I OSK 986/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1000/19 w sprawie ze skargi Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie niewyrażenia zgody na uruchomienie klas oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 1000/19, oddalił skargę Powiatu [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr [...] Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sprawie niewyrażenia zgody na uruchomienie klas IV SP, I LO na podbudowie gimnazjum oraz I LO na podbudowie szkoły podstawowej w Zespole Oświatowo-Sportowym [...] w roku szkolnym 2019/2020. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że wbrew zarzutom skargi, zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze nie narusza przepisów prawa. W realiach rozpoznawanej sprawy, Zarząd Powiatu sprzecznie z treścią § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 marca 2017 r. w sprawie oddziałów i szkół sportowych oraz oddziałów i szkół mistrzostwa sportowego (Dz. U. z 2017 r., poz. 671 - dalej jako "rozporządzenie"), negatywnie zaopiniował wniosek Zespołu Oświatowo-Sportowego [...] i podjął decyzję o niewyrażeniu zgody na uruchomienie klas IV SP, I LO na podbudowie gimnazjum i I LO na podbudowie szkoły podstawowej w Zespole Oświatowo-Sportowym [...] w roku szkolnym 2019/2020. Wprawdzie uchwała ta stanowiła konsekwencję zapisów wcześniejszej uchwały, w której wprowadzone zostały limity uczniów w grupach szkoleniowych w Zespole Oświatowo-Sportowym [...] w roku szkolnym 2019/2020, jednakże sam fakt oceny sytuacji braku spełnienia limitu uczniów oraz ustalenie takiego limitu skutkuje, w następstwie wprowadzenia takiego limitu uczniów, nieuprawnione rozstrzygnięcie Zarządu Powiatu w kwestii negatywnego zaopiniowania wniosku ww. placówki na uruchomienie oznaczonych klas w przypadku braku spełnienia limitu uczniów wnioskujących o przyjęcie do tych oddziałów. Następnie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2019 r., poz. 1148), wynika delegacja dla ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw kultury fizycznej określa, w drodze rozporządzenia m.in. warunki tworzenia, organizacji oraz działania oddziałów i szkół sportowych oraz oddziałów i szkół mistrzostwa sportowego, uwzględniając umożliwienie uczniom godzenia zajęć sportowych z nauką (...). W efekcie wskazanej delegacji wydano rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 marca 2017 r. w sprawie oddziałów i szkół sportowych oraz oddziałów i szkół mistrzostwa sportowego, w ramach którego w § 2 ust. 1 zapisano, że oddziały sportowe i oddziały mistrzostwa sportowego mogą być tworzone w szkołach podstawowych i szkołach ponadpodstawowych, prowadzących kształcenie w formie dziennej. W oddziale sportowym są prowadzone zajęcia sportowe obejmujące szkolenie sportowe w jednym lub kilku sportach, w co najmniej trzech kolejnych klasach szkoły danego typu, dla co najmniej 20 uczniów w oddziale w pierwszym roku szkolenia - ust. 2 tego przepisu. Natomiast z § 2 ust. 3 wynika, że w oddziale mistrzostwa sportowego są prowadzone zajęcia sportowe obejmujące szkolenie sportowe w jednym lub kilku sportach, w co najmniej trzech kolejnych klasach szkoły danego typu. Liczba uczniów w oddziale mistrzostwa sportowego jest uzależniona od możliwości zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym. Jak zatem wynika z powyższej regulacji w oddziałach mistrzostwa sportowego ustawodawca nie wprowadził żadnych limitów uczniów. W przeciwieństwie do oddziałów sportowych, jedynym wymogiem jest jednak ten aby zebrano uczniów o zbliżonym poziomie sportowym. Zatem nie budzi wątpliwości, że w odniesieniu do niektórych dyscyplin sportowych wystarczającym będzie zebranie co najmniej dwóch takich uczniów z jednej dyscypliny sportowej, a warunkiem będzie jedynie zbliżony ich poziom sportowy, natomiast w innych sportach np. grupowych niezbędnym będzie zebranie takiej grupy uczniów aby możliwe było ich szkolenie. Z akt sprawy oraz załączonej uchwały Zarządu Powiatu z dnia [...] lutego 2019r. nr [...] w sprawie planu naboru do szkół ponadgimnazjalnych i ponadpodstawowych oraz szkół mistrzostwa sportowego na rok szkolny 2019/2020 wynika, że szkołą mistrzostwa sportowego na terenie Powiatu jest Zespół Oświatowo-Sportowy [...], gdzie przewidziano oddziały klas pierwszych po IV klasie SP na 1, Liceum Ogólnokształcącego po gimnazjum 1 i po SP także 1 - załącznik nr 1 do ww. uchwały. W załączniku nr 2 do tej uchwały wskazano natomiast limity uczniów w określonych grupach szkoleniowych. W niniejszej sprawie w oparciu właśnie o tak wskazane limity - zweryfikowane uchwałą Zarządu Powiatu z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], których w toku rekrutacji nie spełniono - na podstawie § 3 ust. 5 uchwały z dnia 5 lutego 2019 r. dyrektor szkoły mistrzostwa sportowego wystąpił o zgodę na odstąpienie od przyjętych limitów uczniów w poszczególnych oddziałach mistrzostwa sportowego, który to wniosek zakwestionowaną przez Wojewodę uchwałą został negatywnie zaopiniowany. Z uwagi na wskazane wyżej okoliczności, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że stwierdzenie nieważności uchwały Zarządu Powiatu z dnia [...] sierpnia 2019 r. było uzasadnione wobec przyjętego aktem wyższej rangi - rozporządzenia z dnia 27 marca 2017 r. – braku kryterium wyznaczania limitu uczniów dla szkół mistrzostwa sportowego. Jedynym bowiem kryterium jest zebranie uczniów o zbliżonym poziomie sportowym. Zatem bezpodstawne było negatywne zaopiniowanie przez Zarząd Powiatu w tej sprawie, skoro ustawodawca tej konkretnej kwestii nie pozostawił do uznania organu prowadzącego szkołę mistrzostwa sportowego. Właściwie zatem Wojewoda ocenił, że działanie Zarządu Powiatu stanowiło działanie bez podstawy prawnej, skoro działanie w tej sferze zastrzeżone zostało do właściwości innego organu władzy publicznej, do innej formy działania - rozporządzenia. Wymóg działania na podstawie prawnej wynika z konstytucyjnej zasady praworządności. Według art. 7 Konstytucji RP "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". To związanie działania na podstawie i w granicach prawa wyznacza zakres właściwości organów władzy publicznej wykonywania zadań publicznych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), orzekł o oddaleniu skargi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Powiat [...], który zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie: 1) § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie oddziałów i szkół sportowych oraz oddziałów i szkół mistrzostwa sportowego poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że brak było możliwości podjęcia przez Zarząd Powiatu decyzji o niewyrażeniu zgody na utworzenie oddziału mistrzostwa sportowego, podczas gdy z okoliczności faktycznych wynika, że nie istniała realna możliwość zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym, a ewentualne utworzenie oddziału nie zapewniłoby uczniom prawidłowej realizacji toku szkolenia sportowego, zatem nie istniała możliwość utworzenia oddziału; 2) art. 3 § 1 i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w odniesieniu do uchwały Nr [...] Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sprawie niewyrażenia zgody na uruchomienie klas IV SP, I LO na podbudowie gimnazjum i I LO na podbudowie szkoły podstawowej w Zespole Oświatowo-Sportowym [...] w roku szkolnym 2019/2020 możliwym było stwierdzenie jej nieważności, podczas gdy uchwała nie narusza § 2 ust. 3 rozporządzenia, a tym samym Sąd pierwszej instancji nienależycie wykonał obowiązek kontroli i błędnie przyjął, że stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. było uzasadnione i w konsekwencji oddalił skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze; 3) art. 148 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że uchwała Nr [...] Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sprawie niewyrażenia zgody na uruchomienie klas IV SP, I LO na podbudowie gimnazjum i I LO na podbudowie szkoły podstawowej w Zespole Oświatowo-Sportowym [...] w roku szkolnym 2019/2020 jest sprzeczna z prawem, co umożliwia stwierdzenie jej nieważności, podczas gdy uchwała nie narusza § 2 ust. 3 rozporządzenia, a tym samym nie było podstaw do wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego jej nieważność, zatem zasadnym było uwzględnienie skargi i uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego. Wobec podniesionych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, orzeczenie co do istoty sprawy i uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie zrzekł się prawa do rozpoznania sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nadzór nad samorządem terytorialnym sprawowany jest według kryterium zgodności z prawem. Natomiast nie należy do ustawowych kompetencji nadzoru decydowanie o konkretnych rozwiązaniach takich jak organizacja czy utworzenie szkoły, a tym bardziej nadzór nad działalnością jednostki nie może polegać na narzucaniu jednostce obowiązku utrzymywania bądź utworzenia klasy lub oddziału pomimo braku ekonomicznego uzasadnienia. Tego rodzaju czynność należy wyłącznie do zadań własnych powiatu. Powiat odpowiada za organizację procesu edukacyjnego, korzystając w tym zakresie z gwarantowanej mu konstytucyjnie samodzielności. Zatem uznanie, że Zarząd Powiatu nie mógł nie wyrazić zgody na utworzenie oddziału mistrzostwa sportowego w sytuacji niezebrania minimalnej liczby uczniów o zbliżonym poziomie sportowym wkracza w sposób nieuprawniony w obszar samodzielności powiatu do działania w tym zakresie. Podkreślono, że Sąd pierwszej instancji pominął okoliczność, iż w stanie faktycznym sprawy brak było "możliwości zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym", co wynikało ze zgromadzonego materiału dowodowego. Do klasy I LO po gimnazjum - 3 osoby zadeklarowały udział w szkoleniu w zakresie piłki nożnej i 1 osoba w zakresie koszykówki, do klasy I LO po SP - 1 osoba w zakresie szkolenia - koszykówka, 1 osoba - piłka nożna. Specyfika sportów grupowych, tj. koszykówka i piłka nożna uniemożliwia przy takiej ilości zgłoszeń, zapewnienie uczniom prawidłowej realizacji szkolenia sportowego. Zatem zarówno organ nadzoru jak i Sąd pierwszej instancji błędnie ocenili, że przepis rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że nawet pomimo braku możliwości zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym należy wyrazić zgodę na utworzenie oddziałów. Przyjęta przez Sąd wykładnia powoduje uznanie, że samorząd w zasadzie nie ma wpływu na ustalenie liczby uczniów oddziału. Uniemożliwia to jakiekolwiek działania racjonalizujące koszty funkcjonowania szkół mistrzostwa sportowego. Nakłada się na to zwiększenie kosztów wynikające z wprowadzonych do obecnego systemu finansowania wydatków oświatowych kolejnych rozwiązań, generujących zwiększone skutki finansowe, bez refleksji nad konsekwencjami takich działań dla budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Wbrew stanowisku Sądu, liczba uczniów w oddziale mistrzostwa sportowego, a w konsekwencji możliwość utworzenia takiego oddziału, jest uzależniona od możliwości zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym. A contrario, gdy nie ma możliwości zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym, to brak jest możliwości utworzenia takiego oddziału. Trudno sobie wyobrazić realizację zajęć sportowych z tak małą liczbą uczniów w czterech dyscyplinach sportowych, w tym dwóch w sportach drużynowych. Jest to organizacyjnie i sportowo nie do wykonania i nie może przynieść wymiernych rezultatów ani osiągnięć sportowych. Organizacja oddziału zgodnie z interpretacją wyrażoną przez Sąd jest pozbawiona racjonalnego uzasadnienia i traci sens istnienia jako oddział mistrzostwa sportowego. Należy zauważyć, że wbrew temu, co podnosi Sąd pierwszej instancji, że w odniesieniu do niektórych dyscyplin sportowych wystarczającym do utworzenia oddziału będzie zebranie co najmniej dwóch uczniów z jednej dyscypliny sportowej, brak jest uzasadnienia ekonomicznego dla utrzymywania oddziałów o tak małej liczbie uczniów. Przypomnieć wypada, że finansującym szkoły jest powiat, zatem utrzymywanie szkół z niewielką liczbą uczniów jest nie tylko znacznym obciążeniem finansowym dla budżetu jednostki samorządu terytorialnego, ale również pozbawione celu z uwagi na niemożliwość osiągania rezultatów sportowych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, samorządy odpowiadają za politykę oświatową, konsekwentnie stawiając na jakość nauczania i wprowadzenie nowoczesnych i adekwatnych do wyzwań rozwojowych, rozwiązań edukacyjnych. Każda decyzja samorządu podejmowana jest przy ogromnej presji społecznej, a więc pod wnikliwą kontrolą społeczną. Natomiast sprowadzanie samorządów do jedynie technicznie odpowiedzialnych za system edukacji jest bardzo krzywdzące i sprzeczne z pierwotnie zakładaną ideą pozycji samorządów w tej dziedzinie. Odpowiedzi na skargę kasacyjna nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 183 § 2 P.p.s.a., które mogłyby skutkować nieważnością postępowania sądowego, dlatego sprawa niniejsza podlegała rozpatrzeniu w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi i ich uzasadnieniem. Analizując skargę kasacyjną w tym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 3 § 1 i art. 151 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie przez Sąd obowiązku kontroli i błędne przyjęcie, że stwierdzenie nieważności uchwały o niewyrażeniu zgody na utworzenie klas było uzasadnione, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis ten określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego. O naruszeniu tego przepisu można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nie objęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. W rozpoznawanej sprawie żadna z takich sytuacji nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...]. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej WSA na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, czyli zastosował jeden ze środków przewidzianych w ustawie P.p.s.a. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanego przepisu w tym, że WSA wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma charakter swoistej "instrukcji" dla sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis ten może być naruszony w przypadku, gdy sąd, uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uwzględnia ją. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przepis art. 151 P.