I OSK 473/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) NSA Arkadiusz Despot- Mładanowicz Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1224/10 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia[...]maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1224/10 oddalił skargę S. S. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia 31 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. Szef Służby Celnej decyzją z dnia 31 maja 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 188 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania S. S. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie zwolnienia ze służby, sprostowanej postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie to wydane zostało w następującym stanie sprawy: Prokurator Okręgowy w Przemyślu wszczął przeciwko funkcjonariuszowi służby celnej Stanisławowi Szymczakowi postępowanie karne pod zarzutem popełnienia przestępstw z art. 258 § 1 k.k. oraz z art. 228 § 1 w zw. z art. 12 i w zw. z art. 65 § 1 k.k. Prokurator w dniu 12 grudnia 2008 r., na podstawie art. 266 Kpa, z uwagi na obawę matactwa, zastosował wobec wymienionego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Urzędu Celnego w Przemyślu. W tym też dniu postanowieniem organu Służby Celnej, wydanym na podstawie art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, funkcjonariusz został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na 3 miesiące, a w dniu 11 marca 2009 r. okres zawieszenia w czynnościach przedłużono do zakończenia postępowania karnego. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu wszczął postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby S. S. na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej. We wniosku z dnia 21 stycznia 2010 r. funkcjonariusz wniósł o umorzenie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, stwierdzając, że winny być zastosowane przepisy art. 103 ust. 3 oraz art. 161 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej. Domagał się przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków, nie określając jednakże okoliczności jakich dowody te miały dotyczyć. Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu postanowieniem z dnia 10 lutego 2010 r. odmówił przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów stwierdzając, iż wniosek nie spełnia przesłanek określonych w art. 78 § 1 k.p.a. i decyzją z dnia 15 lutego 2010 r. na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej zwolnił S. S. ze Służby Celnej z dniem doręczenia decyzji. Decyzja została doręczona w dniu 17 lutego 2010 r. Od powyższej decyzji funkcjonariusz odwołał się do Szefa Służby Celnej, który decyzją z dnia 31 maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że okres zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, który rozpoczął się w dniu 18 grudnia 2008 r., kiedy to doręczona została mu decyzja Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 12 grudnia 2008 r., zawieszająca go w obowiązkach służbowych na okres 3 miesięcy. Okres zawieszenia następnie przedłużono do zakończenia sprawy karnej, łącznie na dzień wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby, to jest na dzień 15 stycznia 2010 r. okres ten wyniósł 12 miesięcy i 27 dni, a postępowanie karne toczące się przeciwko funkcjonariuszowi nie zostało zakończone. Skoro upływ okresu zawieszenia przekroczył 12 miesięcy i jednocześnie nadal istnieje przesłanka, dla której podjęto decyzję o zawieszeniu, zaistniały zdaniem organu przesłanki do fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby, wymagane przepisem art. 105 pkt 10 ustawy. Argumentując dokonanie zwolnienia funkcjonariusza ze służby, organ I instancji wskazał na negatywne konsekwencje długotrwałego zawieszenia S. S. w pełnieniu obowiązków służbowych dla Służby Celnej. Prawidłowa i terminowa realizacja nałożonych na tę Służbę zadań wymaga pełnej obsady kadrowej posiadanych przez izbę celną etatów. Zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza celnego powoduje blokadę etatu uniemożliwiającą jego obsadzenie przez inną osobę oraz dodatkowe obciążenie pracą innych funkcjonariuszy. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę na aspekt finansowy związany ze sprawą zawieszenia w obowiązkach służbowych funkcjonariuszy celnych, w postaci obowiązku wypłacania w okresie długotrwałego zawieszenia 50% uposażenia funkcjonariusza celnego. W ocenie organu II instancji, Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu wykazał, że zawieszenie w obowiązkach służbowych S. S. z uwagi na "blokadę etatu" i z jednoczesnym odsunięciem od wykonywania czynności służbowych, powoduje utrudnienie w organizacji pracy w Izbie Celnej w Przemyślu. W jednostkach organizacyjnych izby istniejące niedobory kadrowe w stosunku do planowanej obsady praktycznie uległy dodatkowemu zwiększeniu wskutek zawieszenia w obowiązkach służbowych funkcjonariuszy. Planowana obsada kadrowa w Izbie Celnej w Przemyślu na dzień 31 grudnia 2008 r. wynosiła 1272 etaty, faktyczne zaś wykorzystanie etatów wynosiło 1199,25 etatów. Organ zwrócił uwagę, że do liczby faktycznie wykorzystywanych etatów, to jest do 1199,25 etatów, zostały zaliczone etaty osób zawieszonych, których w izbie na koniec 2008 r. było 50, w tej liczbie mieścił się również etat S. S.. Taka sytuacja spowodowała konieczność zlecania dodatkowych zadań, przypisanych do etatów funkcjonariuszy zawieszonych, innym osobom pełniącym służbę. Powyższa sytuacja oraz trudny do przewidzenia czas zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko S. S. wpłynęła na podjęcie decyzji o jego zwolnieniu ze służby. Ponadto przez cały okres zawieszenia funkcjonariusz otrzymuje 50% uposażenia nie wykonując żadnych obowiązków służbowych. Taka sytuacja powoduje zablokowanie etatu przez cały okres zawieszenia funkcjonariusza celnego, przy jednoczesnym ponoszeniu kosztów z nim związanych. Szef Służby Celnej podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż funkcjonariusze Służby Celnej, ze względu na potrzebę zapewnienia bezstronności i rzetelności wykonywania obowiązków służbowych, a także transparentności zawodowej i majątkowej, są poddani w ustawie o Służbie Celnej licznym ograniczeniom, również w zakresie korzystania z praw chronionych konstytucyjnie. Funkcjonariusze Służby Celnej od momentu mianowania do służby poddać się muszą regułom pełnienia służby nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. W konsekwencji funkcjonariusz oczekujący nabycia tychże uprawnień nie może pominąć w swych oczekiwaniach ryzyka związanego z ustawowymi warunkami rozwiązania służby. W związku z powyższym, kwestia uznaniowości skarżonej decyzji, w tym interes funkcjonariusza celnego jako strony, winna uwzględniać specyfikę statusu prawnego funkcjonariusza celnego, odmienną od sytuacji zwykłego obywatela. Organ przyznał, że funkcjonariusze celni ponoszą w części negatywne konsekwencje zawieszenia w pełnieniu obowiązków, jednakże decyzja zwalniająca ze służby nie zamyka definitywnie powrotu do Służby Celnej w przyszłości (art. 109 ustawy pragmatycznej). Odnosząc się do twierdzeń S. S. o możliwości zastosowania wobec niego przepisu art. 103 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej, organ podniósł, że rozwiązanie stosunku służbowego doprowadziło do wygaśnięcia decyzji zawieszającej, której byt prawny uzależniony był od bytu prawnego stosunku służbowego. Natomiast stanowisko związku zawodowego, według którego zawieszeni funkcjonariusze powinni być przywracani do służby z ewentualnym uwzględnieniem możliwości wykonywania innych zadań niż te, które wykonywane były przed zawieszeniem, nie było możliwe do przyjęcia i zrealizowania w przypadku S. S. wobec zastosowanego przez Prokuratora środka zapobiegawczego. Dlatego odmowę przeprowadzenia wnioskowanych dowodów na okoliczność zasadności skorzystania z art. 103 ust. 3 albo z art. 161 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej uznano za uzasadnioną. S. S. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: art. 105 pkt 10 i art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej oraz art. 7, art. 9 i art. 78 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazał, że przy podejmowaniu powyższych decyzji organy nie naruszyły prawa w sposób, który mógłby stanowić o ich uchyleniu bądź stwierdzeniu nieważności. Sąd podał, że przepis art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), którego treść umożliwia zwolnienie funkcjonariusza ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia mógł być w sprawie zastosowany. W ocenie Sądu przesłanki do fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza wskazane w tym przepisie zostały w sprawie spełnione. Łącznie okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych S. S. na dzień wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia go ze służby, to jest na dzień 15 stycznia 2010 r., wyniósł 12 miesięcy i 27 dni. Nadto, postępowanie karne toczące się przeciwko funkcjonariuszowi, które było przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych nie zostało zakończone. Sąd zaznaczył, że organy wykazały z jakich przyczyn skorzystano z możliwości zwolnienia funkcjonariusza, które umożliwia norma art. 105 pkt 10 ustawy pragmatycznej. Sąd wskazał, że organy Służby Celnej obu instancji wskazały na potrzeby służby, przejawiające się w problemach natury organizacyjno-kadrowej, uniemożliwiające pozostawanie nadal w służbie funkcjonariuszy zawieszonych, podały, że znaczna liczba zawieszonych w czynnościach służbowych funkcjonariuszy, z uwagi na toczące się przeciwko nim postępowania karne utrudnia pozostałym funkcjonariuszom wykonywanie zadań służbowych, albowiem muszą także poza swoimi obowiązkami dzielić między siebie obowiązki funkcjonariuszy zawieszonych. Organ przedstawił dane liczbowe obrazujące obsadę kadrową. Sąd zwrócił uwagę, że S. S. przez cały okres zawieszenia otrzymuje 50% uposażenia, nie wykonując żadnych obowiązków służbowych. Taka sytuacja powoduje zablokowanie etatu przy jednoczesnym ponoszeniu kosztów z nim związanych. Sytuacja ta spowodowała konieczność zlecania dodatkowych zadań, przypisanych do etatów funkcjonariuszy zawieszonych, innym osobom pełniącym służbę. Powyższa sytuacja oraz trudny do przewidzenia czas zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko S. S. wpłynęła na podjęcie decyzji o jego zwolnieniu ze służby. W ocenie Sądu, wbrew zarzutowi skargi, Dyrektor Izby Celnej zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy w sposób wyczerpujący zebrany materiał dowodowy. Organ w pełni uzasadnił dlaczego nie można zastosować wobec skarżącego art. 103 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Sąd stwierdził, że wnioskowane przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym dowody w żaden sposób nie mogły zmienić istotnych dla niniejszej sprawy ustaleń, dlatego zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. uznano za chybiony. Zdaniem Sądu nie doszło też do naruszenia prawa materialnego. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2010 r. wniósł S. S., zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na naruszeniu: – art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, na podstawie którego skarżącego zwolniono ze służby z powodu upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków mimo nie ustąpienia przyczyn będących podstawą zawieszenia, w szczególności nie zakończenia wobec skarżącego postępowania karnego, które było decydującą podstawą zawieszenia, a które stoi w sprzeczności z wywiedzionym w pismach stanowiskiem organu, w którym utrzymuje, że funkcjonariusza zawiesza się w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Ponadto błędne uznanie, że upływu 12-miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków stanowi dostateczną podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby; 2. art. 103 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy, który stanowi, że funkcjonariusza zawiesza się w pełnieniu obowiązków służbowych z przyczyn określonych w tym przepisie na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, gdy tymczasem organ przekroczył dopuszczalne normy wynikające z tego przepisu, stosując okres zawieszenia wynoszący 13 miesięcy; 3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na brak rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnych przez inny organ lub sąd, podczas gdy od przedmiotowego rozstrzygnięcia zależy prawidłowość wydanej decyzji w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby; 4. art. 7 k.p.a., przejawiające się naruszeniem zasady praworządności, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, przejawiające się nierzetelnym wyjaśnieniem sprawy; 5. art. 9 k.p.a., poprzez nienależyte poinformowanie strony o wszelkich okolicznościach faktycznych