I OSK 1478/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Kacprzak po rozpoznaniu w dniu 30 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 864/09 o odrzuceniu skargi A. C. na pismo Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej w K. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. C. na pismo Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej w K. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż pismo, na które została wniesiona skarga nie mieści się w katalogu aktów i czynności podlegających na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") kontroli sądowoadministracyjnej. Pismo Ministra Finansów jest odpowiedzią na pismo pełnomocnika skarżącej zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy", a złożone do organu w związku z odwołaniem A. C. z dniem [...] lutego 2009 r. ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej w K. W ocenie Sądu I instancji pismo to zawiera jedynie wyjaśnienie organu co do charakteru prawnego aktu odwołania, a w konsekwencji nie stanowi - wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej - aktu administracyjnego wydanego wskutek wniesionego środka zaskarżenia od wydanego przez Ministra Finansów aktu odwołania A. C. ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej. Wojewódzki Sąd podkreślił, że przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. nie obejmuje skarg na tego rodzaju pisma informujące oraz że brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sadowoadministracyjną, co powoduje niedopuszczalność skargi. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż również sam akt odwołania ze stanowiska kierowniczego tj. ze stanowiska dyrektora izby celnej nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Z rozdziału 13 ustawy o Służbie Celnej wynika bowiem, że ustawodawca przewidział dwa tryby rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy celnych ze stosunku służbowego. Niektóre roszczenia są rozpatrywane w postępowaniu administracyjnym uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym organy administracji wydają decyzje administracyjne, inne rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. W art. 81 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Celnej wskazano sprawy, w których wydaje się decyzje administracyjne, z wyraźnym wskazaniem, że do tych postępowań stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast w art. 82 tej ustawy zastrzeżono, że spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy celnych w sprawach innych niż wymienione w art. 81 ust. 1 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Ustawodawca skonstruował zatem domniemanie rozpoznawania sporów o roszczenia funkcjonariuszy celnych ze stosunku służbowego przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 502/08 oraz z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 961/08, zgodnie z którym sprawy odwołania funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego nie należą do spraw wymienionych w art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Wobec tego w tych sprawach organy administracji publicznej nie są uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych w postępowaniu uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uznał, iż w niniejszej sprawie nie można przyjąć aby Minister Finansów wydał decyzję administracyjną, o jakiej mowa w art. 81 ustawy, która, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, podlegałaby kognicji sądu administracyjnego. Na powyższe postanowienie A. C. za pośrednictwem uprawnionego pełnomocnika wniosła skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy zaskarżenia tj. naruszenie przepisów prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Jako naruszone przepisy wymieniono: art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., art. 81 i 82 ustawy o Służbie Celnej oraz art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrażono stanowisko, iż sprawy dotyczące odwołania z kierowniczego stanowiska w Służbie Celnej należą do kognicji sądów administracyjnych, na poparcie czego powołano się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 8/08. Skarżąca podniosła również, iż w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia nie przedstawiono wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Pominięto bowiem zarzut, że w niniejszej sprawie działała osoba nie mająca legitymacji do występowania w imieniu organu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i w pełni podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznawana skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Mając powyższe na uwadze należy podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżone pismo Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w sprawie odwołania skarżącej ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej w K. nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Wskazane pismo ma charakter jedynie informacyjny i w związku z tym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd I instancji słusznie bowiem stwierdził, iż sprawy odwołania funkcjonariusza celnego ze stanowiska kierowniczego nie należą do spraw, o których mowa w art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), a zatem nie są rozpatrywane w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co wynika z przepisów art. 81 ust. 2 i 3 oraz art. 82 tej ustawy. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 502/08, wyrok NSA z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 961/08, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 7/08). Skoro zatem akt Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] odwołujący z dniem [...] lutego 2009 r. A. C. ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej w K. nie jest decyzją administracyjną w sprawie, o jakiej mowa w art. 81 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, to skarżącej nie przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy tego odwołania w rozumieniu art. 127 § 3 Kpa. Nie można zatem uznać, iż skarżone w tej sprawie pismo Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2009 r., stanowiące odpowiedź na pismo skarżącej zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Powyższe pismo ma zatem charakter jedynie informacyjny co do kwestii trybu odwołania ze stanowiska kierowniczego w Służbie Cywilnej, nie będąc ani decyzją administracyjną, ani innym aktem bądź czynnością podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone pismo Ministra Finansów ani akt odwołania skarżącej ze stanowiska Dyrektora Izby Celnej nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.