IV SA/Wr 169/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA del. Tomasz Judecki, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej zmiany decyzji w sprawie zasiłku stałego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 14 marca 2022 r., nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 106 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2021r. poz. 2268; dalej: u.p.s.) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1296) oraz art.104, 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) działający z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy B., Zastępca Dyrektora B. Ośrodka Pomocy Społecznej i Wsparcia Rodziny w B. (dalej: organ I instancji), zmienił decyzję z 12 lipca 2012 r. nr [...] ( ze zmianami) w sprawie przyznania M. G.( dalej: strona, skarżąca ) pomocy w formie zasiłku stałego w części dotyczącej wysokości świadczenia w ten sposób, że od 1 stycznia 2022 r. zmienia się wysokość zasiłku stałego z kwoty 500,60 zł na kwotę 542,56 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na przepis art. 106 ust. 5 u.p.s., z którego wynika, że właściwy organ zmienia lub uchyla decyzję administracyjną na niekorzyść strony bez jej zgody, w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia. Zmiana decyzji na korzyść strony nie wymaga jej zgody. Wskazał ,że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej ustala zweryfikowane kryteria dochodowe oraz kwoty świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej od dnia 1 stycznia 2022 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 1296).Z kolei kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej ustalone zostało na kwotę 776,00 zł, a maksymalną wysokość zasiłku stałego ustalono na kwotę 719,00 zł. W związku z powyższym ośrodek pomocy społecznej zobowiązany jest do zmiany wysokości zasiłku stałego w oparciu o zweryfikowane kryteria dochodowe. Wysokość zasiłku stałego w przypadku osoby prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe jest różnicą między kwotą 776,00 zł (kryterium dochodowe ustalone zgodnie z ustawą o pomocy społecznej), a dochodem tej osoby, tj. 233,44 zł i wynosi 542,56 zł. Strona odwołała się od decyzji pierwszo-instancyjnej , podnosząc że organ nieprawidłowo odliczył od należnego jej zasiłku stałego otrzymywany dodatek mieszkaniowy oraz dodatek energetyczny, błędnie uznając, iż świadczenia te stanowią dochód osoby samotnie gospodarującej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, Kolegium) decyzją z dnia 22 lutego 2022 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i - orzekając co do istoty sprawy - zmieniło decyzję organu I instancji z dnia 12 lipca 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie zasiłku stałego w ten sposób, że począwszy od dnia 1 stycznia 2022 r. wysokość zasiłku stałego ustaliło na kwotę 554,65 zł miesięcznie. W motywach decyzji ostatecznej Kolegium stwierdziło , że podstawą uchylenia lub zmiany decyzji przyznającej świadczenia jest przepis art. 106 ust. 5 u.p.s., który . daje podstawę zmiany (uchylenia) decyzji bez zgody strony, zarówno wtedy, gdy jest to dla strony korzystne, jak i niekorzystne. Jednakże zmiana lub uchylenie decyzji na niekorzyść strony bez jej zgody następuje tylko w przypadku: zmiany przepisów prawa lub sytuacji osobistej albo dochodowej strony, jak również pobrania nienależnego świadczenia. Kolegium wskazało też , że ustawa o pomocy społecznej przewiduje własne zasady przyznawania określonego świadczenia, a w tym zawiera autonomiczne definicje i pojęcia na użytek stosowania tego konkretnego aktu prawnego. To zaś oznacza, że gdy dany akt normatywny nie odsyła przykładowo do definicji dochodu lub sposobu jego ustalania (elementów składowych dochodu) zamieszczonych w innym normatywnym akcie prawnym, to tym samym zachodzi brak podstaw prawnych do stosowania tych innych uregulowań. Z przedstawionych wyżej zasad ustalania dochodów oraz jego pomniejszania wynika, że dodatek mieszkaniowy - jako świadczenie nieujęte w treści art. 8 ust. 4 u.p.s. - należy zaliczyć do dochodu, o którym mowa w art. 8 ust. 3 tej u.p.s.. Jednocześnie - zdaniem organu odwoławczego - strona zasadnie domagała się wyłączenia dodatku energetycznego z dochodu ustalonego na potrzeby postępowania w przedmiocie zasiłku stałego. W tym zakresie organ II instancji stwierdził ,że art. 8 ust. 4 pkt 16 u.p.s. wskazano wprost, że kwota dodatku energetycznego, o którym mowa w art. 5c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, z późn. zm.), nie jest wliczana do dochodu ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s.. Kolegium wskazało, że przepis ten został dodany do ustawy z dniem 4 stycznia 2022 r., a zatem obowiązywał już w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżąca podniosła zarzut błędnego doliczenie do dochodu osoby samotnie gospodarującej kwoty uzyskiwanego dochodu mieszkaniowego. Według skarżącej , powinna otrzymywać zasiłek stały w kwocie 719,00 zł, gdyż nie pobiera innego dochodu. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie skargi ,podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . W szczególności podniosło , że dodatek mieszkaniowy, jako świadczenie nieujęte w treści art. 8 ust. 4 u.p.s., należy zaliczyć do dochodu, o którym mowa w art. 8 ust. 3 u.p.s. Jednocześnie Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. 2021, poz. 137) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego. Sąd administracyjny nie ma przy tym podstaw prawnych , aby oceniać rozstrzygnięcie organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości. Nie rozpatruje również danej sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego i im podobnych . Sąd nie jest też władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony zaskarżoną decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony. Wskazać również należy ,że rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami , lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy , o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a. Oceniając więc wyłącznie pod takim kątem zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził ,że nie jest ona obarczoną wadą , skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego , wydano ją bowiem w poprawnie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym i zastosowano przepisy prawa materialnego zgodne z przedmiotem sprawy. Podstawą materialno-prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowi przepis art. 106 ust. 5 u.p.s. , zgodnie z którym decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia [...]. Przytoczony przepis w stosunku do unormowania zawartego w kodeksie postępowania administracyjnego stanowi szczególną regulację , obligującą organ administracji publicznej do dokonania zmiany lub uchylenia decyzję w przypadku wystąpienia jednej z okoliczności w nim wymienionych , nawet bez zgody strony. Przedstawiony katalog przesłanek uzasadniających zmianę lub uchylenie decyzji , wynikający z cytowanego przepisu ma charakter zamknięty. W przypadku zatem wystąpienia jednej z powyższych okoliczności, organ pomocy społecznej jest zobowiązany do uruchomienia przewidzianego prawem postępowania i podjęcia stosownej decyzji. Przy czym przesłanki obligatoryjnej weryfikacji decyzji na niekorzyść strony powinny być ściśle interpretowane , zaś uchylenie lub zmiana decyzji w warunkach nie odpowiadających tym przesłankom stanowi rażące naruszenie prawa , prowadzące do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W badanej sprawie jako uzasadnienie do zastosowania wskazanej obligatoryjnej formy weryfikacji decyzji organ pomocowy uznał wymienioną w przepisie art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej przesłankę zmiany sytuacji dochodowej. Przesłanka zmiany sytuacji dochodowej strony koresponduje z treścią art.109 u.p.s., nakładającym na osobę korzystającą ze świadczeń pomocy społecznej obowiązek niezwłocznego informowania organu, który przyznał świadczenie, o każdej zmianie ich sytuacji osobistej, dochodowej i majątkowej , która wiąże się z podstawą do przyznania świadczenia . Każda zmiana wskazanych sytuacji nakłada na świadczeniobiorcę obowiązek złożenia informacji , jednakże niepowiadomienie organu nie powinno stanowić jedynej podstawy wstrzymania świadczenia bez zbadania , czy dany podmiot przestał spełniać warunki do korzystania z pomocy ( zob. I. Sierpowska , Ustawa o pomocy społecznej – komentarz , Warszawa 2007, s. 408 ). W związku z tym zmiana sytuacji dochodowej musi być tego rodzaju , że wiąże się z podstawą prawną i faktyczną przyznania świadczenia, a zatem ma wpływ na spełnianie bądź niespełnienie wymogów do jego otrzymania. Z kolei przez sytuację dochodową należy rozumieć sytuację