II FZ 583/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stefan Babiarz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 sierpnia 2011r., sygn. akt I SA/Ke 111/11 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 grudnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011r., I SA/Ke 111/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił sprzeciw R.P. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 29 czerwca 2011r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że skarżący wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 grudnia 2010r. Zarządzeniem z dnia 1 lutego 2011r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. Innym zarządzeniem z tego samego dnia, w związku ze złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy – ustanowienia pełnomocnika z urzędu – skarżący został wezwany do uzupełnienia urzędowego formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zarządzenia zostały doręczone skarżącemu w dniu 8 lutego 2011r. Z uwagi na nie złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym na urzędowym formularzu sąd pierwszej instancji zarządzeniem z dnia 10 marca 2011r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. Następnie postanowieniem z tego samego dnia odrzucił skargę z uwagi na nieziszczenie należnego wpisu. Skarżący w dniu 29 kwietnia 2011r. wniósł sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 12 maja 2011r. orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wskazując tą samą podstawę prawną co w zarządzeniu z dnia 10 marca 2011r. Równocześnie skarżący w piśmie wniesionym w dniu 29 kwietnia 2011r. ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem w zakresie całkowitym. Ponieważ skarżący również i tym razem nie złożył wniosku na urzędowym formularzem, zarządzeniem z dnia 16 maja 2011r. został wezwany do złożenia wypełnionego formularza w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia pisma. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 maja 2011r. Sąd pierwszej instancji zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2011r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ze względu na nie złożenie wspomnianego formularza w 7 dniowym terminie. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 lipca 2011r. W dniu 14 lipca 2011r. skarżący wniósł od niego sprzeciw. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011r. sąd pierwszej instancji odrzucił sprzeciw wskazując, że zostało on wniesiony po upływie 7 dniowego terminu przewidzianego w art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Dlatego też zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł jak sentencji. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 września 2011r. 3. Pismem z dnia 8 września 2011r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Podniósł, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 4. Zarzut braku zgodności zaskarżonego postanowienia z stanem faktycznym i prawnym należy uznać za niezasadny. Z dowodów doręczeń pism sądowych jasno wynika, że zarządzenie referendarza sądowego z dnia 29 czerwca 2011r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 5 lipca 2011r. Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia. Zważywszy, że zarządzenie zostało doręczone w dniu 5 lipca 2011r. termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 12 lipca 2011r., podczas gdy skarżący wniósł je w dniu 14 lipca 2011r. Dlatego też zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie należało odrzucić na posiedzeniu niejawnym i tak też miało miejsce w sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie doszło więc do naruszenia prawa, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji