III SA/Kr 845/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 28 marca 2022 r. nr WP-VII.8641.28.2022 w przedmiocie utraty prawa do stypendium I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego P. G. kwotę 497 zł (czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 28 marca 2022 r. znak: WP-Vll.8640.101.2022 orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 1 lutego 2022 r. znak: [...] orzekającej o pozbawieniu skarżącego P. G. od dnia 14 grudnia 2021 r. statusu bezrobotnego Wobec wydania ww. decyzji, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 1 lutego 2022 r. znak: [...] orzekł o utracie przez skarżącego od dnia 14 grudnia 2021 r. prawa do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że stypendium nie przysługuje osobie, która zakończyła odbywania stażu. W wyniku rozpoznania odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 28 marca 2022 r. znak: WP-VII.8641.28.2022 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 1 lutego 2022 r. znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że skoro ustała przesłanka uzasadniająca wypłatę stypendium (odbywanie stażu zostało zakończone), organ nie mógł wydać innej decyzji, jak tylko decyzję orzekającą o utracie przez skarżącego prawa do stypendium z datą zakończenia odbywania stażu, czyli od 14 grudnia 2021 r. Warunkiem bowiem wypłaty stypendium jest odbywania stażu, a jego przerwanie, niezależenie czy to z przyczyn leżących po stronie pracodawcy czy też samego bezrobotnego, zawsze oznacza koniec wypłaty stypendium stażowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7, 77, 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 kpa - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprzeprowadzenie dogłębnej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy (zarówno przez organ I, jak i II instancji), w szczególności pod kątem jego świadomości co do skutków podjęcia jednodniowej umowy zlecenia dla utrzymania statusu osoby bezrobotnej i prawa do stypendium, jak też pod kątem wypełnienia przez organ l instancji obowiązków informacyjnych względem niego; - art. 8 oraz 9 kpa - poprzez ich faktyczne niezastosowanie przez organ I instancji i pominięcie przez organ II instancji zaskarżonej decyzji pod tym kątem - polegające na braku poinformowania go co do zasad obowiązujących osoby bezrobotne, skutków uzyskania statusu osoby bezrobotnej oraz skutków podjęcia jakiejkolwiek formy zatrudnienia w okresie, w którym dana osoba ma status osoby bezrobotnej; - art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia w zw. z art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia - poprzez ich błędne zastosowanie, a przez to stwierdzenie utraty prawa do stypendium w sytuacji, gdy nie został on pouczony o skutkach podjęcia jakiejkolwiek formy zatrudnienia w okresie w którym miał status osoby bezrobotnej, jak też o skutkach podjęcia jakiejkolwiek formy zatrudnienia dla prawa do pobierania stypendium. Mając na uwadze wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, w wysokości wedle norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Dokonując kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela pogląd, zgodnie z którym w pojęciu "naruszenia prawa", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. mieszczą się wszelkie okoliczności, które stanowią podstawę wznowienia postępowania administracyjnego bez względu na to, kiedy się one ujawniły. Zatem wydanie aktu administracyjnego, którego podstawę stanowi decyzja, w odniesieniu do której stwierdzono niezgodność z prawem, oznacza wydanie aktu z naruszeniem prawa, a w takim wypadku w odniesieniu do tegoż aktu zachodzą podstawy do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. Podkreślić należy, że dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie budzi wątpliwości, że zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję tego organu - decyzję o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 14 grudnia 2021 r., która została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2022 r. w sprawie sygn. akt III SA/Kr 828/22. Opisana sytuacja spełnia zatem przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 135 ustawy P.p.s.a. W ocenie Sądu za uchyleniem zaskarżonej decyzji przemawia również i ta okoliczność, że jej wyeliminowanie z obrotu prawnego uprości i przyspieszy osiągnięcie celu, jakim jest zgodne z prawem rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.).