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym, a warunkiem jego zastosowania w ramach kontroli instancyjnej jest spełnienie hipotezy w postaci niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tego rodzaju przepisu jest zawsze następstwem naruszenia innych norm prawnych. Jeśli natomiast – tak jak w niniejszej sprawie - z wyroku wynika, że WSA nie uwzględnił skargi, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę WSA naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez ten Sąd normy prawnej. Za nieusprawiedliwiony należy również uznać zarzut naruszenia § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie oddziałów i szkół sportowych oraz oddziałów i szkół mistrzostwa sportowego poprzez jego błędną wykładnię. Zgodnie z tym przepisem w oddziale mistrzostwa sportowego są prowadzone zajęcia sportowe obejmujące szkolenie sportowe w jednym lub kilku sportach, w co najmniej trzech w kolejnych klasach szkoły danego typu. Liczba uczniów w oddziale mistrzostwa sportowego jest uzależniona od możliwości zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym. Zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że z powyższej regulacji wynika, iż w oddziałach mistrzostwa sportowego ustawodawca nie wprowadził żadnych limitów uczniów. Jedynym kryterium utworzenia takiej klasy jest, aby zebrano uczniów o zbliżonym poziomie sportowym. Omawiany przepis nie określa minimalnej liczby uczniów koniecznej do stworzenia oddziału klasy mistrzostwa sportowego. Nie istnieją zatem przepisy uniemożliwiające zorganizowanie takiej klasy dla niewielu uczniów. Zgodzić się tym samym należy z Sądem pierwszej instancji, że w odniesieniu do niektórych dyscyplin sportowych wystarczającym będzie zebranie co najmniej dwóch takich uczniów z jednej dyscypliny sportowej, a warunkiem będzie jedynie zbliżony ich poziom sportowy, natomiast w innych sportach np. grupowych niezbędnym będzie zebranie takiej grupy uczniów, aby możliwe było ich szkolenie. Utworzenie klasy mistrzostwa sportowego zależy zatem od zbliżonego poziomu sportowego uczniów, a pośrednio od rodzaju dyscypliny sportowej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w doktrynie jak i orzecznictwie ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Z powyższego wynika, że normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły. Zgodnie bowiem z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Z zasady praworządności wynika, że zadania i kompetencje, sposób ich wykonywania oraz więzi między podmiotami administracji publicznej są uregulowane prawnie. Realizując swoją kompetencję organ musi uwzględniać treść normy prawnej. Jeżeli organ wychodzi poza wytyczne zawarte w upoważnieniu to mamy do czynienia z przekroczeniem kompetencji, a więc z istotnym naruszeniem prawa, co w konsekwencji musi skutkować stwierdzeniem nieważności aktu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanej sprawie. Z § 2 ust. 3 rozporządzenia in fine wynika, że liczba uczniów w oddziale mistrzostwa sportowego jest uzależniona od możliwości zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym. Skoro rozporządzenie nie przewiduje w ogóle jakichkolwiek limitów liczby uczniów w oddziale mistrzostwa sportowego, to określenie takich limitów, a następnie niewyrażenie zgody na utworzenie klas z uwagi na nieosiągnięcie określonych limitów, jest działaniem wykraczającym poza kompetencje przyznane organowi. Oznacza to, że miało miejsce istotne naruszenie prawa. Mając powyższe na uwadze, w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji jak i organ nadzoru dokonał prawidłowej wykładni § 2 ust. 3 rozporządzenia. Zasadnie Wojewoda uznał, że uchwała o niewyrażeniu zgodny na uruchomienie klas z uwagi na nieuzyskanie określonego limitu uczniów jest sprzeczna z prawem, co w konsekwencji skutkować musiało stwierdzeniem nieważności tej uchwały. Tym samym Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę Powiatu na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody nie naruszył art. 148 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, jak chce tego skarżący kasacyjnie, że § 2 ust. 3 rozporządzenia nakłada obowiązek wyrażenia zgody na utworzenie oddziałów pomimo braku możliwości zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym. Sąd pierwszej instancji wskazał jedynie, że liczba uczniów w oddziale mistrzostwa sportowego, a w konsekwencji możliwość utworzenia takiego oddziału, jest uzależniona od możliwości zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym. Oznacza to, że gdy nie ma możliwości zebrania uczniów o zbliżonym poziomie sportowym w danej dyscyplinie sportowej, to brak jest podstaw do utworzenia takiego oddziału. Tylko w takiej sytuacji, w ramach gwarantowanej konstytucyjnie samodzielności, Powiat mógł nie wyrazić zgody na utworzenie oddziału mistrzostwa sportowego. Jednocześnie wskazać należy, że z uchwały o niewyrażeniu zgody na uruchomienie klas nie wynika na utworzenie jakich klas mistrzostwa sportowego nie wyrażono zgody. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.