II OSK 3317/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 19 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2228/18 w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 maja 2018 r. nr DOiR-I-6270/81/2018/DC w przedmiocie odmowy potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lutego 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 2228/18, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej zwanej "p.p.s.a." oddalił skargę B. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 maja 2018 r. nr DOiR-I-6270/81/2018/DC w przedmiocie odmowy potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 22 marca 2018 r. odmówił potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez skarżącą. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 30 maja 2018 r. utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że 18 kwietnia 1977 r. skarżąca wraz z mężem J. L. złożyła za pośrednictwem Wydziału Konsularnego Ambasady PRL w Wiedniu wniosek o zezwolenie na zmianę obywatelstwa polskiego na austriackie. Decyzją z 26 listopada 1981 r. Minister Spraw Zagranicznych zezwolił skarżącej i jej mężowi na zmianę obywatelstwa. W dniu 1 marca 1982 r. nabyli oni obywatelstwo austriackie. Skarżąca spełniła zatem przesłanki utraty obywatelstwa polskiego, o których mowa w art. 13 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.), utraciła obywatelstwo polskie z dniem nabycia obywatelstwa austriackiego. W skardze B. L. zarzuciła ww. decyzji naruszenie art. 34 Konstytucji RP w zw. z art. 7 k.p.a. oraz w zw. z art. 55 ust. 1 i art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2017 r., poz. 1462 ze zm.), podnosząc, że nigdy nie otrzymała decyzji o zmianie obywatelstwa ani zaświadczenia o zgodzie na zmianę obywatelstwa, co oznacza, że nie istnieją w obrocie prawnym. Żaden z przepisów nie pozwalał bowiem na zaniechanie stosowania przepisów postępowania administracyjnego przez organ administracji publicznej. Zarzuciła też naruszenie art. 7 Konstytucji RP, szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji złożył odpowiedź na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ocenie Sądu pierwszej instancji decyzja Ministra odmawiająca skarżącej potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego nie narusza prawa. Sąd wskazał, że z treści art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1, 3 i 4 ustawy z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim wynika, że utrata obywatelstwa polskiego następowała po złożeniu przez obywatela polskiego wniosku o zezwolenie na zmianę obywatelstwa polskiego na inne, uzyskaniu takiego zezwolenia Rady Państwa lub upoważnionego przez nią organu i nabyciu obywatelstwa obcego. Powołując się na przepisy Konstytucji PRL z 22 lipca 1952 r. oraz utrwalone stanowisko doktryny i orzecznictwa, Sąd stwierdził, że kodeks postępowania administracyjnego w postępowaniu przed Radą Państwa nie miał zastosowania. Skargę kasacyjną złożyła B. L., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i uchylenie decyzji Ministra oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody. Podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.; 1. art. 34 Konstytucji RP w związku z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 55 ust. 1 oraz art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2017 r., poz. 1462 ze zm.) poprzez odmowę potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego, pomimo że skarżąca urodziła się w Polsce, jej rodzice byli Polakami, nigdy nie otrzymała zezwolenia na zmianę obywatelstwa, co więcej, pomimo faktu uprzedniego wydania jej polskiego dowodu osobistego, nadania numeru PESEL - jako obywatelce polskiej; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo rażącego naruszenia przez organ art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji mimo wadliwej konstatacji Wojewody, że skarżąca utraciła obywatelstwo polskie z chwilą wydania decyzji i zaświadczenia o zgodzie na zmianę obywatelstwa i zmianie obywatelstwa w sytuacji, gdy ani decyzja