II OSK 1741/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 186/10 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 186/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi W.S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz W.S. zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W.S., wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty P. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce [...] pozwolenia na rozbudowę wraz z przebudową i częściową rozbiórką centrum handlowego wraz z parkingami i infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [(...)-(...)] przy ul. [...] w P. Starosta P. decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] odmówił wznowienia postępowania stwierdzając, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony w rozumieniu przepisu art. 28 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., znak [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia w celu przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 515/06 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...], uchylającą decyzję Starosty P. z dnia [...] listopada 2005 r. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że decyzja wydana w pierwszej instancji naruszała przepisy art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem Starosta P. nie odniósł się do zarzutów wnioskującego o wznowienie postępowania i nie ocenił, czy planowana inwestycja będzie oddziaływała na działki przy ul. [...] w P. W odniesieniu do zarzutu, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia, Sąd stwierdził, że zarzut ten nie ma istotnego znaczenia, bowiem ustalenie, czy został zachowany termin, określony w art. 148 k.p.a., może nastąpić dopiero po przesądzeniu, że wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2008 r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1778/06 oddalił skargę kasacyjną [...] od powyższego wyroku. W uzasadnieniu wskazał, że w przypadku oparcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). W przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. Charakter prawny instytucji wznowienia postępowania uszedł uwadze podmiotom orzekającym w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie wymaga wyjaśnienia przede wszystkim to, czy przedmiotowe w sprawie podanie W.S. o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem ustawowego miesięcznego terminu. Starosta P. zobowiązany będzie przede wszystkim zbadać, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. W zależności od tego ustalenia organ ten albo wyda postanowienie, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. albo decyzję na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. W związku z tym wadliwe jest uzasadnienie zaskarżonego wyroku w tej części, w której stwierdza się, że w pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Starosta P. odmówił wznowienia postępowania objętego wnioskiem W.S. W uzasadnieniu organ nawiązał do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 515/06. Odnosząc się do raportów oddziaływania inwestycji na środowisko, przedłożonych do uzgodnienia Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu w trakcie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda Mazowiecki, decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty P. Stwierdził, że organ związany był wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2006 r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 515/06 i po ustaleniu, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony, zobowiązany był odmówić wznowienia postępowania. Zdaniem organu zasadne jest ustalenie, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się na obszarze działki inwestora, świadczy o tym omówiony przez organ pierwszej instancji raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł W. S. Żądając uchylenia zaskarżonej decyzji podniósł, że zapadła ona z naruszeniem przepisów art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 28 ustawy Prawo budowlane, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem skarżącego organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 515/06, bowiem nie ocenił prawidłowo obszaru oddziaływania inwestycji i tym samym przymiotu strony dochodzącego wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 czerwca 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w uzasadnieniu wskazując, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie miało to, że wniosek o wznowienie postępowania, był już przedmiotem decyzji organów administracyjnych, a te poddane były kontroli sadowej. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane po tym, jak zapadły opisane wyżej wyroki WSA w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wbrew stanowisku, jakie zaprezentowały organy w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, nie były one związane wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie, bowiem te poddane zostały krytyce w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, ale jednoznacznie wskazał, że wadliwe jest uzasadnienie tego wyroku w części, w której stwierdza się, że w pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony. NSA stwierdził jednoznacznie, że Starosta P, zobowiązany będzie przede wszystkim zbadać, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. W zależności od tego ustalenia, organ albo wyda postanowienie, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. albo decyzję na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zapadły zatem z obrazą art. 153 p.p.s.a., a rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze omówione wyżej wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2008 w sprawie o sygn. akt II OSK 1778/06. W skardze kasacyjnej [...] Spółka z o.o. działająca przez pełnomocnika zaskarżyła powyższy wyrok w całości i zarzuciła Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) naruszenie (1) art. 153 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu, że organ administracji - Wojewoda Mazowiecki był związany wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1778/06 i w związku z tym naruszenia art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że niezastosowanie Wojewody Mazowieckiego do wskazań zawartych w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiło naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz (2), art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutów skargi W.S., co powoduje niemożność oceny toku rozumowania Sądu I instancji i co jest naruszeniem przepisów prawa procesowego mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wniesiono o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że art. 153 p.p.s.a. normuje kwestię związania organu administracji oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania dokonanymi przez sąd wojewódzki, natomiast artykuł 190 p.p.s.a. stanowiący odpowiednik art. 153 p.p.s.a. w postępowaniu odwoławczym przewiduje związanie oceną prawną, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny jedynie sądu wojewódzkiego, a nie organu administracji. Norma art. 190 p.p.s.a. jest więc uregulowaniem szczególnym i kompletnym dotyczącym postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, stąd nie jest możliwe zastosowanie artykułu 153 p.p.s.a. w związku z artykułem 193 p.p.s.a. bowiem odpowiednie stosowanie przepisów właściwych dla postępowania przed sądami wojewódzkimi jest możliwe jedynie wówczas, gdy brak jest regulacji w Dziale IV p.p.s.a. Skoro zatem istnieje przepis art. 190 p.p.s.a. to stosowanie art. 153 p.p.s.a. jest wyłączone. Norma art. 193 wyraźnie wskazuje, iż przepisy o postępowaniu przed sądem wojewódzkim mają zastosowanie jedynie wówczas, gdy brak jest szczególnych przepisów postępowania przed NSA. Wynika to z generalnej zasady wyłączającej subsydiarne stosowanie przepisu, gdy dane zagadnienie uregulowana jest w przepisie szczególnym. Norma sformułowana w zdaniu pierwszym art. 190, w sposób wyraźny i kompletny reguluje kwestie ewentualnego związania ocenami prawnymi zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, stąd też "odesłanie" wynikające z art. 193 p.p.s.a. nie może mieć zastosowania. Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie narusza także art. 141 § 4 p.p.s.a, który wymaga odniesienia się do podniesionych zarzutów, bowiem nie zawiera żadnej oceny zarzutów wykazanych w skardze. Brak związania Sądu I instancji zarzutami i wnioskami skargi na gruncie art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może być rozumiany jako prawo Sądu do pominięcia kwestii podnoszonych przez stronę lub do wybiorczego potraktowania zarzutów. Stroną prowadzonego postępowania sądowego jest bowiem także Spółka [...], dla której istotna jest ocena prawna podniesionych w skardze zarzutów. Orzeczenie Sądu Wojewódzkiego nie zawiera motywów przyjętego rozstrzygnięcia, co oznacza także brak wskazówek dla organów administracji w rozpoczynającym się od nowa postępowaniu administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Wynikająca z tego przepisu zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art. 174 p.p.s.a. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej, powołując się na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podnosi dwa zarzuty, odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania. Już na wstępie analizy zawartości merytorycznej tej skargi należy wskazać, iż nie zostały w ramach tych zarzutów, a zwłaszcza w ramach ich rozwinięcia w jej uzasadnieniu wskazane przesłanki, przesądzające o ich skuteczności. Na gruncie bowiem art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zamierzony skutek może odnieść jedynie zarzut takiego naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, strona skarżąca kasacyjnie winna przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia, a ponadto wykazania poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. W przypadku powyższych zarzutów autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem wskazanych przepisów procesowych a treścią zaskarżonego wyroku Sądu zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść orzeczenia sądu. Nie przeprowadził zresztą w tym kierunku żadnej argumentacji w uzasadnieniu skargi. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania, przy konstruowaniu których nie wykazano, że mogły one mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku i tym samym, że kształtowały one lub współkształtowały treść tego wyroku, a tym bardziej, które nie stały się przedmiotem odpowiedniej argumentacji, nie mogą być uznane za zasadne i skuteczne. (por. np. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 5/2004 – LexPolonica; wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., sygn. akt FSK 6/2004 – LexPolonica czy wyrok NSA z dnia 7 września 2004 r., sygn. akt FSK 112/2004 – LexPolonica). A zatem także z tego powodu powyższe zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą być na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uwzględnione. Niezasadność obu zarzutów wiąże się jednak przede wszystkim z brakiem ich merytorycznej trafności. Pierwszy z nich, odnoszący się do naruszenia art. 153 p.p.s.a., polegającego w ocenie autora skargi kasacyjnej na błędnym przyjęciu, iż Wojewoda nie był związany wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie w żadnym zakresie. Autor skargi kasacyjnej błędnie odczytuje relację pomiędzy art. 153 p.p.s.a. art. 190 p.p.s.a., wskazując, iż art. 153 p.p.s.a. odnosi się jedynie do wskazań WSA i to one wiążą organ administracyjny w toku ponownego rozpoznania sprawy niezależnie od pojawiającej się po wydaniu orzeczenia przez sąd wojewódzki odmiennej opinii wyrażonej przez NSA. Poglądu takiego nie da się w żaden sposób poprawnie uzasadnić, bowiem w istocie niweczyłby