III SA/Po 1905/14

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej odmowy zarejestrowania pojazdu, po wznowieniu postępowania i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Starosta decyzją z dnia [...] r. zarejestrował samochód A nr nad [...] . Postanowieniem z dnia 26.02.2014r. Starosta wznowił postępowanie administracyjne w przedmiocie rejestracji przedmiotowego samochodu w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu stwierdził, ze prokurator Prokuratury Okręgowej złożył sprzeciw dotyczący ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...]r. wydanej w przedmiocie rejestracji tegoż samochodu bowiem wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne, istniejące w dniu rejestracji a nieznane organowi, który wydał decyzję o rejestracji. Po wznowieniu postępowania Starosta decyzją z dnia [...] r. uchylił powyższą decyzję z dnia [...]r. i odmówił zarejestrowania pojazdu. Organ I instancji stwierdził, że przyczyną wznowienia postępowania i ostatecznej odmowy rejestracji pojazdu było ujawnienie okoliczności dotyczącej przerobienia numeru VIN przez nieuprawnione osoby trzecie, co dowodziło istnienia wady prawnej przedmiotowego pojazdu. W odwołaniu od powyższej decyzji G i I C domagali się prowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie rejestracji spornego pojazdu po wydaniu prawomocnego wyroku SR. W dniu 28.11.2013 r. złożono w nim wniosek o stwierdzenie nabycia własności przedmiotowego pojazdu. Strony wniosły o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. SKO decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu wznowienie postępowania było prawidłowe, jednak należało je zwiesić do czasu zakończenia postępowania sądowego w kwestii stwierdzenia nabycia własności pojazdu przez odwołujących się. Wydanie decyzji w sprawie winno być poprzedzone postanowieniem w przedmiocie zawieszenia postępowania. W skardze do WSA w Poznaniu Prokurator Okręgowy wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w całości zarzucając jej rażące naruszenie art. 138 par. 2 kpa poprzez uchylenie decyzji w sytuacji gdy materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu wskazano, że prowadzone postępowanie przygotowawcze dotyczy czynu polegającego na przerobieniu w spornym pojeździe tabliczki znamionowej. Pojazd został pierwotnie skradziony na terenie Niemiec w nocy z dnia 8 na 9 lipca 2009 roku – przerobienie numeru identyfikacyjne mogło nastąpić po tej dacie. Istotą postępowania rejestracyjnego jest ustalenie tożsamości danego pojazdu i przyporządkowanie konkretnego samochodu danemu numerowi rejestracyjnemu oraz potwierdzenie posiadania przez określoną osobę ustalonego co do tożsamości pojazdu. Tożsamość pojazdu budzi wątpliwości. Został on przedstawiony do rejestracji mimo tego, że biegły z dziedziny mechanoskopii stwierdził przerobienie numerów identyfikacyjnych nadwozia. Pojazd nie może być z tego powodu dopuszczony do rejestracji, prowadziłoby to do naruszenia art. 132 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Bez znaczenia dla konieczności uchylenia decyzji o rejestracji jest zatem oczekiwanie na wynik postępowania sądowego w kwestii stwierdzenia nabycia własności pojazdu przez stronę. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację przedstawioną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Starosta decyzją z dnia [...]r. zarejestrował samochód A. Wobec tego pojazdu prowadzone jest postępowanie przygotowawcze dotyczące czynu polegającego na przerobieniu w spornym pojeździe tabliczki znamionowej. Pojazd został pierwotnie skradziony na terenie Niemiec w nocy z dnia 8 na 9 lipca 2009 roku – przerobienie numeru identyfikacyjne mogło nastąpić po tej dacie. Istotą postępowania rejestracyjnego jest ustalenie tożsamości danego pojazdu i przyporządkowanie konkretnego samochodu danemu numerowi rejestracyjnemu oraz potwierdzenie posiadania przez określoną osobę ustalonego co do tożsamości pojazdu. Zgodnie z art. 66 ust. 3 a pkt. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta cechy identyfikacyjne, w tym prawidłowy numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy. Po wznowieniu – z inicjatywy Prokuratora - postępowania rejestracyjnego postanowieniem z dnia 26.02.2010 r. Starosta decyzją z dnia [...]r. uchylił powyższą decyzję z dnia [...]r. i odmówił zarejestrowania pojazdu. Organ I instancji stwierdził, że przyczyną wznowienia postępowania i ostatecznej odmowy rejestracji pojazdu było ujawnienie okoliczności dotyczącej przerobienia numeru VIN przez nieuprawnione osoby trzecie, co dowodziło istnienia wady prawnej przedmiotowego pojazdu. W odwołaniu od decyzji G i I C domagali się prowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie rejestracji spornego pojazdu po wydaniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w