Ministra Spraw Zagranicznych, ani zaświadczenie o zgodzie na zmianę obywatelstwa nie zostały jej doręczone, co oznacza, że nie istnieją w obrocie prawnym, albowiem żaden z przepisów nie pozwalał na zaniechanie stosowania przepisów postępowania administracyjnego przez organ administracji publicznej działający w ramach kompetencji tegoż organu czy przekazanej kompetencji Rady Państwa, ponadto art. 3 § 2 pkt 4 k.p.a. wskazywał, że wyłączone spod stosowania k.p.a. mogą być decyzje z zakresu właściwości polskich urzędów dyplomatycznych i konsularnych - a kwestie zmiany obywatelstwa nie należały do właściwości tych urzędów, art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ faktu niezamieszczenia w decyzji Ministra Spraw Zagranicznych pouczenia co do prawa odwołania oraz o skutkach zmiany obywatelstwa, art. 104, art. 109 i art. 110 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, że decyzja w przedmiocie zmiany obywatelstwa nie została nigdy skarżącej doręczona - a zatem nie wiąże ona skarżącej jako strony i nie funkcjonuje w obrocie prawnym, art. 16 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 15 lutego 1981 r. poprzez brak weryfikacji, czy w dacie wydawania decyzji Minister Spraw Zagranicznych dysponował prawidłowo wydanym upoważnieniem Rady Państwa do jej wydania, czy decyzja została wydana prawidłowo (na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych); 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak wyczerpującego ustosunkowania się do zarzutu skargi naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 § 1 k.p.a. poprzez niedołożenie należytej staranności w celu wyjaśnienia, czy decyzja i zaświadczenie o wyrażeniu zgody na zmianę obywatelstwa zostały skarżącej doręczone, czy Minister Spraw Zagranicznych dysponował wydanym zgodnie z przepisami prawa upoważnieniem do wydania decyzji w przedmiocie zgody na zmianę obywatelstwa, jak też czy dysponował wnioskiem Ministra Spraw Wewnętrznych zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim, zaniechanie przez organ odwoławczy szczegółowej analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu wskazano, że prawo do obywatelstwa polskiego było prawem podmiotowym skarżącej i jako takie powinno podlegać szczególnej ochronie. Skoro skarżąca urodziła się w Polsce, jej rodzice byli Polakami, została wielokrotnie przez organy państwowe upewniona w tym, że posiada obywatelstwo polskie, które nigdy nie zostało jej odebrane, nigdy też nie otrzymała decyzji (ani nie doręczono jej zaświadczenia) żadnego z organów państwowych, które potwierdzałyby zgodę na zmianę obywatelstwa skutkującą utratą obywatelstwa polskiego, to decyzja organu odmawiająca potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez skarżącą prowadzi do naruszenia jej prawa podmiotowego. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, oceniając uregulowania sprzed wejścia w życie Konstytucji RP wykładnią dominująca powinna być wykładnia zgodna z koncepcją demokratycznego państwa prawa, a brak zastosowania k.p.a. skutkujący brakiem doręczenia decyzji i brakiem możliwości odwołania za taką uznany być nie może. W ocenie skarżącej nie może zostać uznana za prawidłową konstatacja Sądu pierwszej instancji, że w tak ważnej kwestii jak utrata obywatelstwa w wyniku jego zmiany na obywatelstwo innego kraju, organ państwowy, jakim jest Minister Spraw Zagranicznych procedować będzie w oparciu o instrukcję, zaś jego rozstrzygnięcie wydawane będzie w formie niezaskarżalnej i niedoręczanej "quasi decyzji". Brak było - także w dniu 26 listopada 1981 r. - jakiejkolwiek podstawy prawnej, która zwalniałaby Ministra Spraw Zagranicznych w sprawach dotyczących obywatelstwa z obowiązku stosowania kodeksu postępowania administracyjnego. W tym przypadku nie zachodziła żadna z przesłanek wymienionych w art. 3 k.p.a. Twierdzenie, że Minister Spraw Zagranicznych, wydając decyzję, nie działał w oparciu o przepisy k.p.a. tylko dlatego, że czynił to z upoważnienia Rady Państwa, jest w ocenie skarżącej zbyt daleko