wynikającą z art. 8 ust.3 u.p.s. , czyli dochód i co za tym idzie , kryterium dochodowe uprawniające do otrzymania danej formy pomocy i jej wysokości. ( podobnie S. Nitecki , Obligatoryjne formy weryfikacji decyzji administracyjnej w sferze pomocy społecznej " Samorząd Terytorialny" Nr 5 /2003 , s.52) . Wobec tego użycie w wymienionym przepisie sformułowania "zmiana sytuacji dochodowej" wymaga w pierwszej kolejności odwołania się do legalnej definicji dochodu zawartej w przepisie art. 8 ust. 3 u.p.s., wedle której za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób . Z treści przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika , że do dochodu należy zaliczyć wszystkie dochody poza tymi, które mocą wyraźnego postanowienia ustawy zostały wyłączone. Stanowi o tym ust. 4 art. 8 ustawy o pomocy społecznej , który przewiduje ,że do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się : 1)jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2)zasiłku celowego; 3)pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4)wartości świadczenia w naturze; 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych; 5a) świadczenia pieniężnego, o którym mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1255), i pomocy pieniężnej, o której mowa w art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji i okresu powojennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1858), w art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 2 września 1994 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących żołnierzom zastępczej służby wojskowej przymusowo zatrudnianym w kopalniach węgla, kamieniołomach, zakładach md uranu i batalionach budowlanych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1774), w art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o osobach deportowanych do pracy przymusowej oraz osadzonych w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. z 2021 r. poz. 1818), w art. 10a ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o świadczeniu pieniężnym i uprawnieniach przysługujących cywilnym niewidomym ofiarom działań wojennych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1820) oraz w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych; 6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego; 7) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407 oraz z 2021 r. poz. 1162 i 1981); 8) świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. z 2019 r. poz. 1598); 9) świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 9 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o grobach weteranów walk o wolność i niepodległość Polski (Dz. U. poz. 2529); 10) nagrody specjalnej Prezesa Rady Ministrów przyznawanej na podstawie art. 31a ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2021 r. poz. 178, 1192 i 1535); 11) pomocy finansowej przyznawanej repatriantom, o której mowa w ustawie z dnia 9 listopada 2000 r. o repatriacji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1472); 12) środków finansowych przyznawanych w ramach działań podejmowanych przez organy publiczne, mających na celu poprawę jakości powietrza lub ochronę środowiska naturalnego; 13) zwrotu kosztów, o których mowa w art. 39a ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082); 14) rodzinnego kapitału opiekuńczego, o którym mowa w ustawie z dnia 17 listopada 2021 r. o rodzinnym kapitale opiekuńczym (Dz. U. poz. 2270); 15) dofinansowania obniżenia opłaty rodzica za pobyt dziecka w żłobku, klubie dziecięcym lub u dziennego opiekuna, o którym mowa w art. 64c ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2021 r. poz. 75, 952, 1901 i 2270); 16) kwotę dodatku energetycznego, o którym mowa w art. 5c ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, z późn. zm.); 17) kwotę dodatku osłonowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1); 18) kwoty dodatku węglowego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. poz. 1692); 19) kwotę dodatku dla gospodarstw domowych z tytułu wykorzystywania niektórych źródeł ciepła, o którym mowa w art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. poz. 1967). 