II GSK 1838/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędzia del. WSA Maria Grabowska Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 1719/12 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE I Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. (sygn. akt I SA/Kr 1719/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."), oddalił skargę A. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej zwanego "ZUS") z dnia [...] września 2012 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. o odmowie umorzenia A. P. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy za osobę prowadzącą działalność gospodarczą. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko ZUS. Organ ten stwierdził, że w dniu [...] maja 2012 r. A. P. złożył wniosek o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy. Wnioskodawca stwierdził, że z uwagi na jego ważny interes, tj. sytuację majątkową i zawodową nie jest w stanie zapłacić należności wynikającej z decyzji ZUS z dnia [...] kwietnia 2012 r., określającej jego zadłużenie z tytułu składek na kwotę [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę. W toku postępowania administracyjnego organ administracji ustalił na podstawie oświadczeń wnioskodawcy i przedłożonych dokumentów, m.in. że: 1) wnioskodawca od [...] marca 2012 r. jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako bezrobotny, a podstawę jego utrzymania stanowi zasiłek dla bezrobotnych w kwocie 761,40 zł, 2) nie korzystał z zasiłków z pomocy społecznej lub innych form pomocy państwa dla osób w trudnej sytuacji życiowej, 3) za 2011 r. wykazał dochód [...] zł, 4) po rozwodzie z dnia [...] marca 2009 r. zasądzono od wnioskodawcy alimenty po 350 zł na każde z dwojga dzieci, 5) wszelkie koszty utrzymania gospodarstwa domowego ponosi matka wnioskodawcy (przy czym nie ujawnił on, czy prowadzi z matką wspólne gospodarstwo domowe), 6) oprócz zaległości ZUS wnioskodawca nie posiada jakichkolwiek zobowiązań publicznoprawnych z tytułu podatków, ani zobowiązań cywilnoprawnych z tytułu kredytów bankowych czy pożyczek, 7) wnioskodawca leczy się w poradni ogólnej Kliniki Stomatologii [...] z powodu schorzeń błony śluzowej jamy ustnej, a także w klinice immunologii (w trakcie diagnostyki) oraz w poradni ortopedycznej z powodu schorzenia ręki (przy czym na potwierdzenie dolegliwości chorobowych wnioskodawca przedłożył tylko zaświadczenie lekarskie z dnia [...] maja 2012 r.), 8) skarżący koszty leczenia określił na kwotę ok. 100 - 200 zł miesięcznie (przy czym nie potwierdził tych wydatków), 9) do wniosku o umorzenie wnioskodawca nie załączył jakichkolwiek zaświadczeń lekarskich lub orzeczeń lekarskich stwierdzających niezdolność do pracy lub określających stopień niepełnosprawności. Mając na uwadze te ustalenia, ZUS decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. - wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 28 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 . o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.,; powoływanej dalej jako "u.s.u.s.") - odmówił A. P. umorzenia należności w łącznej wysokości [...] zł z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy (za wskazane w decyzji okresy), zaś po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy - decyzją z dnia [...] września 2012 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Zdaniem ZUS, w stosunku do A. P. nie zaszły podstawy do umorzenia należności składkowych na podstawie art. 28 ust. 1 u.s.u.s., gdyż nie zaszła przesłanka całkowitej nieściągalności. W ocenie ZUS, w sprawie skarżącego nie wystąpiły również przesłanki umorzenia wynikające z indywidualnej sytuacji zobowiązanego, które określono w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pacy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawi szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365; dalej określanego jako "rozporządzenie MGPiPS"). W tym zakresie organ administracji uznał w szczególności, że: 1) przedłożona dokumentacja medyczna nie przedstawia faktycznego stanu zdrowia zobowiązanego, 2) wnioskodawca nie potwierdził ponoszonych wydatków związanych z leczeniem poprzez przedłożenie rachunków za leki, 3) wnioskodawca nie udokumentował, by posiadał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności lub orzeczenie o ewentualnych przeciwwskazaniach do podejmowania pracy zarobkowej, które ograniczałoby możliwość osiągania dochodów, 4) problemy zdrowotne nie są tego rodzaju, że pozbawiałyby płatnika całkowicie możliwości uzyskiwania dochodów i uzasadniałyby nabycie uprawnień rentowych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wydane w sprawie decyzje administracyjne nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu administracji, że w przypadku skarżącego nie wystąpiły przesłanki umorzenia z powodu całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Zdaniem Sądu, zgodna z prawem była także ocena ZUS, że w sprawie nie zaszły możliwości umorzenia