P. W dniu 28.11.2013 r. złożono w nim wniosek o stwierdzenie nabycia własności przedmiotowego pojazdu. Strony wniosły o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego. SKO decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego wznowienie postępowania było prawidłowe, jednak należało je zwiesić do czasu zakończenia postępowania sądowego w kwestii stwierdzenia nabycia własności pojazdu przez odwołujących się. Wydanie decyzji w sprawie winno być poprzedzone postanowieniem w przedmiocie zawieszenia postępowania. Realizując zalecenia organu odwoławczego Starosta postanowieniem z dnia 10.11.2014r. zawiesił postępowanie administracyjne w oparciu o przepis art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu zaskarżona przez prokuratora decyzja SKO naruszała art. 138 par. 2 kpa. Wskazać bowiem należy, że zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa i doktryny postępowanie odwoławcze oznacza konieczność ponownego rozpatrzenia merytorycznego danej sprawy administracyjnej, a nie tylko odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ II instancji zobligowany jest wobec tego do dokonania samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przed organem I instancji i ewentualnie poszerzonego w ramach postępowania odwoławczego. Organ II instancji rozstrzyga sprawę na podstawie stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji ostatecznej ( zob. m. in. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 606-607 ). Skoro dopiero na etapie postępowania odwoławczego pojawiło się żądanie strony dotyczące zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego to zdaniem Sądu organ odwoławczy nie powinien uchylać decyzji organu I instancji i przekazywać mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, tylko z tego powodu aby wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania lecz winien we własnym zakresie ( w ramach prowadzonego merytorycznego postępowania odwoławczego ) zbadać wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego. W przypadku stwierdzenia przesłanek do zawieszenia postępowania należało wydać odpowiednie postanowienie w tym zakresie, natomiast w przypadku, gdyby organ II instancji stwierdził brak podstaw do zawieszenia, to po wydaniu prawomocnego orzeczenia w tym przedmiocie był on zobligowany do dalszego prowadzenia postępowania odwoławczego i wydania merytorycznej decyzji ostatecznej, uwzględniającej stan faktyczny i stan prawny sprawy na dzień wydania takiej decyzji. To organ II instancji a nie organ I instancji był zdaniem Sądu zobligowany do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania. Nie miał on w takim razie podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpatrzenia wraz z wnioskiem o zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. Mimo powyższych okoliczności organ I instancji realizując wytyczne SKO udzielone w zaskarżonej decyzji zawiesił postępowanie, postanowieniem z dnia 10. 11.2014r. W takiej sytuacji organ odwoławczy winien dokonać analizy zasadności zawieszenia postępowania. Wskazać należy przy tym na art. 100 § 2 k.p.a. , zgodnie z którym jeżeli zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mogłoby spowodować poważną szkodę dla interesu społecznego, organ administracji publicznej załatwi sprawę rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie. W obrocie prawnym znajduje się decyzja , na mocy której został zarejestrowany samochód o przerobionym w wyniku przestępstwa numerze identyfikacyjnym nadwozia Zgodnie bowiem z art. 66 ust. 3 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2012.1137, ze zm.) pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta cechy identyfikacyjne, w tym numer VIN albo numer nadwozia. Niewątpliwym w sprawie jest, że w przypadku przedmiotowego samochodu numer nadwozia nadany przez producenta nie został wpisany do dowodu rejestracyjnego bo ostateczna decyzja o jego rejestracji w swojej treści zawiera numer nadwozia [...], zaś – co wynika z opinii wydanej z przeprowadzonych badań kryminalistycznych z zakresu badań mechanoskopijnych wykonanej w laboratorium Kryminalistycznym KWP– inny był numer nadwozia nadany przez producenta. W rozpoznawanej sprawie po ustaleniu praw do przedmiotowego samochodu możliwym będzie wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie nadania cech identyfikacyjnych, co wynika wprost z przepisu art. 66 a ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji winien uwzględnić powyższe uwagi. Oznacza to, że po ocenie zasadności zawieszenia postępowania należy dokonać merytorycznej oceny decyzji Starosty również uwzględniając powyższe rozważania. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi musiały być uwzględnione i dlatego Sąd, na podstawie art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.