i prawnych mających znaczenie w sprawie, przez co strona poniosła szkodę, w szczególności wprowadzenie skarżącego w błąd co do faktu utrzymania skarżącego w służbie do czasu zakończenia postępowania karnego, przez co strona utraciła realną możliwość poszukiwania nowego miejsca pracy; 6. art. 78 § 1 k.p.a., odmawiające przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów, wobec niespełnienia przesłanek wynikających z tego przepisu, które ewidentnie zmierzały do wykazania braku winy skarżącego w związku z czym organ ocenił dowody, których faktycznie nie przeprowadził, co jest sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez przywrócenie skarżącego na zajmowane stanowisko, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania skargowego za obie instancje według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że w decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby organ nie wskazał w sposób wyczerpujący podstaw zwolnienia. Podkreślono, że w przypadku fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza wymagana jest wszechstronna ocena zaistniałych okoliczności, czego w sprawie zdaniem skarżącego nie uczyniono, nie było więc podstaw do zwolnienia na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy. Wskazano, że skoro zwolnienie ze służby ma charakter uznania administracyjnego, a przesłanka ta jest fakultatywna, to w praktyce oznacza, że organ nie jest takim kryterium bezwzględnie związany i ma możliwość wyboru innego alternatywnego rozwiązania. Powyższe oznacza, że w pozostałych przypadkach funkcjonariusze powinni być przywróceni do służby. Stwierdzono też, że nie istniały przeciwwskazania, by okres zawieszenia przedłużyć na podstawie art. 103 ust. 3 powołanej ustawy do czasu zakończenia postępowania karnego. W ocenie skarżącego, skoro organ administracyjny uznał, że wszczęcie postępowania karnego będące wynikiem popełnienia przestępstwa umyślnego, pozostającego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych nie gwarantuje dalszego, należytego wykonywania tych obowiązków, to powinien niezwłocznie podjąć decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 105 pkt 9 ustawy. Wówczas to mógłby zatrudnić na jego miejsce inną osobę i nie doszłoby do zaburzenia organizacji pracy i niepotrzebnego obciążenia budżetu państwa. Podniesiono również, że instytucja uregulowana w art. 103 ust. 1 ustawy ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ uznaje za celowe czasowe odsunięcie funkcjonariusza od pełnionych obowiązków z uwagi na wszczęcie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo popełnione umyślnie, ścigane z oskarżenia publicznego. Jeżeli w ocenie organu wszczęcie postępowania karnego wyklucza dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie, ponieważ nie daje on gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych, zawieszenie, o którym mowa w art. 103 ust. 1 ustawy, staje się bezprzedmiotowe i dlatego upływ okresu zawieszenia nie ma znaczenia przy podjęciu decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej. Podkreślono, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby nie może wynikać wyłącznie z zastosowania jednej przesłanki, jaką jest w tym przypadku upływ 12-miesięcznego okresu zawieszenia, a winna raczej wskazywać dlaczego funkcjonariusz nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków. Zakwestionowano odmowę przeprowadzenia wnioskowanych w postępowaniu administracyjnym dowodów, powołano się na obowiązującą w postępowaniu karnym zasadę domniemania niewinności oraz na art. 42 ust. 3 Konstytucji RP i stwierdzono, że wnioskowane dowody prowadziły przede wszystkim do wykazania braku winy skarżącego. Podkreślono, że organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego i nie dokonały ustaleń, że skarżący dopuścił się czynów pozwalających na przyjęcie, że utracił nieposzlakowaną opinię niezbędną do dalszego wykonywania obowiązków funkcjonariusza celnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dokonując kontroli zaskarżonego wyroku związany jest granicami, jakie zakreślone zostały w skardze kasacyjnej. Jeżeli w sprawie, tak jak w niniejszym przypadku, nie stwierdzono by wystąpiły przesłanki powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, Sąd ograniczony