należności mimo braku całkowitej ich nieściągalności (art. 28 ust. 3a u.s.u.s.), gdyż nie wystąpiły przesłanki wymienione m.in. w § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia MGPiPS. W tym zakresie organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i podjął szereg czynności zmierzających do zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego obrazującego stan majątkowy, rodzinny i zdrowotny skarżącego. Sąd pierwszej instancji uznał w szczególności, że ZUS w swoich rozstrzygnięciach zasadnie przyjął, iż brak było podstaw do umorzenia należności ze względu na chorobę skarżącego (§ 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MGPiPS). Dla wystąpienia tej przesłanki niezbędne jest bowiem nie tylko istnienie przewlekłej choroby zobowiązanego, ale także skutek tej choroby w postaci pozbawienia takiej osoby możliwości podjęcia pracy i uzyskania dochodu. Zdaniem Sądu, z przedstawionych zaświadczeń nie wynika, by stopień zaawansowania schorzeń skarżącego był na tle wysoki, że uniemożliwiałby mu podejmowanie jakiejkolwiek aktywności zawodowej. Sąd przychylił się do oceny ZUS, że skarżący jest młodym mężczyzną (42 lata), zdolnym do pracy, posiadającym określone doświadczenie i umiejętności zawodowe i dlatego pozostawanie bez pracy w jego przypadku ma charakter tymczasowy, a stan zdrowia z uwagi na charakter schorzeń nie ma charakteru nieodwracalnego. Organ skonfrontował również sytuację zdrowotną skarżącego i jego dochody z koniecznymi wydatkami, co w konsekwencji doprowadziło do słusznej konstatacji, że skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny, ażeby jego sytuacja zdrowotna i majątkowa nie pozwalały na spłatę zaległych należności składkowych (§ 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia MGPiPS). Zdaniem Sądu, ZUS wziął bowiem pod uwagę całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. dokumenty złożone przez skarżącego oraz podniesione przez niego okoliczności, a także do wszystkich tych okoliczności i dowodów organ odniósł się w swojej decyzji. Ustalenia i wnioski poczynione przy wydawaniu decyzji mieszczą się natomiast w przewidzianych prawem ramach. Z tego powodu Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej określanej jako "k.p.a."). Zdaniem Sądu, organ nie naruszył również zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), bowiem - w szczególności - wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, którymi się kierował przy załatwianiu sprawy, co znalazło wyraz w rzeczowym uzasadnieniu decyzji. II Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył A. P. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, która nie została opłacona. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie prawa materialnego w postaci: 1. niewłaściwego zastosowania § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MGPiPS poprzez uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie spełniono przesłanek do umorzenia należności z tego przepisu, 2. błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 rozporządzenia MGPiPS poprzez uznanie, że wykazana przez skarżącego choroba miała prowadzić do umorzenia na podstawie przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, gdy chodziło o uzasadnienie szczególnych okoliczności z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MGPiPS; II. naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. naruszenia art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., 2. naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że w toku postępowania administracyjnego skarżący wykazał, iż znajduje się w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej. Okoliczności związane z chorobą skarżący powoływał jako dodatkowe uzasadnienie faktu, że opłacenie należności pozbawiłoby jego i rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, bowiem stałe i stosunkowo wysokie (jak na obecne zarobki skarżącego) koszty leczenia dodatkowo obciążają jego bieżący budżet. Natomiast organ administracji i Sąd pierwszej instancji błędnie przyjęli, że wykazywanie przez skarżącego przewlekłych chorób miało na celu poparcie tezy, że choroby uniemożliwiają mu podjęcie pracy zarobkowej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna okazała się bezzasadna. W pierwszym rzędzie, na wstępie dalszych rozważań, należy przypomnieć, że - co do zasady - zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia MGPiPS: "Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny". W dalszej części tego przepisu (pkt 1-3) podane są przykładowo trzy takie sytuacje. Analiza językowa wyżej przytoczonego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że: po pierwsze, to zobowiązany – czyli w sprawie niniejszej skarżący – ma wykazać, iż spełnione są dalsze przesłanki umożliwiające umorzenie należności oraz, po drugie, iż zarówno stan majątkowy, jak i sytuacja rodzinna, nie pozwala na spłacenie należności bez zbyt ciężkich skutków tak dla zobowiązanego, jak i jego rodziny. Z analizy tej wynika zatem, że normodawca ciężar dowodu w całości przeniósł na zobowiązanego, a ponadto przesłanki do umorzenia należności w tym trybie muszą dotyczyć nie tylko zobowiązanego, ale również jego rodziny. W tym kontekście trzeba też zwrócić uwagę, że podstawą zaskarżonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji były ustalenia faktyczne, potwierdzone również przed Sądem, że wydatki skarżącego były wyższe niż deklarowane przez niego przychody, co musi oznaczać, że nie ujawnia on rzeczywistych swoich przychodów. Również rodzaj tych wydatków nie wskazuje, aby wywiązanie się z wieloletnich (od 2002 r.) zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych miało pociągnąć zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Jak ustalił to organ np. w maju 2012 roku, na koncie skarżącego odnotowane zostały wpłaty na łączną kwotę 12.334,27 zł, z której skarżący dokonał przelewów w kwotach: 10.323,00 zł na rzecz [...] S A ([...]), 700 zł z tytułu alimentów, 150 zł na zakup gitary i bluzki na rzecz byłej żony, z którą rozwiódł się w 2009 r., 20 zł na rzecz [...] sp. z o.o. oraz 95 zł na rzecz [...] sp. z o.o. za usługi telefoniczne. Pomijając już fakt, że pozostała po tych płatnościach kwota 1.196,27 zł niemal dwukrotnie przekracza pobierany w tym czasie zasiłek dla bezrobotnych, który miał być jedynym źródłem utrzymania skarżącego, to trudno logicznie wyjaśnić, dlaczego będąc rzekomo w trudnej sytuacji majątkowej skarżący dokonuje znaczących inwestycji finansowych ([...]) na obciążonym dużym ryzykiem rynku funduszy inwestycyjnych. I to inwestycji w wysokości stanowiącej niemal połowę wartości kwoty głównej długu, o którego umorzenie się stara. W tym stanie rzeczy chyba jako nieporozumienie należy potraktować zawarte w skardze kasacyjnej jako uzasadnienie pierwszego zarzutu naruszenia prawa materialnego stwierdzenie (str. 3 skargi): "Jak Skarżący wykazał w toku postępowania przed organami administracji publicznej, a później powtórnie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, znajduje się on w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej. Zostało to należycie wykazane przedstawionym w sprawie materiałem dowodowym". Tymczasem nic takiego nie zostało wykazane przez stronę skarżącą, natomiast należycie zostało wykazane przez organy, że skarżący dysponuje większymi środkami niż deklarowane przez niego przychody. Podobnie należy ocenić zawarte na tej samej stronie skargi stwierdzenie: "Zupełnie nietrafiona zatem jest argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie, jakoby organ administracji publicznej prawidłowo ustalił spełnienie przesłanek i jedynie w ramach dozwolonego prawem uznania administracyjnego odmówił umorzenia składek..." W rzeczywistości bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził (str. 13 uzasadnienia wyroku): "ZUS orzekający w sprawie prawidłowo ocenił sytuację zdrowotną skarżącego, dochody skarżącego skonfrontował z koniecznymi wydatkami, co w konsekwencji doprowadziło go do słusznej konstatacji, że skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny, ażeby jego sytuacja zdrowotna i majątkowa nie pozwalała na spłatę zaległych należności składkowych (§ 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego)". Tak więc Sąd wyraził zupełnie inny pogląd niż ten, z którym polemizuje strona skarżąca. W tym stanie rzeczy, powyższy zarzut należało uznać za oczywiście bezpodstawny. Uzasadniając drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego, strona skarżąca stwierdza (str. 4 skargi): "Ponadto Skarżący zarzuca WSA w Krakowie naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie przepisu § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia polegające na uznaniu, że wykazana przez Skarżącego choroba miała prowadzić do umorzenia na podstawie przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, podczas gdy Skarżący powoływał te okoliczności jako dodatkowe uzasadnienie faktu, że opłacenie należności pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych". Wobec tego stwierdzenia należy zatem przypomnieć, że w pkt 1) § 3 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia mowa jest o sytuacji: "gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych". Jeżeli więc, jak to zacytowano wyżej: "Skarżący powoływał te okoliczności jako dodatkowe uzasadnienie faktu, że opłacenie należności pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych", to znaczy, że okoliczności te powoływał właśnie na uzasadnienie zachodzenia przesłanek z § 3 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia MGPiPS. Tym samym, jeśli – jak sama twierdzi strona skarżąca – Sąd uznał, że wykazana przez Skarżącego choroba miała prowadzić do umorzenia na podstawie przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, to tym samym strona skarżąca przyznała, że Sąd postąpił dokładnie zgodnie z jej intencjami. Zupełnie nie wiadomo na czym w takiej sytuacji miałoby polegać