IV SA/Wa 1415/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi [...] Parku Krajobrazowego na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego - oddala skargę - UZASADNIENIE IV SA/Wa 1415/11 UZASADNIENIE Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...].07.2011 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska umorzył postępowanie zażaleniowe zainicjowane przez [...] Park Krajobrazowy od postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...].03.2010 r. Postanowieniem tym organ pierwszej instancji uzgodnił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego z poddaszem użytkowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowie szczelnego zbiornika na nieczystości płynne na działce o nr. ew. [...], obręb G., gmina B.. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, iż w wyniku uchylenia uprzednich warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w ramach ponownego rozpoznania we wznowionym postępowaniu wniosku inwestora o warunki zabudowy - ponownie otrzymał do uzgodnienia projekt decyzji tym przedmiocie. W toku prowadzonego przez niego postępowania uzgodnieniowego weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. - określana dalej jako ustawa o udostępnianiu informacji), która w art. 147 wprowadziła zmianę art. 53 ust 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.). Od dnia wejścia w życie tej ustawy organem właściwym do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy stał się w pierwszej instancji regionalny dyrektor ochrony środowiska, zaś organem odwoławczym Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Stąd też - w myśl art. 168 ust 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - w rozpoznawanej sprawie te właśnie organy uzgadniały decyzję o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Następnie Dyrektor wskazał, iż organ prowadzący postępowanie zażaleniowe zobowiązany jest do stosowania przepisów prawnych obowiązujących w dacie orzekania przez ten organ. W dniu 17 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która zmieniła art. 53 ust 5 u.p.z.p. w ten sposób, że "uzgodnień (...) dokonuje się w trybie art. 106 Kpa, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi." Dokonując wykładni przepisów art. 64 ust 1 i 52 u.p.z.p. organ odwoławczy przyjął, iż inwestorem jest wnioskodawca występujący o ustalenie warunków zabudowy. Dalej organ wywiódł, że nie ma przepisów przejściowych, które określałyby granice czasowe stosowania zmienionego art. 53 ust 5 u.p.z.p., a zatem regulacja ta odnosi się do wszystkich zażaleń, które zostały wniesione, a nie zostały rozpatrzone przed dniem wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, tj. przed dniem 17 lipca 2010 r. W związku z powyższym merytoryczne rozpoznanie zażalenia [...] Parku Krajobrazowego, który nie jest inwestorem tego zamierzenia należało uznać za niedopuszczalne. Wnioskodawcą i jednocześnie inwestorem był S. T., co wynika m. in. z projektu decyzji o warunkach zabudowy. W aktach sprawy brak jest stosowanego wniosku inwestora o rozpatrzenie sprawy w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy, który mógł być złożony według art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. [...] Park Krajobrazowy w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jako niezgodnego z prawem. Skarżący podniósł, iż przepisy prawa, na które powołano się w zaskarżonym postanowieniu nie mają zastosowania, bowiem przedmiotowe zamierzenie nie jest inwestycją celu publicznego. Nie jest też inwestycją o charakterze usług i sieci telekomunikacyjnych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za bezzasadne. Na rozprawie Dyrektor Parku Krajobrazowego, reprezentujący stronę skarżącą, popierając skargę powołał się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18.05.2011 r., sygn. akt II SA/Wr 167/11. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy zakreślonej skargą, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].07.2011 r. 2010 r. odpowiada prawu. Przede wszystkim wskazać należy, iż 15 listopada 2008r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji, która na mocy art. 147 ust 4 lit a - nadała art. 53 w ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. następujące brzmienie: "regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody". Oznacza to, iż obecnie - w myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. - decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, w tym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Przy czym treść art. 53 ust. 4 u.p.z.p. należy odczytywać w związku z normą art. 64 ust. 1 tej ustawy, która stanowi, iż przepisy m. in. art. 53 ust. 3-5a stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Trafnie zatem organ odwoławczy wskazał skarżącemu, iż art. 53 ust. 3 - 5a u.p.z.p. odnosi się zarówno do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych [(Dz. U. Nr 106, poz. 675) - zwaną dalej - ustawą o rozwoju usług] wprowadziła kolejną, istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy, zmianę do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 u.p.z.p. otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane." Ustawa o wspieraniu rozwoju usług - zgodnie z art. 87 - weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29, który wszedł w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. Oznacza to, iż zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. (data aktu - 7 maja 2010 r., data ogłoszenia - 16 czerwca 2010 r.) i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. o treści wyżej przywołanej. W świetle powyższego od dnia 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inną osobę bądź inny podmiot - niż sam inwestor - na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei zażalenia wniesione przed tą datą, a nierozpoznane do dnia wejścia w życie omawianej ustawy, nie mogły już zostać merytorycznie rozpoznane. Organ odwoławczy obowiązany był stosować przepisy aktualne w dniu wydawania aktu administracyjnego. Pewien wyjątek od tej zasady wprowadził art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług, bowiem zgodnie z jego brzmieniem do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Niemniej jednak w aktach sprawy brak jest stosownego wniosku inwestora w tym przedmiocie. Zatem w niniejszej sprawie właściwie zastosowano regulację ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu nadanym ustawą o wspieraniu rozwoju usług. Na marginesie zauważyć należy, że wskazana regulacja nie ogranicza ustawowych zadań dyrektora parku krajobrazowego, wynikających z ustawy o ochronie przyrody. Dyrektor parku krajobrazowego, czy też park krajobrazowy nie był nigdy organem właściwym do uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., a zatem jego uprawnienia (a raczej ich brak) w tym względzie nie uległy zmianie. Nadto aktualne uregulowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ograniczające podmiotowe uprawnienia do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgodnieniowe nie wyłączają celu uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanych na obszarach objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. To właśnie zadaniem organów właściwych w sprawie uzgodnienia jest ochrona przyrody w zakresie szczególnych jej form, w tym i parku krajobrazowego. Wskazać zatem należy, iż w niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy art. 28 i art. 29 Kpa, albowiem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie badał interesu prawnego skarżącego do wniesienia zażalenia. Organ odwoławczy stwierdził jedynie, iż zażalenie nie przysługuje żadnej innej stronie poza inwestorem, co wynika wprost z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., a zatem również i skarżącemu – [...] Parkowi Krajobrazowemu. W tym kontekście nietrafnie Dyrektor Parku Krajobrazowego, reprezentujący stronę skarżącą, powołał się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18.05.2011 r., sygn. akt II SA/Wr 167/11 – brak jest bowiem analogii. Wyrok ten odnosił się do postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i oceny przymiotu strony na płaszczyźnie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Nie dotyczył natomiast postępowania o wydanie warunków zabudowy i koniecznych w jego ramach uzgodnień. Mając zatem na uwadze treść powołanych uprzednio przepisów, a także stan faktyczny sprawy Sąd uznał, iż istotnie skarżącemu nie przysługiwało zażalenie na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...].03.2010r. uzgadniające warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego z poddaszem użytkowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowie szczelnego zbiornika na nieczystości płynne na działce o nr. ew. [...], obręb G., gmina B.. W konsekwencji rozstrzygnięcie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o umorzeniu postępowania zażaleniowego (nazwanego "odwoławczym"),jako zgodne z prawem należało uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.