idące, zwłaszcza że zwolnienie organów od obowiązku przestrzegania procedury administracyjnej ma charakter wyjątkowy, a zatem nie może być stosowana wykładnia rozszerzająca. Powołano się na wyrok NSA z 7 października 2004 r., OSK 106/04. Zdaniem skarżącej również kwestia wniosku Ministra Spraw Wewnętrznych w procedurze ubiegania się o zezwolenie na zmianę obywatelstwa została wadliwie zinterpretowana, z przywołanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów nie wynika bowiem wprost, że wnioski obywateli przebywających czasowo poza granicami Polski nie wymagały takiego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim decyzję w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego lub jego utraty wydaje na wniosek osoby, której postępowanie dotyczy, lub podmiotu, który wykaże interes prawny lub ciążący na nim obowiązek uzyskania decyzji, wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub ostatnie miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby, której postępowanie dotyczy, a w przypadku braku tej podstawy - wojewoda mazowiecki. Postępowanie w sprawie, o której mowa w ust. 1, może być wszczęte także z urzędu (ust. 2). Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter deklaratoryjny. Zatem rozpoznając sprawę w przedmiocie potwierdzenia posiadania obywatelstwa polskiego przez określoną osobę, trzeba odnieść się do zdarzeń, których skutkiem było nabycie lub utrata obywatelstwa polskiego. W niniejszej sprawie takim zdarzeniem, które w ocenie Sądu pierwszej instancji i organów spowodowało utratę obywatelstwa polskiego przez skarżącą, było nabycie przez nią 1 marca 1982 r. obywatelstwa obcego - w trybie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. Stosownie do treści tego przepisu, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych (które nie zachodzą w niniejszej sprawie), obywatel polski mógł nabyć obywatelstwo obce jedynie za zezwoleniem właściwego organu polskiego na zmianę obywatelstwa. Nabycie obywatelstwa obcego pociągało za sobą utratę obywatelstwa polskiego. W myśl art. 16 ust. 1 ww. ustawy o nadaniu, zezwoleniu na zmianę i pozbawieniu obywatelstwa polskiego orzekała Rada Państwa. Odnośnie do osób zamieszkałych za granicą, przepis art. 16 ust. 3 ww. ustawy zawierał uregulowanie, zgodnie z którym Rada Państwa mogła upoważnić Ministra Spraw Zagranicznych do udzielania zezwoleń na zmianę obywatelstwa polskiego takim osobom, jak również wyrazić zgodę na przekazanie przez Ministra Spraw Zagranicznych decyzji w tych sprawach kierownikom niektórych urzędów konsularnych. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że ustawa o obywatelstwie polskim z 1962 r. traktowała zezwolenie na zmianę obywatelstwa jako akt stosowania prawa rozumiany w ten sposób, że określony w ustawie organ (Rada Państwa), z powołaniem się na określoną w ustawie podstawę prawną, orzeka w sprawie określonych osób o zezwoleniu tym osobom na zmianę obywatelstwa polskiego. Tak rozumiana ówczesna regulacja ustawowa nie wskazywała, w jakiej formie i w jakim trybie Rada Państwa winna załatwiać sprawy o zezwolenie na zmianę obywatelstwa. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę w pełni podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd pierwszej instancji, zgodnie z którym nie jest to sprawa rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej w postępowaniu regulowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim samodzielnie określała tryb wydawania przez Radę Państwa orzeczeń w przedmiocie zezwolenia na zmianę obywatelstwa. W ówcześnie obowiązującym porządku prawnym nie było podstaw do wydania przez Radę Państwa aktu normatywnego określającego zasady i tryb orzekania w sprawach o zezwolenie na zmianę obywatelstwa. Powołana ustawa nie zawierała przepisu upoważniającego Radę Państwa do wydania aktu normatywnego wykonawczego. W systemie źródeł prawa PRL przyjmowano, że w dziedzinach objętych wyłącznością ustawy oraz w sferze ustawowo uregulowanej Rada Państwa może podejmować uchwały o charakterze normatywnym jako akty normatywne o charakterze wykonawczym tylko na podstawie upoważnienia ustawowego. Oznacza to, że zasady i tryb załatwiania spraw o zezwolenie na zmianę obywatelstwa określała wyłącznie ustawa z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim. Ponadto, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, za taką wykładnią przemawiają też przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (w brzmieniu na datę wydania decyzji o zezwoleniu na zmianę obywatelstwa, tj. 26 listopada 1981 r.). Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 pkt 1 kodeks postępowania administracyjnego normował postępowanie przed organami administracji państwowej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (pkt 1). Kodeks stosowało się również w postępowaniu przed organami "innych państwowych jednostek organizacyjnych" - gdy były one powołane z mocy prawa do załatwiania spraw określonych w § 1 pkt 1 i 4 (art. 1 § 2 pkt 1). Kodeks ten nie miał zatem zastosowania przed organami władzy państwowej. Rada Państwa zaś była - poza Sejmem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej - organem władzy państwowej (rozdz. 3 Konstytucji PRL). Nie ma znaczenia, że Rada Państwa uchwałą Nr 51/75 z dnia 26 czerwca 1975 r. upoważniła do udzielenia zezwoleń na zmianę obywatelstwa organ administracji, tj. Ministra Spraw Zagranicznych. Udzielanie zezwoleń pozostawało bowiem nadal uprawnieniem Rady, nie należało do właściwości Ministra. Udzielenie upoważnienia nie powodowało utraty przez organ udzielający, tj. Radę Państwa, kompetencji do załatwiania sprawy, gdyż Minister działał w tym zakresie w imieniu Rady i na jej odpowiedzialność. Tożsame stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2020 r., II OSK 3700/19, wyrok NSA z dnia 12 października 2006 r., II OSK 1130/05, postanowienie NSA (do 31 grudnia 2003 r.) w Warszawie z 18 kwietnia 1985 r., III SA 404/85). Natomiast powołany w skardze kasacyjnej wyrok NSA z 7 października 2004 r. OSK 106/04 dotyczył stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przez organy administracji publicznej kontrolujące w trybie nadzoru rozstrzygnięcia podjęte w indywidualnych sprawach obywateli polskich. Co więcej, Sąd w tym wyroku wskazał wprost, że do postępowania przed polskimi przedstawicielstwami dyplomatycznymi i konsularnymi za granicą przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie stosowało się, chyba że przepisy szczególne stanowiły inaczej. Sąd podkreślił, że takich przepisów w sprawach zezwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego wówczas nie było, za przepis taki nie może być uznana regulacja art. 16 ust. 3 ustawy z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim. Regulację tę trudno byłoby uznać za odsyłającą do stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach o zezwolenie na zmianę obywatelstwa. Nie stanowi bowiem o stosowaniu w tego typu sprawach przepisów o postępowaniu administracyjnym, a użyty w niej zwrot: "decyzja" odnosi się do orzeczeń Rady Państwa, do wydawania których mogła ona upoważnić Ministra Spraw Zagranicznych i dalej wyrazić zgodę na przekazanie przez Ministra decyzji (rozstrzygnięć) w tych sprawach kierownikom urzędów konsularnych. W powołanym orzeczeniu Sąd zajął zatem stanowisko tożsame z tym, które przedstawił w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że spełnione zostały przesłanki z art. 13 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1982 r., a skarżąca z chwilą nabycia obywatelstwa obcego utraciła obywatelstwo polskie. W sprawie bezsporne jest bowiem, że skarżąca i jej mąż J. L. złożyli w dniu 18 kwietnia 1977 r. za pośrednictwem Wydziału Konsularnego Ambasady PRL w Wiedniu wniosek o udzielenie zezwolenia na zmianę obywatelstwa polskiego na austriackie. Działający z upoważnienia Rady Państwa Minister Spraw Zagranicznych decyzją z dnia 26 listopada 1981 r. udzielił im takiego zezwolenia. Dnia 1 marca 1982 r. skarżąca i jej mąż oraz ich małoletni syn uzyskali obywatelstwo austriackie. Wobec tego, że