jest w ocenie wyłącznie do rozważenia zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Żaden z podniesionych przez skarżącego zarzutów nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się kolejno do powołanych w skardze kasacyjnej kwestii stwierdzić należy, że w żaden sposób, zarówno organy jak i Sąd I instancji, nie uchybiły art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 169, poz. 1323 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. W sprawie bezsporne jest, że wystąpiły obydwie wskazane wyżej przesłanki, to jest upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, a także dalsze trwanie przyczyny zawieszenia w postaci postępowania karnego. Podkreślić przy tym należy, że wbrew twierdzeniom skarżącego, organy nie poprzestały jedynie na powyższych ustaleniach jako dostatecznej podstawie do zwolnienia skarżącego ze służby. Kwestionowana decyzja, która ma charakter uznaniowy nie nosi cech dowolności. Organy szczegółowo przedstawiły powody, które ze względu na status społeczny uzasadniały podjęte rozstrzygnięcie oparte na uznaniu, że w tym przypadku nie zaistniały okoliczności, które wskazywałyby na przymiot słusznego interesu funkcjonariusza i pozostawienia go w służbie. W sprawie nie został naruszony art. 7 k.p.a. W dostateczny sposób zostało wykazane, że przedłużająca się absencja zawieszonego w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza dezorganizowała prace jednostki, a jednocześnie powodowała dodatkowe obciążenie pracą pozostałych funkcjonariuszy. Nie bez znaczenia też pozostaje w sprawie rodzaj i waga zarzuconego funkcjonariuszowi przestępstwa umyślnego przeciwko służbie celnej, polegającego na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw korupcyjnych. Taka sytuacja dawała podstawę do powzięcia wątpliwości co do dochowania przez funkcjonariusza wymogu nieposzlakowanej opinii zawartego w art. 76 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. W tym miejscu zauważyć także należy, że specyfika statusu pracowniczego funkcjonariuszy tzw. służb mundurowych powoduje, że kandydat do takiej służby od momentu powołania musi się poddać regułom pełnienia służby mundurowej, istnieniu specjalnych uprawnień, ale też wymagających spełnienia szczególnych cech personalnych, kwalifikacyjnych czy charakterologicznych, pełnej dyspozycyjności i zależności od władzy służbowej, a także bardziej rygorystycznym niż w przypadku stosunków pracy zasadom utraty statusu pracowniczego (vide wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004 r., K 1/04, OTK ZU-A 2004, nr 9, poz. 93, z dnia 13 lutego 2007 r., K 46/05, OTK ZU-A 2007, nr 2, poz. 10). Za nieporozumienie uznać należało zarzut naruszenia art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej "mimo nie ustąpienia przyczyn będących podstawą zawieszenia w szczególności nie zakończenia wobec skarżącego postępowania karnego". To właśnie bowiem w przypadku, gdy upłynęło 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia powyższy przepis przewiduje możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby, co w sprawie nastąpiło, przy zachowaniu reguł wydawania decyzji uznaniowych. Zawieszenie postępowania nastąpiło początkowo na 3 miesiące, zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy. Późniejsze przedłużenie tego okresu do czasu zakończenia postępowania karnego – w oparciu o art. 103 ust. 3 – w żaden sposób nie uchybiało pierwotnej podstawie zawieszenia, stąd również ten zarzut uznać należało za chybiony. Organy nie naruszyły w postępowaniu reguł określonych w art. 7 i art. 9 k.p.a., sprawa została należycie wyjaśniona, nie pozbawiono skarżącego informacji o okolicznościach mających istotne znaczenie w sprawie. Słusznie nie uwzględniono wniosku dowodowego mającego na celu wykazanie braku winy skarżącego, gdyż okoliczność ta nie mogła podlegać wyjaśnianiu w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy. Nie doszło więc do naruszenia art. 78 § 1 k.p.a. ani też art. 42 ust. 3 Konstytucji RP w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie nie występowało bowiem zagadnienie prejudycjalne, od rozstrzygnięcia którego zależało rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia S. S. ze służby na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.