IV SA/Wr 723/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.K. na zarządzenie Burmistrza B.K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] H. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na zarządzenie Burmistrza B. K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w P. Zaskarżone zarządzenie doręczono skarżącej dnia [...]. Pismem z dnia [...], które wpłynęło do organu dnia [...] skarżąca wezwała Burmistrza B. K. do usunięcia naruszenia prawa Pismem dnia [...], doręczonym skarżącej dnia [...], udzielono odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy odwołania skarżącej ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej. W wyroku z dnia 30 czerwca 2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zarządzenia obok decyzji administracyjnych są prawną formą, w jakiej wójt może podejmować władcze rozstrzygnięcia. Skoro art. 38 ustawy o systemie oświaty nie wskazuje formy decyzji administracyjnej dla odwołania dyrektora szkoły, to oznacza, że następuje ono w formie zarządzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 439/04, publ. Lex 150205). Ponadto, w tym samym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że powołanie bądź odwołanie dyrektora szkoły jest sprawą z zakresu administracji publicznej. W konsekwencji, na zarządzenie o powołaniu bądź odwołaniu dyrektora szkoły, przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skuteczne wniesienie skargi uzależnione jest jednakże od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast skargę do sądu – zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. - wnosi się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2011 r., które skarżąca odebrała osobiście w tym samym dniu, Burmistrz B.K. odwołał skarżącą ze stanowiska dyrektora szkoły. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa upłynął w dniu [...]. Natomiast skarżąca dopiero pismem z dnia [...], które wpłynęło do organu w dniu [...], wystosowała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Fakt wezwania Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...] skarżąca potwierdziła w skardze do Sądu. Niewątpliwie zatem skarżąca uchybiła terminowi określonemu w art. 52 § 3 p.p.s.a. Na marginesie wskazać jeszcze można, iż odpowiedź na powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu [...], a skargę do tutejszego Sądu wniosła w dniu [...], a więc z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, o którym stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a. Wobec tego co powiedziano w sprawie wystąpiła przesłanka niedopuszczalności skargi w związku z czym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.