II SA/Łd 1211/10

SENTENCJA Dnia 23 listopada 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku I.M. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi I.M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w Ł. AG UZASADNIENIE II SA/Łd 1211/10 Uzasadnienie I.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego. W wykonaniu zarządzenia z dnia 28 października 2010 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 100 złotych. W dniu 19 listopada 2010 r. wpłynął wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika złożony na urzędowym formularzu. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Strona deklaruje dochody z tytułu emerytury w wysokości 1220 złotych. Skarżąca posiada mieszkanie o powierzchni 50 m kw. Strona nie zadeklarowała posiadania żadnego innego wartościowego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że miesięczne wydatki na utrzymanie mieszkania to wydatek rzędu 600 złotych. Ponadto skarżąca przeznacza kwotę w wysokości ok. 300 – 400 złotych na leki. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do przepisów art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 p.p.s.a. osobie fizycznej przyznaje się, na jej wniosek, prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże ona, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przede wszystkim należy zauważyć, iż stosownie do powyższych przepisów, warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie skarżącej leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżąca uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada ona majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie w całości. Na uwadze należało mieć przede wszystkim fakt, iż skarżąca jest osobą starszą i deklaruje osiąganie dochodów jedynie z tytułu emerytury, której wysokość nie pozwala na pokrycie kosztów utrzymania i kosztów udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w szczególności ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż postanowienie o przyznaniu prawa pomocy wywołuje skutki od daty skutecznego wystąpienia z wnioskiem o prawo pomocy. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. AG