II FSK 801/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA: Jacek Brolik, Sędzia NSA (del.): Danuta Małysz (sprawozdawca), Protokolant Agnieszka Lipiec, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi Z. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 57/06 oddalającym skargę kasacyjną Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z Szczecinie z dnia 5 października 2005 r. sygn. akt I SA/Sz 17/04 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 15 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2006 roku, sygn. akt II FSK 57/06, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2005 roku, sygn. akt I SA/Sz 17/04, w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 15 grudnia 2003 roku w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok. Dnia 23 maja 2007 roku Z. P., działający przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wymienionym wyżej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której "na podstawie art. 273 § 1 pkt 2 i § 2, art. 275 zd. drugie, art. 277, art. 282 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./", zwanej dalej "ppsa", zażądał: 1/ wznowienia postępowania sądowego prawomocnie zakończonego wyrokiem Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 roku, sygn. akt II FSK 57/06; 2/ zmiany w całości wymienionego wyżej prawomocnego wyroku, uchylenia w całości poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października 2005 roku, sygn. akt I SA/Sz 17/04 i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez wyznaczony z urzędu wojewódzki sąd administracyjny na terenie Rzeczypospolitej Polskiej; 3/ zasądzenia na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego oraz zwrotu kosztów i wydatków poniesionych w związku z prowadzeniem sprawy w kwocie 3000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami; 4/ dopuszczenia w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania załączonej do skargi dokumentacji na okoliczność rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, tj. "że skarżącego nie łączy z żadnym wojskowym ani cywilnym organem administracji ani ubezpieczeń społecznych żaden stosunek prawnoadministracyjny, ani prawnomaterialny, ani prawnopodatkowy /administracyjny/ z ubezpieczenia społecznego: ani z emerytury, ani z renty, ani z zasiłku, i /.../ że w posiadanie skarżącego nie zostało przeniesione od 1986 do 2007r. włącznie żadne mające powstać z mocy prawa zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych, ani z przyznanego prawa do nabytej emerytury, ani z nienabytego prawa do renty". W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania w pierwszym rzędzie obszernie przedstawiono, z odwołaniem się do dokumentów, które w kserokopiach załączono do tej skargi, pogląd skarżącego na temat przysługujących mu w latach 1986-2007 uprawnień do świadczeń emerytalno-rentowych konkludując, że z "prawdziwego stanu faktycznego okoliczności sprawy wynika, że prawo do emerytury wojskowej skarżący nabył /.../ od daty 19 lipca 1986 roku", w związku z czym nie nabył praw emerytalnych od 1 lipca 1985 roku, ani od 1 maja 1986 roku, ani też od 8 stycznia 1986 roku. Stwierdzono, że ponieważ żaden z właściwych miejscowo i rzeczowo organów "nie objął skarżącego obowiązkiem wojskowego ubezpieczenia emerytalnego społecznego z prawa do nabytej, należnej emerytury wojskowej, ani do nienabytej, nienależnej renty inwalidzkiej żadną konstytutywną, prawotwórczą decyzją administracyjną /.../", to skarżącego nie łączy z organami żaden stosunek prawny, a wypłacane mu świadczenie nie wynika z żadnego zdarzenia prawnego, które wchodzi w zakres norm ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyrażono pogląd, że decyzje noszące datę 8 stycznia 1986 roku, o numerach [...] i [...], pochodzą z przestępstwa, a "stwierdzenia urzędników wojskowych, w tym i urzędników skarbowych oraz sędziów, że skarżący ma ustalone jakieś zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych od domniemanej emerytury z ubezpieczeń społecznych jest poświadczeniem nieprawdy co do okoliczności mających znaczenie prawne, /.../, jest pomówieniem godzącym w prawa człowieka i godność osobistą i znęcaniem się moralnym", zaś pobieranie zaliczek na podatek dochodowy od świadczeń otrzymywanych przez skarżącego jest bezprawne. Następnie zaprezentowano przebieg postępowań prowadzonych wobec skarżącego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok przez organy podatkowe oraz przed sądami administracyjnymi, zarówno w trybie zwykłym, jak i w wyniku wznowienia postępowania podatkowego oraz ocenę tych postępowań. W odniesieniu do rozstrzygnięć sądów zapadłych we wskazanym przedmiocie w postępowaniu, którego dotyczy żądanie wznowienia, w przedmiotowej skardze stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie "odmówił i zaniechał sprawowania prawa, sprawowania wymiaru sprawiedliwości i odmówił, zaniechał dokonania sądowej kontroli działalności administracji publicznej w zgodności z prawem w rozumieniu art. 1, art. 3 § 1, § 2 pkt 1 w związku z art. 2 ustawy /.../ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /.../ i w rozumieniu przepisów prawa materialnego art. 184 w zw. z art. 7, art. 8 ust.2, art. 217 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej /.../, co w rozumieniu norm prawnych przepisów prawa materialnego art. 231 § 1 kk jest niedopełnieniem ustawowych i konstytucyjnych obowiązków i funkcji powierzonych czynności z zakresu orzekania sądowoadministracyjnego przez składy orzekające sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który taki bezwzględnie nieważny z mocy prawa wyrok sądowoadministracyjny pierwszej instancji utrzymał w mocy jako legalny i