IV SA/Wa 2344/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę UZASADNIENIE Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 9a w związku z art. 124 ust.l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, po rozpatrzeniu odwołania P. B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015r. (znak: [...]) ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] stanowiącej własność P. i B. małżonków B., położonej w R. w gminie [...], poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów, urządzeń służących do przesyłu lub dystrybucji energii elektrycznej przez inwestora [...] sp. z o.o. w celu realizacji inwestycji celu publicznego pn. budowa odcinka sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV) wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 roku Nr [...], powyższą decyzję Starosty [...] utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że z uwagi na nie udzielenie zgody przez właścicieli nieruchomości na wejście na przedmiotowy teren przez [...] sp. z o.o. w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego, Starosta [...] zasadnie przyjął, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., zezwalającej na przeprowadzenie na przedmiotowej nieruchomości sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV). Oceniając postępowanie prowadzone w pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie wydane przez Starostę [...] pozwala na utrzymanie decyzji I instancji w mocy. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. Burmistrz Gminy i Miasta [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie odcinka obwodu sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV) wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości K., P., R. w gminie [...] oraz w miejscowości G. w gminie [...], której wykonania podjął się inwestor [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. Planowana inwestycja obejmuje budowę linii elektroenergetycznej 30kV wraz ze światłowodem. Zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] skarżący wraz z żoną P. i B. małżonkowie B. są właścicielami działki nr [...] położonej w obrębie [...] w gminie [...] na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Z uwagi, iż nie doszło, w toku prowadzonych rokowań, do udzielenia przez właścicieli nieruchomości zgody na wejście na przedmiotowy teren przez inwestora w powyższym celu, inwestor wystąpił z wnioskiem z dnia [...] października 2014r. do Starosty [...] o wydanie decyzji orzekającej o ograniczeniu korzystania z powyższej nieruchomości tj. działki nr [...], poprzez udzielenie wnioskodawcy (i każdorazowo jego następcom prawnym) na założenie i przeprowadzenie wieloobwodowej, trójfazowej podziemnej linii elektroenergetycznej średniego napięcia 30 kV wraz z siecią optoteletechniczną oraz z wszelkimi innymi podziemnymi, naziemnymi lub nadziemnymi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do korzystania z ww. przewodu (linii) zgodnie z ww decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. Burmistrza Gminy i Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W toku postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu [...] stycznia 2015r. rozprawę administracyjną z udziałem inwestora. Pomimo prawidłowo doręczonych wezwań współwłaściciele ww nieruchomości gruntowej małżonkowie B. nie stawili się na rozprawę. Skarżący P. B. przesłał pismo z dnia [...] stycznia 2015r. informując, iż z ważnych powodów nie może uczestniczyć w rozprawie, jednocześnie wniósł o wyznaczenie nowego terminu rozprawy na konkretnie przez niego wyznaczony dzień [...] kwietnia 2015r. Starosta [...] pismem z dnia [...] stycznia 2015r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego zaś pismem z dnia [...] lutego 2015r. wezwał małżonków B. w charakterze strony do złożenia wyjaśnień oraz ewentualnych dowodów potwierdzających wniesione przez skarżącego żądanie wyznaczenia nowego terminu rozprawy dopiero w dniu [...] kwietnia 2015r. P. B. pismem z dnia [...] lutego 2015r, wskazał, że powyższy termin rozprawy wynika z trudnej sytuacji życiowej oraz spiętrzenia spraw zawodowych połączonych ze skomplikowaną sytuacją rodzinną. Jednocześnie powyższych okoliczności w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Strony postępowania również nie zapoznały się z materiałem dowodowym. Wobec powyższego organ uznał, iż nie wystąpiły żadne przesłanki powodujące odroczenie rozprawy na wyznaczony przez organ dzień. W ocenie organu tym bardziej, wobec jakichkolwiek przesłanek przemawiających za zmianą terminu wyznaczonej rozprawy, wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, gdyż zatrzymanie realizacji przedmiotowej inwestycji na etapie uzyskania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące nawet jednej nieruchomości wstrzymuje realizację całej inwestycji, która jest celem publicznym. Ostatecznie organ uznał, iż w powołanych okolicznościach uzasadnione było wydanie decyzji z dnia [...] lutego 2015r. znak: [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na wniosek [...] sp. z o.o., w myśl przepisu art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. Decyzję swoją Starosta [...] nadto uzasadnił, powołując się na przepis art. 124 oraz art. 128 ust. 4 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 Sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, koniecznością zajęcia nieruchomości aby inwestor realizujący cel publiczny mógł uzyskać czasowy tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane. W decyzji wskazał obszar zajętości - 166 m2 na głębokości 1,4 m., ustalił okres ograniczenia korzystania z nieruchomości - jeden miesiąc od daty uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji. Zobowiązał także Inwestora [...] sp. z .o.o. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego po zakończeniu inwestycji. inwestor [...] sp. z .o.o. przedstawiła organowi, iż niezależnie Sąd Rejonowy w P. Wydział Cywilny prowadzi z jej wniosku sprawę o sygn. akt. [...] o ustanowienie na przedmiotowej nieruchomości służebności przesyłu, która jest w toku. Powyższa okoliczność, zdaniem organu, nie miała żadnego znaczenia na rozpatrzenie przedmiotowego wniosku i wydanie powołanej wyżej decyzji. Od powyższej decyzji zażalenie złożył P. B. wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji. Odwołujący się zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 8, 10, 36, 61 § 4, 89 § 2, 91 § 1 i 3 ,94 § 2) oraz prawa materialnego - ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 123 ust. 1 i 124 ust. Ib i ust.3), uzupełnione pismem z dnia [...] marca 2015r. Rozpoznając niniejsze odwołanie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 roku Nr [...], utrzymał zaskarżoną do niego decyzję Starosty [...] w mocy. W skardze wywiedzionej na ww decyzję do sądu administracyjnego skarżący P. B. wskazał na okoliczność, iż zaskarżona decyzja została wydana w okolicznościach błędnie ustalonego stanu faktycznego (naruszenie art. 7 KPA), w tym z błędnym uznaniem, iż w omawianej sprawie odbyły się rokowania, konieczne dla skutecznego wydania ww decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gdy tymczasem nie zostały one przeprowadzone; nie rozpatrzono wszystkich zarzutów wniesionych i uzasadnionych w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015r., co miało istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia dokonanego przez Wojewodę [...];nadto ww. decyzja oparta została na nieuzasadnionym stwierdzeniu, jakoby wydana wcześniej decyzja Burmistrza Gminy i Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego Nr [...] była prawomocną, skoro wobec osoby skarżącego, do której min. była skierowana, nie mogła wywołać żadnych skutków prawnych albowiem o jej treści skarżący nie został poinformowany (zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), nie została mu - jako stronie - doręczona. Skarżący również poniósł, iż dokonane na rzecz inwestora ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, w związku z realizacją wymienionej w zaskarżonej decyzji infrastruktury przesyłowej, w tym również światłowodu (czy też sieci "tele-opto-technicznej"), nastąpiło bez wymaganego w art. 124 ust. Ib ustawy o gospodarce nieruchomościami uzgodnienia z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Tym samym postępowanie administracyjne, zakończone ostatecznie w dniu [...] maja 2015r. powinno podlegać wznowieniu na podstawie art. 145 par. 1 pkt. 6 kpa. Dlatego też zaskarżona decyzja Wojewody [...] tym bardziej powinna zostać uchylona w całości na skutek wniesienia do Sądu niniejszej skargi, niezależnie czy powyższa "wada prawna" mogła mieć istotny wpływ, czy też nie na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Wskazał także na naruszenie prawa materialnego - art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami jak i przepisu art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Również podniósł naruszenie postępowania administracyjnego (art. 61 par. 4 kpa). Skarżący nadto wskazał, iż podane okoliczności dotyczące sytuacji życiowej skarżącego, w pełni uzasadniały odroczenie rozprawy administracyjnej przez Starostę - na podstawie art. 94 par. 2 kpa. Nie dopełnienie wobec skarżącego obowiązku zapewnienia czynnego uczestniczenia w postępowaniu I - instancyjnym, w tym prawa do złożenia w sprawie końcowego stanowiska przed wydaniem decyzji w sposób oczywisty naruszyło art. 10 par. 1 kpa. Starosta [...] bezprawnie ogłosił, iż akta sprawy mogą być udostępnione jedynie w dwu-godzinnym przedziale czasowym, wyłącznie w dniu [...] stycznia b.r., nie zaś w obowiązujących godzinach pracy Urzędu Starostwa [...]. Skarżący nie zgodził się również ze sformułowaniem zawartym w decyzji Starosty i w tym sensie nieuprawnionym uznaniem, iż "zakres ingerencji wnioskodawcy w sferę własności gruntu został ograniczony do niezbędnego minimum w sposób najmniej uciążliwy dla właściciela". A zatem skarżący ostatecznie podniósł, iż powyższe naruszenia przepisów przez Wojewodę [...], wskutek nierzetelnego rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji miały istotny wpływ na wynik zaskarżonego rozstrzygnięcia, dlatego też decyzja Wojewody winna zostać uchylona. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu, bowiem Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była dotknięta wadami zarzuconymi w skardze lub innymi, które jest zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., a prowadzącymi do eliminacji decyzji z obrotu prawnego. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 518 z późn. zm.), dalej jako u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje – jak stanowi cytowany przepis – zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego przepisu wynikają następujące przesłanki uzasadniające decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości: - uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego potrzeba przeprowadzenia przez daną nieruchomość inwestycji liniowej celu publicznego, służącej przesyłaniu lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, łączności publicznej i sygnalizacji wraz z niezbędnymi do korzystania z tych przewodów i urządzeń obiektów; - brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przez jego nieruchomość opisanej wyżej inwestycji. Stosownie zaś do treści art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego opisanej w ust. 1 powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, która zobowiązana jest dołączyć do wniosku dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych i ze stanowiska przedstawicieli nauki prawa, instytucja ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uregulowana w art. 124 ust. 1 u.g.n. interpretowana jest jednolicie. Podkreśla się w szczególności jej wyjątkowy charakter z uwagi na to, że dotyczy ograniczenia uprawnień właścicielskich, przeznaczenia prywatnej własności dla realizacji celu publicznego, którego konieczność realizacji i konkretny sposób tej realizacji wynika z określonych przepisów (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz którego osiągnięcie stało się niemożliwe w drodze ugody z właścicielem nieruchomości (vide wyrok z dnia 10 lutego 2015 r., II SA/Bk 1098/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA oraz E. Bończak – Kucharczyk, komentarz do art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, Lex). Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych uprawniał do twierdzenia, że spełnione zostały wszystkie wymienione wyżej ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z części działki nr 199 stanowiącej własność skarżącego P. i jego żony B. małżonków B., położonej w R. w gminie [...]. Przede wszystkim na podstawie wyżej powołanej decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. Burmistrza Gminy i Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, inwestycja obejmuje budowę odcinka obwodu sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV) wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości K., P., R. w gminie [...] oraz w miejscowości G. w gminie [...]. Planowana inwestycja polega na budowie linii elektroenergetycznej 30 kV wraz ze światłowodem. Budowa wyżej wymienionej sieci bez wątpienia mieści się w pojęciu celu publicznego określonego w art. 6 pkt. 2 u.g.n. Natomiast z uwagi na przedmiot prowadzonych prac nie zasadne jest stanowisko skarżącego o naruszeniu przez Starostę art. 124 ust.1b ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak dokonania uzgodnienia z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Powołany przepis stanowi, iż "W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana". Sąd zwraca uwagę, że przedmiotowa inwestycja obejmuje jedynie budowę linii elektroenergetycznej 30 kV wraz ze światłowodem, które nie mają nic wspólnego z urządzeniami łączności publicznej. Stąd też i ten zarzut w ocenie Sądu jest chybiony. Spełniony został również warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami ze Skarżącym, zmierzającymi do uzyskania jej zgody na poprowadzenie linii elektroenergetycznej. Celem ustanowionego w art. 124 ust. 3 u.g.n. obowiązku przeprowadzenia rokowań jest umożliwienie konsensualnego załatwienia sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażone zostało jednakże stanowisko, że w sytuacji, gdy właściciel nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia – rokowania należy uznać za bezskuteczne (vide wyrok z dnia 12 lutego 2013 r., II SA/Bk 692/12, z dnia 30 czerwca 2011 r., II SA/Lu 301/11, CBOSA). Podzielając w całości powyższe stanowisko dodać należy, że przepis art. 124 u.g.n. nie określa ani formy rokowań, ani sposobu ich dokumentowania, jak też nie określa wiążąco momentu, w którym przesądzone zostaje, iż rokowania należy uznać za nieprzynoszące skutku w postaci porozumienia stron. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż rokowania z właścicielami przedmiotowej działki w sprawie wejścia na teren w celu realizacji inwestycji nie dały rezultatu. Inwestor poinformował organ, że właściciele nieruchomości od samego początku nie wyrażali zgody na udostępnienie gruntu na przeprowadzenie inwestycji. Odmawiali też jakichkolwiek spotkań w celu przeprowadzenia rozmów. Powyższe wynika z raportu z rokowań z dnia [...] października 2014 r. sporządzonego przez pełnomocnika inwestora [...]