ust. 1 w zw. z art. 28 kpa do żądania wszczęcia postępowania w opisanej sprawie. Skoro natomiast postępowanie w tym zakresie zostało wszczęte na skutek wniosku osoby nie będącej stroną, to decyzję organu I instancji jako wadliwą należało uchylić i umorzyć postępowanie przed organem I instancji. Skarżąca zdaniem Sądu nie wykazała bowiem, że do skomunalizowanej działki nr [...] przysługuje jej jakiekolwiek prawo rzeczowe, a swój interes prawny opiera na użytkowaniu działki i związanych z tym użytkowaniem roszczeniach Miasta [...] w stosunku do niej o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z działki nr [...]. Te fakty nie mają jednak znaczenia dla oceny posiadania przez nią interesu prawnego. Interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa jest kategorią prawną, a nie faktyczną i musi mieć swoje źródło w konkretnej normie prawa materialnego, z której dla powołującego się na swój interes prawny wynikają konkretne uprawnienia lub obowiązki prawne. Istnienia swojego interesu prawnego w sprawie o komunalizację przedmiotowego gruntu skarżąca nie wykazała. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1477/15, oddalił skargę kasacyjną M. R. od powyższego wyroku Sądu I instancji. Za nieusprawiedliwiony uznał zarzut błędnej wykładni art. 28 kpa. Podniósł, iż interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa winien wynikać bowiem z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego, wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Prawo do występowania w charakterze strony w sprawie dotyczącej stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. własności gruntu zajętego pod drogę publiczną przysługuje bowiem wyłącznie dotychczasowemu właścicielowi gruntu zajętego pod drogę publiczną oraz nabywających ten grunt Skarbowi Państwa albo właściwej jednostce samorządu terytorialnego. Inny podmiot może skorzystać z prawa strony, jeśli wykaże, że to jemu przysługuje prawo własności danego gruntu, bądź inne prawo rzeczowe będące źródłem jego interesu prawnego. Interes prawny w kwestionowaniu decyzji wojewody stwierdzającej nabycie przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego prawa własności nieruchomości, pozostających w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiących ich własności, z zajętych pod drogi publiczne (wspomniany art. 73 ust. 1), przysługuje wyłącznie byłemu właścicielowi tej nieruchomości bądź jego następcy prawnemu. Natomiast umowy dzierżawy, jako dotyczące zobowiązań, nie pozwalały na przyjęcie, że skarżąca legitymowała się prawem rzeczowym do władania działką nr [...] w [...]. Przy czym NSA podniósł, że pojęcie właściciel ma utrwalone od ponad 2000 lat znaczenie. Właścicielem jest osoba, której przysługuje prawo własności. Ustawodawca posłużył się techniką przyznania właścicielowi uprawnień bezpośrednich. Właściciel ex natura bez pośrednictwa innych osób korzysta z rzeczy, rozporządza rzeczą i jest uprawniony do jej posiadania. Umowa dzierżawy należy do prawa zobowiązań a nie do prawa rzeczowego. W doktrynie powszechnie przyjęte jest, że dzierżawa poza używaniem cudzej rzeczy (jak to jest w przypadku najmu), pozwala na pobieranie z niej pożytków. Odmienne są społeczne i gospodarcze funkcje obu tych stosunków prawnych. Przedmiotem dzierżawy są w praktyce nieruchomości lub ich części. Podobnie jak przy najmie, wydzierżawiający nie musi być właścicielem rzeczy oddanej w dzierżawę i nie musi przysługiwać wobec niej jakieś prawo. Tym samym, w ocenie NSA, to, że dzierżawa nieruchomości, której dotyczy postępowanie, może w przypadku niektórych postępowań być źródłem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa, nie oznacza, że umowa dzierżawy nieruchomości rodzi po stronie wnioskodawczyni takie uprawnienia w postępowaniu wznowieniowym, dotyczącym decyzji ostatecznej, opartej na dyspozycji art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadnioną zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ stosownego aktu. Stosownie natomiast do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z materiału dowodowego rozpoznawanej sprawy wynika, że M. R. zarzuca Ministrowi bezczynność w rozpatrzeniu jej wniosku z dnia 17 czerwca 2019 r. o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2008 r., nr [...], w zakresie działki nr [...]