II SA/Wr 493/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność prezesa Zarządu Spółki z o.o. ZWIK w O. za nieuzasadnione i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie sprawy postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 lipca 2009 r. nr SKO 4211/1/09 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu na podstawie art. 37 § 2 kpa uznało zażalenie T. G. na bezczynność prezesa Zarządu Spółki z o.o. ZWIK w O. za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 sierpnia 2009 r. wraz z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W dniu 17 sierpnia 2009 r. T. G. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na wydane na podstawie art. 37 § 2 kpa postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność prezesa Zarządu Spółki z o.o. ZWIK w O. za nieuzasadnione i odmowy wyznaczenia dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Postanowienie podjęte w trybie art. 37 § 2 kpa nie spełnia żadnego z wymogów określonych w art. 3 § 2 pkt 2 lub 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest bowiem w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu, który by przewidywał zażalenie na tego rodzaju postanowienia (art. 141 § 1 kpa), przy czym postanowienie takie nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest to też postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wobec powyższego – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.