. Stanowisko to zostało również potwierdzone. przez P. B. w piśmie z dnia [...] września 2015r. skierowanym do Sądu Rejonowego w P., w którym zawarty jest zapis: "mój kontakt z przedstawicielami inwestora ograniczał się wyłącznie do niewyrażania zgody...", a w dalszej części: " ... prosiłem o nie nękanie mnie propozycjami." Należy zatem stwierdzić, że nie doszło między stronami do porozumienia na drodze cywilnej. W świetle powyższego niewątpliwie wynika, że podejmowane były przez inwestora próby polubownego określenia warunków ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego w celu wybudowania linii napowietrznej. Zakończyły się one jednakże niepowodzeniem. Nie dostrzegając szans na zawarcie porozumienia z małżonkami B. inwestor prawidłowo zdecydował się złożyć wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Mając również na uwadze fakt, że nie doszło do udzielenia zgody przez właścicieli nieruchomości na wejście na przedmiotowy teren przez [...] sp. z o.o. w celu przeprowadzenia inwestycji celu publicznego, w ocenie Sądu, Starosta [...] zasadnie przyjął, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., zezwalającej na przeprowadzenie na przedmiotowej nieruchomości sieci elektroenergetycznej kablowej średniego napięcia (30kV). W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi. Nie można zgodzić się także z zarzutem niewłaściwego procedowania przez organy, które podejmowały decyzje w oparciu o obowiązujące przepisy bez naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutu strony o braku wszczęcia postępowania przez organ I instancji należy stwierdzić, że ww postępowanie zostało wszczęte w momencie złożenia wniosku przez inwestora. Wszystkie strony były w toku postępowania informowane o prowadzony czynnościach przez organ I instancji, tj. pismem z dnia [...] listopada 2014r. skierowanym do inwestora o przedłożenie uzupełniającej dokumentacji, wezwaniem na rozprawę z dnia [...] grudnia 2014r., zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2015r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, wezwaniem z dnia [...] lutego 2015r. do złożenia wyjaśnień w charakterze strony uzasadniających żądanie wyznaczenia nowego terminu rozprawy dopiero na dzień [...] kwietnia 2015r. (wniosek z dnia [...] stycznia 2015r.) z jednoczesnym ponownym powiadomieniem o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie. Zatem strona była informowana na każdym etapie postępowania o podejmowanych działaniach, zgodnie z art. 10 kpa. Wbrew zarzutowi skarżącego o nie rozpatrzeniu przez organ wniosku o wyłączenie Starosty [...] z prowadzonego postępowania należy wskazać, że wniosek taki nie wpłynął do organu I instancji w trakcie prowadzonego przez niego postępowania. Z uwagi na wadliwe skierowanie powyższego wniosku do Kancelarii Rady Ministrów Starosta [...] nie miał możliwości zapoznać się z jego treścią z uwagi na fakt, iż został przekazany organowi dopiero w dniu [...] lutego 2015 roku, tj po dacie wydania decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości - [...] lutego 2015 roku. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skarżącego w sprawie prawomocności decyzji lokalizacyjnej Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r., albowiem znajduje się na niej odręczna adnotacja o prawomocności decyzji dokonana przez osobę uprawnioną do stwierdzenia prawomocności decyzji, wraz z jej podpisem. O ile zatem skarżący kwestionuje fakt otrzymania powyższej decyzji, może wystąpić ze stosownym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją lokalizacyjną i tam wykazać zasadność podniesionego zarzutu, natomiast w niniejszym postępowaniu organy, podobnie jak i Sąd opierają się o aktualny stan faktyczny ustalony w sprawie, na podstawie dowodów zgromadzonych w prowadzonym przed organem I instancji postępowaniu. Takim dowodem jest również ostateczna decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. Zatem organ orzekający o zajęciu nieruchomości w celu przeprowadzenia inwestycji oraz organ odwoławczy jest związany ustaleniami ostatecznej decyzji lokalizacyjnej pozostającej w obrocie prawnym. Nie znajduje również uzasadnienia kolejny zarzut odnoszący się do braku celu publicznego w odniesieniu do planowanej inwestycji. Kwestia ta bowiem została rozstrzygnięta w ww. decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] sierpnia 2015r. Burmistrza Miasta i Gminy [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego i rozstrzyga o publicznym celu zamierzenia. Natomiast organ I instancji w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie jest uprawniony do oceny prawidłowości powyższej decyzji lokalizacyjnej. Nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego na wyznaczenie rozprawy we wskazanym przez organ dniu w przedmiotowej sprawie jako nie mający uzasadnienia, bowiem to organ wyznacza termin, który uznaje za dogodny. Strona może oczywiście wystąpić z uzasadnionym wnioskiem o jego zmianę. Jednakże skarżący nie uzasadnił swojego stanowiska odnośnie wyznaczenia rozprawy na konkretnie przez niego wskazany dzień, odległy o kilka miesięcy, zatem Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w tym zakresie. Strony zostały powiadomione o rozprawie z odpowiednim wyprzedzeniem. Nie naruszono zatem zasady zawartej w art. 94 Kpa. Natomiast skarżący wystąpił z wnioskiem o wyznaczenie odległego terminu bez ważnego uzasadnienia, co wskazuje na celowe przedłużanie procedury administracyjnej. Nadto należy w tym miejscu wskazać, iż istnieje również możliwość działania strony przez pełnomocnika, o ile sama nie może brać udziału w postępowaniu. z takiej możliwości skarżący również nie skorzystał. Reasumując Sąd stwierdził, że nie zostały naruszone żadne wskazane przez skarżącego w skardze przepisy prawa a w szczególności art. 124 powołanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami.).