naruszenie przez Sąd prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 1 przedmiotowego rozporządzenia. W dalszych wywodach – oderwanych od okoliczności zachodzących w sprawie niniejszej, a mających charakter ogólny i teoretyczny – również brak jest jakiegokolwiek bliższego uzasadnienia w jaki sposób został naruszony ww. przepis przez niewłaściwie zastosowanie. Natomiast co do zarzutu naruszenia § 3 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, to nie tylko, że nie wiadomo na czym naruszenie miałoby polegać, ale również w jaki sposób miałoby do niego dojść – przez błędną wykładnię, czy poprzez niewłaściwe zastosowanie. W tym stanie rzeczy również drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego należy uznać za oczywiście bezzasadny, a przy tym wewnętrznie sprzeczny i nie dający się logicznie uzasadnić. W zakresie drugiej podstawy kasacyjnej strona skarżąca, w ramach pierwszego z dwóch zarzutów, podniosła wewnętrzną sprzeczność w uzasadnieniu wyroku, ponieważ z jednej strony Sąd stwierdza, że w sprawie niniejszej nie mają zastosowania przepisy art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz rozporządzenia MGPiPS, z drugiej strony jednak obszernie wskazuje, iż także umorzenie należności na podstawie § 3 rozporządzenia MGPiPS następuje w ramach uznania administracyjnego. Pomijając już fakt, że podstawą tego rodzaju zarzutu powinno być wskazanie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. – który w ogóle nie jest wymieniony w skardze kasacyjnej – to zarzut ten przede wszystkim jest niezrozumiały. Jak wskazano wyżej, dokonane przez organy i Sąd (str. 13 uzasadnienia wyroku) ustalenia faktyczne w sprawie niniejszej wskazują, że w przypadku skarżącego brak jest przesłanek do zastosowania art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz rozporządzenia MGPiPS. Jednakże nie wiadomo, a skarga kasacyjna też tego nie wyjaśnia, na czym – choćby co do samej zasady – ma (lub mogłaby) polegać sprzeczność pomiędzy konkretnymi ustaleniami faktycznymi w danej sprawie, a faktem, że decyzje wydawane w oparciu o ten stan faktyczny mają charakter uznaniowy. Przytoczone orzecznictwo w innych sprawach oraz stanowisko strony tej podstawowej kwestii umożliwiającej ewentualne uwzględnienie tego rodzaju zarzutu, również tego nie wyjaśniają. Dalszymi uchybieniami Sądu miało też być to, że w uzasadnieniu decyzji "zabrakło należytego skonfrontowania możliwych do osiągnięcia przez Skarżącego dochodów i koniecznych wydatków", a do czego – jak należy się domyślać, bo nie zostało to wprost podniesione – Sąd się nie odniósł. Tymczasem Sąd na str. 11-12 uzasadnienia wyroku omówił te kwestie, podzielając stanowisko ZUS i przyjmując, że składane przez skarżącego wyjaśnienia w tym względzie są niewiarygodne. Tego rodzaju braku zatem nie ma, a z zajętym przez Sąd stanowiskiem strona skarżąca nie polemizuje. Jak stwierdza dalej strona skarżąca: "Innym elementem, którego zabrakło zarówno w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej decyzji jak i wyroku WSA w Krakowie było szczegółowe wykazanie okoliczności, które uzasadniły decyzję o odmowie umorzenia należności". Zaskarżona decyzja, jak i wyrok szczegółowo wskazują, dlaczego wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze, było to podanie nieprawdziwej sytuacji majątkowej, co wykazały dostarczone przez samego skarżącego dowody. Po drugie, brak było wykazania, aby choroby, na które cierpi skarżący, pozbawiały go "możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności", jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MGPiPS. Ponadto skarżący w toku postępowania odmawiał wykazania innych okoliczności, które mogłyby uzasadniać umorzenie zaległości składkowych. Z powyższych względów również zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. należy uznać za oczywiście nieuzasadniony. Za tak samo nieuzasadniony należało uznać także ostatni zarzut skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 134 p.p.s.a. Wskazany wyżej zarzut został oparty na założeniu, że "absolutnie niedopuszczalnym jest przerzucanie obowiązku wykazywania okoliczności faktycznych na wnioskodawcę dopóty, dopóki w przepisach prawa administracyjnego nie znajdzie się wprost wyrażony odpowiednik art. 6 kodeksu cywilnego" – str. 9 skargi kasacyjnej. Nie podejmując w tym miejscu polemiki z zasadnością tego stanowiska i licznego przeciwnego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w szczególności odnośnie danin publicznych, trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia MGPiPS Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli to "zobowiązany wykaże", że zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie. Tak więc to właśnie ten sam przepis, na podstawie którego skarżący oczekuje umorzenia zaległych składek na ubezpieczenie społeczne, stanowi, że to na nim spoczywa ciężar dowodu, iż zachodzą przesłanki z tego przepisu. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.