w sprawie wydania zezwolenia na zmianę obywatelstwa nie miały zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, niezasadne są zarzuty skarżącej odnoszące się do naruszenia w toku wydawania tego zezwolenia szeregu przepisów k.p.a., w tym braku doręczenia tego aktu skarżącej oraz skutków prawnych, które kodeks przewiduje w przypadku błędnego doręczenia decyzji. Na marginesie zauważyć trzeba, że z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że na zaświadczeniu wydanym przez Wydział Konsularny Ambasady PRL w Wiedniu o zezwoleniu skarżącej oraz jej mężowi na zmianę obywatelstwa polskiego na austriackie widnieje podpis męża skarżącej J. L. wraz z adnotacją: "otrzymałem 4I 82 r.", co dowodzi, że zaświadczenie zostało odebrane przez jednego z małżonków (por. kserokopia zaświadczenia w aktach sprawy). Nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy podnoszone przez skarżącą argumenty dotyczące jej miejsca urodzenia, obywatelstwa rodziców czy tego, że posiada numer PESEL. Badaniu podlegało jedynie spełnienie przesłanek z art. 13 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1962 r. Nie doszło również do naruszenia zarzucanych przepisów Konstytucji RP, bowiem przywołane przez skarżącą normy konstytucyjne nie mogą odnosić się do zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie Konstytucji RP. Podkreślić raz jeszcze trzeba, że w sprawie potwierdzenia posiadania obywatelstwa miarodajny dla oceny zdarzeń, które mogły mieć wpływ na ustalenie statusu obywatelstwa, jest stan prawny obowiązujący w chwili ich zaistnienia. Na tej podstawie przyjąć należy, że zdarzenia, które miały wpływ na utratę przez skarżącą obywatelstwa polskiego, oceniane mogą być - w zakresie wynikających z nich skutków prawnych - nie przez pryzmat norm zapisanych w Konstytucji RP z 1997 r., ale przepisów wcześniejszych. W tym miejscu zaznaczyć wypada, że pod rządami ustawy z 15 lutego 1962 r. obowiązywała zasada wyłączności obywatelstwa polskiego. Zasada ta była traktowana rygorystycznie i znajdowała generalny wyraz w zakazie posiadania przez obywatela polskiego obywatelstwa innego państwa. Zgodnie z art. 2 ww. ustawy obywatel polski w myśl prawa polskiego nie mógł być równocześnie uznawany za obywatela innego państwa. Zaprezentowana powyżej wykładnia przepisów ww. ustawy pozostaje w zgodzie z tą podstawową zasadą. Nie sposób również uznać za zasadne zarzutów kasacyjnych dotyczących upoważnienia udzielonego Ministrowi Spraw Zagranicznych przez Radę Państwa czy wydania decyzji o zezwoleniu na zmianę obywatelstwa na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych. Sąd pierwszej instancji wbrew twierdzeniom skarżącej odniósł się do obu tych kwestii w sposób bardzo wyczerpujący. Trafnie wskazał, że upoważnienie Ministra Spraw Zagranicznych w tej sprawie wynikało z uchwały Rady Państwa z dnia 26 czerwca 1975 r. nr 51/75, podał, że podstawą prawną tej uchwały był art. 16 ust. 3 ustawy z 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim. Przytoczył też treść tej uchwały. Warto dodać, że zarzuty kasacyjne w tym zakresie są tożsame z zarzutami skargi do Sądu Wojewódzkiego. Skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła żadnej argumentacji, która mogłaby podważyć stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku. Nie odniosła się do obszernych wyjaśnień Sądu. Słusznie również Sąd Wojewódzki wskazał, powołując się na przepisy ustawy z 15 lutego 1962 r., że tylko podania o zezwolenie na zmianę obywatelstwa polskiego osób zamieszkałych w Polsce wymagały wniosku Ministra Spraw Wewnętrznych. W tym stanie rzeczy uznać należy, że Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się zarzucanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 34 Konstytucji RP w związku z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 55 ust. 1 oraz art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o obywatelstwie polskim; ani art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 80 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.