I FSK 1681/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Marek Kołaczek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Tomasz Kolanowski, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Lu 185/08 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 23 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na pomniejszenie kwoty podatku należnego o podatek naliczony oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 185/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 23 stycznia 2008 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na pomniejszenie kwoty podatku należnego o podatek naliczony. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji podniósł, że wnioskiem z dnia 6 sierpnia 2007 r. Skarżący wystąpił o wyrażenie zgody na pomniejszenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą ze spisu z natury towarów posiadanych w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty zwolnionej od podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z 31 stycznia 2007 r. odmówił uwzględnienia tego wniosku. Podatnik odwołał się od tej decyzji zarzucając, iż została ona oparta na błędnie ustalonym stanie faktycznym tj., że do utraty zwolnienia doszło jeszcze w 2006 r. Wnosił o jej zmianę i uwzględnienie jego wniosku. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 października 2007 r. odmawiającej wyrażenia zgody na zmniejszenie kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia od podatku od towarów i usług, utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podatnicy, którzy utracili prawo do zwolnienia od podatku od towarów i usług z powodu przekroczenia kwoty uprawniającej do zwolnienia, za zgodą naczelnika urzędu skarbowego mogą pomniejszyć kwotę podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia. Zgoda taka jest udzielana pod warunkiem sporządzenia spisu z natury zapasów tych towarów posiadanych w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro, oraz przedłożenia spisu z natury, o którym mowa powyższej w terminie 14 dni licząc od dnia utraty zwolnienia. Spełnienie powyższych warunków, tj. dokonanie spisu i jego przedłożenie jest warunkiem koniecznym dla uzyskania zgody naczelnika urzędu skarbowego. Organ odwoławczy argumentował, że z akt sprawy wynika, iż spis z natury podatnik sporządził na dzień 7 sierpnia 2007 r., gdyż w tym dniu, jego zdaniem, wartość sprzedaży opodatkowanej przekroczyła kwotę 10.000 euro, tj. 39.700 zł. Spis z natury złożył zaś w Urzędzie Skarbowym w dniu 9 sierpnia 2007 r. W celu sprawdzenia prawidłowości przedłożonego remanentu organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził kontrole podatkowe, w wyniku których stwierdzono, iż przekroczenie kwoty uprawniającej do zwolnienia nastąpiło w innym dniu niż podatnik podał w sporządzonym remanencie. Działalność gospodarczą prowadzi on bowiem od 21 czerwca 2006 r. W toku kontroli stwierdzono, iż wartość zaewidencjonowanej sprzedaży w 2006 r. była niższa niż koszty własne sprzedanych towarów, zaś przekroczenie kwoty uprawniającej do zwolnienia nastąpiło jeszcze w 2006 r., a nie jak twierdziła strona w dniu 7 sierpnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził również, iż wbrew twierdzeniom odwołania podatnik nie wyjaśnił stwierdzonej przez organ podatkowy pierwszej instancji sprzeczności ekonomicznej prowadzonej działalności gospodarczej oraz nie uprawdopodobnił istnienia w sklepie ustawicznych kradzieży. W związku z tym uznano, iż podatnik nie spełnił warunków, o których mowa w art. 113 ust. 5 ustawy o podatku VAT i organ odmówił wyrażenia zgody na zmniejszenie kwoty podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia od podatku od towarów i usług. Po rozpatrzeniu skargi strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga ta nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazał sąd I instancji, z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że podatnik ma możliwość, a także obowiązek monitorowania wielkości swojej sprzedaży na podstawie ewidencji, którą zobowiązany jest prowadzić na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy, jak również, że utrata prawa do zwolnienia następuje z mocy samego prawa, a możliwość wpłynięcia na ten stan rzeczy przez podatnika sprowadza się do niedopuszczenia do przekroczenia wartości sprzedaży poprzez rezygnację. Zdaniem Sądu, art. 113 ust. 5 ustawy o VAT wskazuje warunki, od spełnienia których uzależniona jest zgodna naczelnika urzędu skarbowego na pomniejszenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Warunki te ziścić się muszą kumulatywnie. W ocenie Sadu poza sporem jest, że okoliczności