. Tymczasem, jak to zostało już ocenione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 7 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1762/14) a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1477/15) wnioskodawczyni nie posiada interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 kpa, do zainicjowania postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej powołaną decyzją Wojewody [...]. Powyższą oceną prawną dotyczącą braku interesu skarżącej w omawianej sprawie związany jest, na mocy art. 153 p.p.s.a., Sąd orzekający w niniejszej sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku M. R. z dnia 17 czerwca 2019 r. o wszczęcie z urzędu postępowania i stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej działki nr [...]. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć bowiem należy, że interes prawny skarżącej został już zbadany na gruncie sprawy zainicjowanej skargą na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 2 kwietnia 2014 r., która uchyliła w całości decyzję Wojewody [...] z dnia 6 grudnia 2013 r. uchylającą ww. decyzję komunalizacyjną z 2008 r. i umorzyła postępowanie przed organem I instancji. Podkreślić należy, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu Sąd jest zobligowany do ustalenia, czy stronie skarżącej przysługiwał przymiot strony w danym postępowaniu administracyjnym. Brak legitymacji do wniesienia skargi wynika bowiem z braku interesu prawnego (art. 50 § 1 p.p.s.a.), który jest instytucją prawa materialnego. Brak legitymacji czynnej, co do zasady, skutkuje oddaleniem skargi (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 115/16 ). W niniejszej sprawie z wnioskiem z dnia 17 czerwca 2019 r. o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej Wojewody [...] z dnia 21 lutego 2008 r., w części dotyczącej działki nr [...]wystąpiła M. R. . W sprawie tej bezsporne jest również, że osoba ta nie posiada interesu prawnego do bycia stroną postępowania dotyczącego legalności ww. decyzji, a w konsekwencji nie posiada przymiotu do bycia stroną tego postępowania. Tym samym skarżąca nie posiadała legitymacji prawnej do wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność organu. Jak już bowiem wskazano w postępowaniu o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa własności nieruchomości drogowej, opartym na ww. art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną interes prawny ma dotychczasowy właściciel nieruchomości oraz nowy jej właściciel, to jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Inny podmiot może być stroną tego postępowania jedynie wówczas, gdy wykaże się tytułem prawnorzeczowym do przedmiotowej nieruchomości. Natomiast M. R. nie była w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielką działki nr [...]zajętej pod drogę publiczną a więc nie miała przymiotu strony w rozumieniu powołanego art. 73 ust. 1 w zw. z art. 28 kpa do żądania wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności powołanej decyzji komunalizacyjnej z 2008 r. Jednocześnie skarżąca nie wykazała, że do skomunalizowanej działki nr [...]przysługuje jej jakiekolwiek prawo rzeczowe, a swój interes prawny wywodzi niesłusznie z użytkowania przez nią przedmiotowej działki i związanych z tym użytkowaniem roszczeń Miasta [...] w stosunku do niej o zapłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z działki. Przypomnieć natomiast jeszcze raz trzeba, że interes prawny, stosownie do art. 28 kpa, jest kategorią prawną a nie faktyczną, to znaczy, że musi mieć swoje źródło w konkretnej normie prawa materialnego, z której dla powołującego się na swój interes prawny wynikają konkretne uprawnienia lub obowiązki prawne. Skarżąca istnienia jej interesu prawnego w sprawie o komunalizację przedmiotowego gruntu nie wykazała, a podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma w świetle art. 28 kpa przymiotu strony i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. W konsekwencji skarga niniejsza jako wniesiona przez podmiot nieuprawniony podlegała oddaleniu. Jednocześnie w przedstawionych okolicznościach sprawy, mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazać należy, że w sytuacji, gdy Minister stwierdził brak podstaw do wnioskowanego przez skarżącą wszczęcia z urzędu postępowania nadzorczego nie był on obowiązany do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia takiego postępowania z urzędu. Przy czym zaznaczyć trzeba, iż o braku podstaw do wszczęcia z urzędu wnioskowanego postępowania organ poinformował skarżącą pismem z dnia 2 marca 2021 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.