II GZ 221/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 17 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 stycznia 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 514/07 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5 % alkoholu do 18 % postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 21 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 514/07 odmówił A. B. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5 % alkoholu do 18 %. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] wniosła o wstrzymanie jej wykonania, motywując go obawą utraty jedynego źródła utrzymania. WSA stwierdził, że przepisy art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. - nie regulują treści wniosku o wstrzymanie wykonania aktu i sposobu jego uprawdopodobnienia, jednak brak uzasadnienia powoduje, że Sąd nie jest w stanie merytorycznie ocenić jego zasadności, a więc prawdopodobieństwa wystąpienia i stopnia szkody związanej z wykonaniem skarżonego postanowienia. W niniejszej sprawie nie wiadomo np. jaka jest struktura zysków ze sprzedaży alkoholu w ogólnej wartości zysków uzyskiwanych z działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, i czy brak koncesji czyni przedsięwzięcie deficytowym czy tylko mniej opłacalnym. Zdaniem Sądu postępowanie incydentalne odbywa się w interesie skarżącej, żaden zaś przepis ustawy p.p.s.a. nie obliguje sądu do aktywności w zakresie ustalenia faktów stanowiących przesłankę do wydania żądanego postanowienia. A. B. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji wyłączy możliwość prowadzenia przez nią działalności gospodarczej albowiem w prowadzonej przez skarżącą restauracji sprzedaż alkoholu stanowi większą część obrotu, zaś pozostały obrót w postaci sprzedaży soków, posiłków i papierosów związany jest z oferowaną w lokalu sprzedażą alkoholu. Do zażalenia skarżąca dołączyła wydruk raportu z kasy fiskalnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, komentarz dot. art. 61 § 3 p.p.s.a.). Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.). Ponadto, wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. W świetle powyższej regulacji należy zgodzić się z Sądem I instancji, że to skarżąca była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Twierdzenia skarżącej powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi bezpośrednio możliwości zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro skarżąca do wniosku nie dołączyła takich dokumentów, zarzut nieprawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd I instancji należy uznać za bezzasadny. Sąd nie miał bowiem obowiązku wyręczania skarżącej w kwestii udokumentowania okoliczności podniesionych we wniosku. Podkreślić przy tym należy, że podanie szczegółowych motywów wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (oraz nadesłanie raportu z kasy fiskalnej mającego wspierać twierdzenia strony w tym zakresie) dopiero na etapie postępowania zażaleniowego, należy uznać za spóźnione. Wystąpienie w rozpatrywanej sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowiło bowiem przedmiot orzeczenia Sądu I instancji. Dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 197 p.p.s.a. - oceny prawidłowości orzeczenia wydanego przez Sąd I instancji nie można utożsamiać z ponownym merytorycznym rozstrzygnięciem danego postępowania wpadkowego (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2005 r. sygn. akt II FZ 732/05, niepubl.). W niniejszym przypadku powyższe oznacza, iż Sąd kasacyjny nie może wyeliminować z obrotu prawnego postanowienia Sądu I instancji z uwagi na brak rozważenia podnoszonych w zażaleniu okoliczności, skoro argumentów tych uprzednio nie zawarto we wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.