III SA/Łd 975/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającego z prawa jazdy kategorii AB postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. . a.l. UZASADNIENIE Pismem procesowym z dnia 25 września 2017 r. W. K. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]nr [...] wydaną w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającego z prawa jazdy kategorii AB, a doręczoną mu w trybie doręczenia zastępczego 16 sierpnia 2017 r. Uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazał, iż informację o wydaniu zaskarżonej decyzji powziął dopiero w dniu 18 września 2017 r., to jest w dacie otrzymania wezwania do osobistego stawiennictwa się w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w Z. celem zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Faktycznie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] została mu doręczona w dniu 20 września 2017 r., o czym świadczy złożony przez niego podpis na ostatniej stronie decyzji. Skarżący oświadczył, że pomimo umieszczonej na przesyłce pocztowej zawierającej w/w decyzję, adnotacji o dwukrotnym jej awizowaniu (w dniu 2 sierpnia 2017 r. i w dniu 10 sierpnia 2017 r.) w jego skrzynce pocztowej nie pozostawiono żadnego awizo, dotyczącego w/w przesyłki. Natomiast na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki brak jest wskazania przyczyn jej niedoręczenia. Wyjaśnił, że jest emerytem i cały sierpień, zarówno on jak i członkowie jego rodziny przebywali w miejscu zamieszkania. Ponadto wskazał, że w okresie, w którym możliwe było odebranie przedmiotowej decyzji w Placówce Pocztowej Zgierz 2 obierał inną kierowaną do niego korespondencję i nie został poinformowany o przesyłce z Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Powyższe zdaniem skarżącego wskazuje, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nie nastąpiło z jego winy, a z winy operatora pocztowego. Skarżący oświadczył także, że wszczął postępowanie reklamacyjne, jednakże do dnia złożenia niniejszego wniosku nie zostało ono rozpatrzone. Wraz z wnioskiem strona dokonała uchybionej czynności procesowej, to jest wniosła skargę na w/w decyzję z dnia [...] oraz uiściła wpis sądowy od wniesionej skargi. W piśmie procesowym z dnia 6 listopada 2017 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu z dnia 24 października 2017 r. do uzupełnienia braku winy w uchybieniu terminu skarżący oświadczył, że w wyniku rozpatrzenia jego reklamacji został poinformowany, że z uwagi na upływ czasu brak jest możliwości weryfikacji poprawnego i skutecznego doręczenia mu decyzji z dnia 20 lipca 2017 r. , w drodze awizo. Ponadto ponownie podkreślił, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru powyżej wskazanego rozstrzygnięcia nie ma zaznaczonych odpowiednich "kwadracików" stanowiących potwierdzenie sposobu doręczenia przesyłki. Oświadczył. że każda przesyłka jest przez niego odbierana i nie zdarzyło się jeszcze, żeby którejś nie odebrał. Jednak w tej sytuacji nie miał możliwości odebrania przedmiotowej decyzji, gdyż nie pozostawiono mu awiza. Wyjaśnił także, że w tym samym czasie odbierał z poczty kierowaną do niego przesyłkę z dnia 27 lipca 2017 r. , której nadawcą był Sąd Rejonowy w Ł.. Nie pamięta dokładnie daty jej odbioru, jednakże twierdzi, że było to w granicach 2-10 sierpnia 2017 r. , czyli w tym samym czasie, kiedy w urzędzie pocztowym pozostawała niepodjęta przez niego przesyłka z Kolegium, a która to przesyłka winna mu wtedy zostać wydana. Do pisma skarżący załączył kserokopię pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 24 października 2017 r. stanowiącą odpowiedź na wniesione wystąpienie reklamacyjne oraz fotokopię doręczonego mu zawiadomienia z Sądu Rejonowego w Z. z dnia 27 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje ważne interesy. Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce, gdy dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu niemożliwej do usunięcia przeszkody, tj. przeszkody nagłej, której nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku, jakiego w danych okolicznościach można racjonalnie oczekiwać. Uprawdopodobnienie zaistnienia takiej sytuacji należy do strony (por. postanowienia NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II GZ798/17; z dnia 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15; www.cbois.nsa.goc.pl). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu skarżący zachował 7 dniowy termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy o fakcie wydania zaskarżonej decyzji skarżący powziął wiadomość w dniu 18 września 2017 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożył w dniu 25 września 2017 r. (data nadania przesyłki pocztowej w UP Z. 2 - koperta akta sądowe, k. 9). Jednocześnie skarżący dokonał uchybionej czynności. Zdaniem Sądu w sprawie spełniona także została przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z ukształtowanym poglądem sądów administracyjnych przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie danej czynności w terminie, lecz również okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy winien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (por. postanowienia NSA z dnia: 14 stycznia 2015 r., II OZ 1404/14; 20 stycznia 2015 r., II GZ 896/14; 12 lutego 2015 r., I OZ 91/15; 17 lutego 2015 r., I OZ 104/15 – www.cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wskazując na brak winy w uchybieniu terminu skarżący wskazał, iż w jego skrzynce pocztowej, wbrew adnotacjom umieszczonym na kierowanej do niego przesyłce, jak i na załączonym do niej zwrotnym potwierdzeniu odbioru, nie pozostawione zostało "awizo", informujące go o podjętych próbach doręczenia mu zaskarżonej decyzji. Wskazał nadto, iż w sierpniu 2017 r., to jest w okresie, kiedy przedmiotowa przesyłka pozostawała złożona w UP Z. 2, zarówno on, jak i członkowie jego rodziny przebywali w miejscu zamieszkania. Oświadczył również, że w tym okresie odbierał kierowaną do niego przesyłkę z Sądu Rejonowego w Z. z dnia 29 lipca 2017 r. Na dowód powyższego przedłożył fotokopię powyższego pisma. Będąc w urzędzie pocztowym, nie został poinformowany o oczekującej do odbioru przesyłce zawierającej zaskarżoną decyzję. Ponadto z załączonego przez skarżącego, do akt sprawy pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 24 października 2017 r., stanowiącego odpowiedź na wszczęte przez stronę postępowanie reklamacyjne, co do doręczenia przedmiotowej przesyłki wynika, iż z uwagi na upływ czasu od chwili wystąpienia zdarzenia brak jest możliwości odniesienia się w sposób jednoznaczny do przyczyny nieotrzymania zawiadomień o nadejściu przesyłki. Z uwagi na powyższe, w świetle niniejszej sprawy i okoliczności jej towarzyszących, jak również pamiętając o zasadzie, że należy tak interpretować przepisy obowiązującego prawa, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), która formułuje prawo do sądu "jako gwarancję poszanowania praw człowieka", Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił przywrócić W. K. termin do wniesienia skargi. a.l.