stanu faktycznego sprawy jednoznacznie świadczą o niespełnieniu przez podatnika warunków, o których stanowi art. 113 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym, jak wywodzi Sąd, właściwy organ podatkowy nie miał podstaw, aby uwzględnić wniosek skarżącego i wbrew rzeczywistemu stanowi rzeczy oraz wbrew przepisowi ustawy wydać pozytywne dla skarżącego rozstrzygnięcie potwierdzające nieistniejącą okoliczność spełnienia wskazanych warunków uprawniających do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Według Sądu, brak jest również podstaw, aby za zasadny uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania. Wbrew wywodom skargi, prowadziły one postępowanie w sprawie z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej oraz zasadę swobodnej oceny dowodów, o naruszeniu której w żadnym razie nie może świadczyć to, że z zebranego materiału dowodowego wywiodły one negatywne dla strony konsekwencje. Jak ocenił Sąd, zarówno organ pierwszej instancji, jak i Dyrektor Izby Skarbowej przytoczyli wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonali na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie oceny przeprowadzonych dowodów, wskazując na dowody stanowiące podstawę ustaleń faktycznych, jak również przyczyny i argumenty, dla których innym dowodom odmówiono przymiotu wiarygodności. Sąd podkreślił przy tym, że dowody zebrane i przeprowadzone w sprawie miały różnorodny charakter (dowody z dokumentów, w tym dowody z ewidencji towarów, ewidencji zakupów, remanentów do celów prowadzonej działalności, dowody z protokołów kontroli podatkowej, informacji o postępowaniu kontrolnym, dowody z przesłuchania strony), a organy podatkowe dążąc do realizacji zasady prawdy obiektywnej konfrontowały je ze sobą dokonując ich wszechstronnej oceny z punktu widzenia ich istotności dla rozstrzygnięcia sprawy oraz ich wiarygodności. Według Sądu, brak jest podstaw, aby ocenę tę, jak i wnioski z niej wypływające, podważać. Z tych względów sąd I instancji oddalił skargę strony na ww. decyzję organu odwoławczego. Pismem z dnia 4 sierpnia 2008 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną na powyższy wyrok sądu I instancji, w której zarzucił naruszenie przez sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 113 ust. 5 pkt 1 i 2 oraz ust. 6 ustawy o VAT z 2004 r., przez jego błędną wykładnię i niezastosowanie do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, a wynikającego ze skutecznego nabycia przez skarżącego prawa do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na podstawie faktur VAT dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia od podatku. Uzasadniając powyższe zarzuty Strona podniosła, że sąd I instancji nie miał podstaw prawnych, aby analizując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na pomniejszenie kwoty podatku należnego VAT o podatek naliczony, do hipotezy i dyspozycji art. 113 ust. 5 oraz ust. 6 ustawy VAT włączać zagadnienie wtórne, oparte o dokumentację kontroli organu podatkowego dotyczącą roku 2006, choćby z przyczyn czysto formalnych.- brak decyzji ostatecznej w tej kwestii. Strona wskazała bowiem, że w WSA w Lublinie w chwili wydawania zaskarżonego wyroku rozpatrywana była kwestia przywrócenia terminu do wniesienia przez Skarżącego odwołania od decyzji w sprawie podatku VAT należnego w 2006 r. od momentu utraty zwolnienia podmiotowego. Sąd nie mógł zatem w chwili rozpoznawania sprawy przyjmować a priori, że ustalenia kontroli podatkowej dotyczącej roku 2005, jak i kwestia tzw. "sprzeczności ekonomicznych" w prowadzonej działalności, jest zamknięta. w sensie materialno-prawnym i formalnym, a więc może stanowić podstawę do oceny, czy podatnik rzeczywiście nie spełniał kryteriów nabycia prawa do pomniejszenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w trybie art. 113 ust 5 i ust 6 ustawy VAT. Strona wskazała ponadto, że Sąd badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem błędnie przyjął, że przepis art. 113 ust. 5 pkt 1) i 2 oraz ust. 6 ustawy VAT rozciąga się na wszelkie zagadnienia odmowy przez organ podatkowy rozliczenia przez podatnika podatku naliczonego VAT, bez względu na związek przyczynowo-skutkowy i stan faktyczny. W ocenie Strony, WSA w Lublinie nie dostrzegł, że art. 113 ust. 5 pkt 1) i 2) oraz ust. 6 ustawy VAT jest przepisem "lex specialis" i odnosi się wyłącznie do kwestii rozliczenia VAT naliczonego zawartego w towarach handlowych podatnika, na dzień utraty ustawowego prawa do zwolnienia od podatku VAT i nie może być podstawą do odmów/ rozliczenia podatku VAT bez względu na przyczynę. Przyczyny odmowy ściśle określa