III SA/Po 839/17

SENTENCJA Dnia 08 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 08 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w sprawie ze skargi T. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej zwrotu dotacji do budżetu miasta; postanawia wstrzymać wykonanie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] marca 2014 roku o nr [...] w sprawie zwrotu dotacji i odsetek do budżetu miasta i gminy T.. UZASADNIENIE Burmistrz Miasta i Gminy T., decyzją z dnia [...] marca 2014 roku, ustalił, że T. T. jest zobowiązane do zwrotu do budżetu Miasta i Gminy T. kwoty 1.500 zł z tytułu dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. W marcu 2014 roku Strona skorzystała z prawa do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] września 2017 roku, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwoływania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T.. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniesiona została skarga do sądu administracyjnego. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] marca 2014 roku o nr [...] w sprawie zwrotu dotacji i odsetek do budżetu Miasta i Gminy T.. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że brak wstrzymania wykonania wskazanej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Brak ochrony tymczasowej może doprowadzić do istotnego nadszarpnięcia budżetu Skarżącego, który realizuje zadania niemal wyłącznie w oparciu o środki publiczne (dotacje). Utrata możliwości ubiegania się o finansowanie działalności ze środków publicznych może oznaczać likwidację Towarzystwa. Samorządowe Kolegium odwoławcze nie ustosunkowało się do treści wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd uznał, że w przypadku wniesienia skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej w zakresie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Decyzja merytoryczna organu I instancji i zaskarżone postanowienie zostały podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy w znaczeniu materialnym (porównaj: postanowienie NSA z dnia 11 października 2017 roku o sygn. akt II OZ 1068/17, postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2016 roku o sygn. akt I OZ 345/16, postanowienie NSA z dnia 20 września 2017 roku o sygn. akt II OZ 1168/17). Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, co oznacza, że strona ma przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Argumentacja powołana w uzasadnieniu wniosku znajduje potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych. Wobec Skarżącego zmaterializowały się przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] marca 2014 roku o nr [...] w sprawie zwrotu dotacji i odsetek do budżetu miasta i gminy T.. Analiza akt administracyjnych (dokumentacji dotyczącej udzielenia dotacji, kontroli jest wykorzystania) ujawnia, że skarżące Towarzystwo realizuje zadania publiczne dotyczące rozwoju sportu na terenie Miasta i Gminy T.. Analiza akt administracyjnych potwierdza także stanowisko, że te zadania są wykonywane przede wszystkim w oparciu o dotacje ze środków publicznych. Zajęcia rekreacyjno-sportowe tenisa ziemnego zostały sfinansowane w 88,88 % ze środków publicznych. Uznać zatem należało, że pozbawienie Skarżącego możliwości ubiegania się o finansowanie ze środków publicznych może skutkować faktycznym unicestwieniem prowadzonej działalności. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), postanowił jak w sentencji.