20) 1kwoty dodatku elektrycznego, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej w 2023 roku w związku z sytuacją na rynku energii elektrycznej (Dz. U. poz. 2127). Wymaga podkreślenia ,że zawarte w cytowanym przepisie wyliczenie jest również enumeratywne. Tym samym należy uznać, że katalog obciążeń pomniejszających dochód i katalog przychodów odliczanych od dochodu na gruncie ustawy o pomocy społecznej ma charakter zamknięty. Przy czym zarówno katalog odliczeń jak i katalog pomniejszeń nie obejmują kwot uzyskanych z tytułu dodatku mieszkaniowego . W ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2016r. sygn. I OSK 1841/14 Lex nr 2111032 powtórzyć należy ,że z treści przepisów art. 8 ust. 3 i 4 u.p.s. wynika, że ustawodawca, po pierwsze jednoznacznie zdefiniował pojęcie dochodu, po drugie taksatywnie wymienił składniki, których się do niego nie wlicza, a po trzecie konstrukcja prawna niewliczania do dochodu określonych składników nie pozwala na rozszerzającą interpretację przepisu art. 8 ust. 4 tej ustawy , bowiem enumerację negatywną w nim określoną uznać należy za zamkniętą. Stwierdzenie powyższego oznacza , że dodatek mieszkaniowy podlega zaliczeniu do dochodu warunkującego przyznanie prawa do świadczeń z pomocy społecznej , co w sposób jednoznaczny wynika z treści art. 8 ust. 3 i 4 u.p.s. . Nie jest on bowiem wymieniony w art. 8 ust. 4 u.p.s. wśród świadczeń, które nie podlegają wliczeniu do dochodu ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. . Wobec tego nie można w sposób uznaniowy poszerzać jego zakresu o innego rodzaju otrzymywane świadczenia , które nie zostały w nim wyraźnie wymienione. Trafnie zatem organy obu instancji uznały ,że nastąpiła zmiana sytuacji dochodowej skarżącej w wyniku uzyskania przez nią decyzją z dnia 1 grudnia 2021r. prawa do dodatku mieszkaniowego . Nie ma bowiem wątpliwości co do tego , że strona uzyskała cykliczne , co miesięczne świadczenie pieniężne i zasadnie organy orzekające w sprawie dokonały kwalifikacji tego świadczenia pod kątem hipotezy art.8 ust.3u.p.s.. W ocenie Sądu, otrzymany przez skarżącą dodatek mieszkaniowy nie należy również do żadnej z grupy świadczeń socjalnych, o których mowa w art. 8 ust. 4 u.p.s. Ustawodawca nie bowiem przewidział w przepisach ustawy o pomocy społecznej wyłączenia z dochodu tego rodzaju pomocy finansowej. Przy ustaleniu sytuacji dochodowej beneficjenta pomocy społecznej zasadne jest uwzględnienie dodatku mieszkaniowego i zaliczenie go do dochodu . Powyższy pogląd jest już ugruntowany w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ( por. wyroki WSA : we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2017r. sygn. IV SA/Wr 562/16 Lex nr 2294851 , w Szczecinie z dnia 7 sierpnia 2014r. sygn. II SA/Sz 1461/13 Lex nr 1507957 i z dnia 10 stycznia 2013r. sygn. II SA/Sz 591/12 Lex nr 1274656 , w Poznaniu z dnia 11 września 2013r. sygn. IV SA/Po177/13 Lex nr 1374574). W tej sytuacji prawidłowo - zdaniem Sądu - organ II instancji ustalił, że od 1 grudnia 2021 r. dochód skarżącej dodatkowo stanowi kwota 221,35 zł z tytułu przyznanego dodatku mieszkaniowego i prawidłowo także organ pomocowy ustalił wysokość zasiłku stałego w kwocie 554,65 zł (776 – 221,35 zł), biorąc pod uwagę zasadę wyrażoną w art. 37 ust. 2 pkt 1u.p.s., zgodnie z którą zasiłek stały ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, skoro wysokość kryterium dochodowego wynosi 776,00 zł, zaś dochód strony począwszy od 1 grudnia 202` r. stanowi kwota 221,35 zł zł przyznanego skarżącej dodatku mieszkaniowego, to tym samym uprawniona była zmiana decyzji świadczeniowej z dnia 12 lipca 2012 r. nr ZS/108/7/2012 ( ze zmianami) w części dotyczącej zmiany wysokości przyznanego stronie zasiłku stałego . W tym miejscu wypada przypomnieć ,że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych , których nie są w stanie pokonać , wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości ( art. 2 ust.1 u.p.s.). Z tego też powodu nie ma znaczenia tytuł i źródło uzyskiwania tych zasobów i środków. W tym stanie prawnym uznać należy, że kwota uzyskana z tytułu dodatku mieszkaniowego kreuje dochód, nie zmniejszając go, a więc kwotę tę organ administracji publicznej winien uwzględniać przy ustalaniu dochodu beneficjenta z pomocy społecznej. Przepisy ustawy o pomocy społecznej nie wyłączają przychodu w postaci dodatku mieszkaniowego z dochodu ustalonego jako kryterium dochodowe do przyznania zasiłku stałego . Stwierdzenie powyższego oznacza, że skarga przedstawia się jako niezasadna , co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.