on skutki nadzoru instancyjnego nie tylko wówczas, gdy jego wynikiem jest oddalenie skargi kasacyjnej przy uznaniu (na gruncie art. 184 p.p.s.a. in fine), że uzasadnienie wyroku (lub jego część), mimo jego zgodności z prawem nie jest prawidłowe, ale także wówczas, gdy wynikiem kontroli kasacyjnej jest uchylenie zaskarżonego wyroku czy też zastosowanie przez NSA rozwiązania przewidzianego w art. 188 p.p.s.a. w kontekście ponownego rozpoznania sprawy przez organ. W sprawie niniejszej miała miejsce pierwsza z wyżej wyszczególnionych sytuacji decyzyjnych, w ramach której WSA najpierw (wyrokiem z dnia 29 czerwca 2006 r., VII SA/Wa 515/06) oddalił skargę [...] Sp. z o.o., a następnie NSA, wyrokiem z dnia 8 stycznia 2008 r. (II OSK 1778/06) oddalił skargę kasacyjną na ten wyrok, podnosząc, iż ta część uzasadnienia, która odnosi się do badania, czy wniosek o wznowienie postępowania pochodzi od strony, jest wadliwa oraz wskazując konieczny zakres zagadnień do zbadania przez organ pierwszej instancji w toku ponownego rozpatrzenia wniosku, co będzie miało miejsce w postępowaniu prowadzonym przez ten organ w wyniku uchylenia jego decyzji przez organ odwoławczy decyzją, na którą skargę powyższym wyrokiem z dnia 29 czerwca 2006 r. WSA w Warszawie oddalił. Zasadne jest więc stanowisko przyjęte przez WSA w Warszawie w zaskarżonym niniejszą skargą kasacyjną wyroku, iż wskazania NSA zawarte w wyroku z dnia 8 stycznia 2008 r. wiążą na gruncie art. 153 p.p.s.a. także organ administracji, rozpatrujący ponownie sprawę administracyjną. Skoro ocena prawna i wskazania sądu administracyjnego wiążą m.in. organ, to nie można na gruncie jakiejkolwiek reguły interpretacyjnej przyjąć, iż nie dotyczy to wskazań wyrażonych przez NSA, które w zakresie wynikającym z istoty nadzoru judykacyjnego mają pierwszeństwo przed wskazaniami WSA, uznanymi przez NSA za błędne. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje zasadnych argumentów, które przesądzałyby o zasadności ograniczenia zakresu związania oceną prawną jedynie do oceny wyrażonej przez WSA. Trafnym jest wprawdzie odwołanie się do argumentu traktowania regulacji art. 190 p.p.s.a. jako rodzaju lex specialis w stosunku do art. 153 p.p.s.a (o nieidentycznym zakresie zastosowania obu przepisów), ale świadczy to tylko o tym, że art. 153 p.p.s.a. wiąże w zakresie oceny prawnej i wskazań tak sądy jak i organy administracji niezależnie czy pochodzą one od WSA czy od NSA, natomiast art. 190 p.p.s.a., odnoszący się jedynie do wykładni prawa (co stanowi co do zasady część opinii prawnej z art. 153 p.p.s.a.), wiąże formalnie jedynie ten sąd, któremu sprawa została przekazana. Odniesienie opinii NSA jako wiążącej dla organu administracji wynika właśnie z art. 193 p.p.s.a., który, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, wskazuje wyraźnie na potrzebę zastosowania art. 153 p.p.s.a. jeśli idzie o wskazania dla organu płynące od NSA (niezależnie od treści jego wyroku). Kwestia związania taką oceną prawną, nie będąc przedmiotem regulacji szczegółowej dotyczącej postępowania przed NSA (art. 173 i nast. p.p.s.a.), znajduje swoje odpowiednie zastosowanie na gruncie art. 193 p.p.s.a. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w kontekście wskazanych wyżej argumentów. W istocie bowiem, brak oceny zarzutów zawartych w skardze do Sądu I instancji na decyzje utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, odmawiającą wznowienia postępowania z powołaniem się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2006 r., a więc z powodów, które zostały wskazane jako wadliwe w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 8 stycznia 2008 r., oznacza naruszenie art. 153 p.p.s.a. i stanowi wystarczającą i konieczną przesłankę uchylenia obu decyzji administracyjnych. Dopiero rozpoznanie wniosku o wznowienie postępowania z uwzględnieniem zakresu badania wskazanego przez NSA umożliwi ewentualne odniesienie się do podnoszonych kwestii, które zostały wskazane w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2006 r., na który skarga kasacyjna została wyrokiem NSA z dnia 8 stycznia 2008 r. oddalona. W tym kontekście związanie istoty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z nierozpatrzeniem zarzutów skargi nie jest zasadne, niezależnie od wskazanego już na wstępie argumentu, że nie zostało wykazane w żadnym zakresie, w jakim aspekcie to rozpatrzenie mogłoby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, w kontekście stwierdzonych wcześniej uchybień na gruncie art. 153 p.p.s.a. Nie jest także trafne powiązanie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Art. 134 § 1 p.p.s.a. zobowiązuje bowiem sąd I instancji do rozstrzygnięcia w granicach sprawy w warunkach braku związania zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jego ratio legis aktualizuje się wówczas, gdy skarga do sądu nie obejmuje, m.in. z powodu braku obowiązku jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, istotnych elementów postępowania administracyjnego lub zaskarżonej decyzji, które świadczą o naruszeniu przez organ administracyjny odpowiednich przepisów postępowania lub prawa materialnego. Wówczas, jeśli mieszczą się w granicach sprawy wywołanej skargą, niezależnie od ich niewskazania w skardze do sądu I instancji, sąd ten ma obowiązek samodzielnego ich zauważenia oraz rozpatrzenia z punktu widzenia standardów sądowej kontroli administracji na gruncie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 p.p.s.a. Oparcie na tym przepisie zarzutu skargi kasacyjnej wiąże się zatem z koniecznością wskazania tych przepisów, którym uchybił organ administracji, a które, nie będąc wskazanymi w skardze, nie zostały wzięte pod uwagę jako przedmiot kontroli sądowej. W niniejszej skardze kasacyjnej jej autor nie przeprowadził również w tym zakresie skutecznej argumentacji. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.