natomiast przepis art. 113 ust. 5 pkt 1) i 2) oraz ust. 6 ustawy VAT, przy czym w ocenie Strony żadna z tych przyczyn w przedmiotowej sprawie, objętej skargą kasacyjną, nie wystąpiła. W ocenie Strony akta sprawy wskazują, że podatnik wypełnił wszystkie ciążące na nim w tym zakresie obowiązki, a ustalenia pierwotnej kontroli organu podatkowego wyraźnie to potwierdziły. Zatem do prawidłowej interpretacji przepisu, której winien dokonać Sąd badając zgodność skarżonej decyzji z prawem, należało wyłącznie przeanalizowanie, czy podatnik spełnił kryteria i warunki określone w art. 113 ust. 5 pkt 1) i 2) oraz ust. 6 ustawy VAT, na dzień utraty prawa do zwolnienia od podatku VAT i złożenia wniosku organowi podatkowemu. Strona podniosła ponadto, że nieścisłości w remanencie - spisie z natury, które zostały wykazane w protokole pierwotnej kontroli, podatnik w toku postępowania wyjaśnił, a organ kontrolny te wyjaśnienia przyjął i nawet w późniejszej decyzji organy podatkowe nie podnosiły absolutnie kwestii nierzetelności spisu z natury. Zatem - w ocenie Strony - Sąd w uzasadnieniu wyroku nie miał podstaw do stwierdzenia, że spis z natury na dzień 7 sierpnia 2007 r. został sporządzony nieprawidłowo. Mając powyższe na uwadze, Strona wniosła o uchylenie w całości wyroku WSA w Lublinie oraz o zasądzenie zwrotu poniesionych kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna z braku uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują całkowicie zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uwzględnia tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. To z tej przyczyny istnieje wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a, bowiem sformułował je jako: " ... naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niezastosowanie art. 113 ust. 5 pkt 1 i 2 oraz ust. 6 ustawy o VAT do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie (...) a wynikającego ze skutecznego nabycia przez skarżącego prawa do pomniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na podstawie faktur VAT dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia od podatku VAT ". Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu błędnej wykładni wskazanych przepisów należy zauważyć błędna wykładnia przepisu to niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu. Mając powyższe na uwadze zauważyć trzeba, iż zarzut błędnej interpretacji omawianych przepisów prawa materialnego jest bezpodstawny. Obiektywnie bowiem przepisy te odczytane zostały przez Sąd pierwszej instancji w sposób, który zastrzeżeń budzić nie może. Przepis art. 113 ust. 5 stanowi, że: "Jeżeli wartość sprzedaży u podatników zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc w momencie przekroczenia tej kwoty. Obowiązek podatkowy powstaje z momentem przekroczenia tej kwoty, a opodatkowaniu podlega nadwyżka sprzedaży ponad tę kwotę. Za zgodą naczelnika urzędu skarbowego podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z dokumentów celnych oraz o kwotę podatku zapłaconą od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a także o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur dokumentujących zakupy dokonane przed dniem utraty zwolnienia, pod warunkiem: 1) sporządzenia spisu z natury zapasów tych towarów posiadanych w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w ust. 1, oraz 2) przedłożenia w urzędzie skarbowym spisu, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni, licząc od dnia utraty zwolnienia". W ust. 6 wskazano zaś, że: "Kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 5, stanowi iloczyn ilości towarów objętych spisem z natury i kwoty podatku naliczonego przypadającej na jednostkę towaru, z podziałem na poszczególne stawki podatkowe". Rację miał zatem sąd pierwszej instancji stwierdzając, że z przepisu tego wynika jednoznacznie, że podatnik ma możliwość, a także obowiązek monitorowania wielkości swojej sprzedaży na podstawie ewidencji, którą zobowiązany jest prowadzić na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy, jak również, że utrata prawa do zwolnienia następuje z mocy samego prawa, a możliwość wpłynięcia na ten stan rzeczy przez podatnika sprowadza się do niedopuszczenia do przekroczenia wartości sprzedaży poprzez rezygnację z niej, jak również, że warunki, o których stanowi art. 113 ust. 5 ustawy, od spełnienia których uzależniona jest zgoda naczelnika urzędu skarbowego na pomniejszenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, ziścić się muszą kumulatywnie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi też zastrzeżeń konstatacja, że brak wskazanej zgody ze strony naczelnika urzędu skarbowego na pomniejszenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego może nastąpić tylko i wyłącznie wówczas, gdy podatnik nie dopełnił warunków określonych w art. 113 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, albo gdy sporządzony przez niego spis z natury był nierzetelny oraz, że zgoda właściwego organu pełni funkcję potwierdzenia spełnienia warunków określonych przywołanym przepisem ustawy. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej należy wyprowadzić wniosek, że błędnej wykładni omawianych przepisów sąd pierwszej instancji dopuścić się miał, gdyż uznał, że zgoda naczelnika urzędu skarbowego ma charakter konstytutywny, gdy z przepisów wynika, że ma ona charakter deklaratywny (potwierdzający) sprowadzający się do "deklaratywnego potwierdzenia, że wnioskodawca spełnił kryteria formalno-prawne do zastosowania odliczenia VAT naliczonego ...". Odnosząc się do tej argumentacji, należy przede wszystkim stwierdzić, że sąd pierwszej instancji nie sformułował tezy o konstytutywnym charakterze zgody. Wprost przeciwnie, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono, że zgoda właściwego organu pełni funkcję potwierdzenia spełnienia warunków określonych w art. 113 ust. 5 ustawy o VAT. Ponadto myli się autor skargi kasacyjnej stwierdzając, że organ ma obowiązek sprawdzenia wniosku tylko pod względem formalnym. Należy podkreślić, że podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie za zgodą naczelnika urzędu skarbowego. Zgoda udzielana jest pod warunkiem: 1) sporządzenia spisu z natury zapasów tych towarów posiadanych w dniu, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, 2) przedłożenia w urzędzie skarbowym sporządzonego spisu w terminie 14 dni, licząc od dnia utraty zwolnienia. Warunek wymieniony w punkcie 1) spełniony będzie wyłącznie wtedy, gdy spis z natury zapasów i towarów sporządzony zostanie rzetelnie (oddając rzeczywisty stan rzeczy) na dzień utraty zwolnienia, czyli na dzień, w którym u podatnika wartość sprzedaży faktycznie przekroczyła kwotę, o której mowa w 113 ust. 1. Powracając do argumentacji naprowadzonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnotować również należy, że jej autor sformułował pogląd, że: " ... błędnej interpretacji ( ... ) sąd dokonał w wyniku pomylenia stanów faktycznych, które zaistniały w sprawie. Tego typu argumentacja wskazuje zaś, że autorowi skargi kasacyjnej chodzi naruszenie prawa materialnego w postaci błędnej subsumcji, czyli wadliwego uznania, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. W piśmiennictwie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że "Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może, zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy" ([w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz". Wyd. Praw. LexisNexis, W-wa 2005 r., str. 541). Nie ulega zatem żadnej kwestii to, że błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zawsze pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajął już zresztą między innymi w wyroku z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. FSK 692/04 (CBOS) oraz w wyroku z dnia 13.10. 2004 r., sygn., FSK 548/04 (CBOS), w którym stwierdzono, wprost, że "brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności w sprawie ustalenia stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego". W innym orzeczeniu tegoż Sądu zauważono zaś, że "nie można w sposób skuteczny stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania normy prawa materialnego, gdy z uzasadnienia skargi wynika, że wadliwie ustalone zostały okoliczności stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania zostały naruszone przez Sąd w procesie kontroli legalności decyzji" (wyrok NSA z dnia 14.10. 2004 r., sygn. FSK 568/04 - CBOS). Mając zatem na względzie przywołane wyżej poglądy dotyczące rozważanej kwestii zauważyć trzeba, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie podważyła stanu faktycznego sprawy z którego wynika, że przekroczenie kwoty uprawniającej do zwolnienia nastąpiło w innym dniu niż podatnik podał w sporządzonym remanencie, bowiem nastąpiło to już w 2006 roku. Jeśli zatem powyższe ustalenia faktyczne nie zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej, to nie może zostać uwzględniony również zarzut, że w sprawie nie został zastosowany art. 113 ust. 5 ustawy o VAT. Reasumując powyższe wywody stwierdzić zatem trzeba, iż strona skarżąca nie wskazała na takie podstawy kasacyjne, które mogłyby wywołać pozytywny dla niej skutek procesowy. Stąd też kierując się przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.