wiarygodny, prawomocnym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2006r., sygn. akt II FSK 57/2006". Zarzucono, że sądy te zaniechały ustalenia i uwzględnienia prawdziwego stanu faktycznego sprawy, tj. ustalenia, że skarżący w latach 1986 - 2007 nie miał przyznanego prawa ani do emerytury wojskowej, ani do renty inwalidzkiej, oraz "zatwierdziły wyrokami sądowymi bezwzględnie nieważne z mocy prawa decyzje administracyjne /.../". Wyrażono pogląd, iż okoliczności te dają podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 1 pkt 2 ppsa. Zarzucono też, że w uzasadnieniach wyroków sądy obu instancji powołały się "na fikcyjne /.../ dokumenty, wystawione w drodze czynu zabronionego niezgodne z prawem ani z prawdą, którymi posługują się wojskowe organu administracji", jak też "powołały się na nieistniejący w obrocie prawnym stan formalny sprawy poświadczając nieprawdę /.../ i doprowadzając do zatarcia śladów popełnionych czynów zabronionych w postępowaniu administracyjnym /.../", co również uzasadnia oparcie żądania wznowienia na podstawie art. 273 § 1 pkt 2 ppsa. W skardze o wznowienie postępowania stwierdzono ponadto, że utrzymanie w mocy bezwzględnie nieważnych decyzji podatkowych spowodowało nieważność obu wyroków sądowoadministracyjnych i nieważność obu postępowań sądowoadministracyjnych w niniejszej sprawie. Wreszcie w przedmiotowej skardze wyrażono pogląd, że "wykryte późniejsze, istniejące w trakcie merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej i sądowoadministracyjnej" okoliczności stanu faktycznego /powołanego wyżej/ dają podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 i art. 275 ppsa, ponieważ sądy obu instancji, tak jak wcześniej organy administracji publicznej, odmówiły uwzględnienia tego stanu faktycznego. Stwierdzono, iż "Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, jak poprzedzający go Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nierówno potraktował skarżącego wobec prawa, dopuścił się łamania praw człowieka i znęcania się moralnego /.../ stosując dyskryminację społeczną i naruszenie godności osobistej skarżącego /.../." Zarzucono nadto, iż sądy obu instancji nie przyjmują do wiadomości, że "urzędy skarbowe /.../ mają ustawowy zakaz ustalania zobowiązań podatkowych wymiarowymi decyzjami podatkowymi ze stosunków prawnoadministracyjnych z ubezpieczeń społecznych z przyznanych praw i ustalonych praw do emerytur i rent", że "ustawowo uprawnionymi organami z zakresu ubezpieczeń społecznych do przeniesienia /.../ powstających z mocy prawa zobowiązań podatkowych ze stosunków prawnoadministracyjnych z ubezpieczeń społecznych z przyznanych praw do emerytur i rent są wyłącznie wojskowe i cywilne organ emerytalno-rentowe /.../" oraz że ustalenie prawa do nabytej z mocy ustawy emerytury wojskowej "konstytutywną prawotwórczą decyzją administracyjną może dać dopiero podstawę prawną do uznania i przyjęcia powstania z mocy prawa zobowiązania podatkowego w podatku od osób fizycznych z prawa do przyznanej emerytury wojskowej". W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że w sprawie nie zachodzą powołane przez stronę skarżącą przesłanki wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest niezasadna. Wśród powoływanych przez skarżącego przepisów ppsa, podstaw prawnych wznowienia postępowania sądowego dotyczą jedynie regulacje zawarte w art. 273 § 1 pkt 2 i art. 273 § 2 tej ustawy. Na podstawie art. 273 § 1 pkt 2 ppsa można żądać wznowienia postępowania sądowego, jeżeli kończące je prawomocne orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Z brzmienia pozostającego w związku z wymienionym przepisem art. 274 ppsa wynika zaś, że z powodu przestępstwa można żądać wznowienia postępowania sądowego jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Na potwierdzenie przestępstw, o których wywodzi się w skardze o wznowienie postępowania sądowego, skarżący nie przywołał jakichkolwiek prawomocnych wyroków skazujących lub postanowień o odmowie wszczęcia postępowania karnego czy też postanowień o umorzeniu postępowania karnego, których istnienia wymaga art. 274 ppsa. Z tej przyczyny rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania sądowego w zakresie podstawy wznowienia postępowania sądowego przewidzianej w art. 273 § 1 pkt 2 ppsa jest niezasadna. Jeżeli chodzi o drugą z podstaw wznowienia postępowania sądowego, określoną w art. 273 § 2 ppsa, wskazać należy, że nie dotyczy ona postępowania administracyjnego, lecz sądowego. Sąd administracyjny nie jest organem administracji publicznej. Nie rozstrzyga – dopuszczalnych w innym trybie prawnym, w innym postępowaniu i przed właściwymi organami administracji - wniosków o wznowienie administracyjnego postępowania podatkowego. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygał więc w przedmiocie i zakresie postępowania sądowego, w którym co do zasady, z wyjątkiem przewidzianym w art. 106 § 3 ppsa, nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego. Ponadto stwierdzić trzeba, że okoliczności sprawy przedstawiane przez skarżącego w skardze o wznowienie postępowania sądowego były już przez niego podnoszone w objętych tą skargą postępowaniach przed sądami administracyjnymi. Natomiast skarga o wznowienie postępowania nie jest środkiem odwoławczym od prawomocnego wyroku sądu, z którego ocenami i rozstrzygnięciem skarżący się nie zgadza, czemu dał wyraz w treści rozpoznanej skargi. Podnieść też należy, że objęty wnioskiem o wznowienie postępowania wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadł w sprawie dotyczącej odmowy uchylenia, w trybie wznowienia postępowania na żądanie strony, decyzji dotyczącej nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok. Przedmiotem postępowania podatkowego w tej sprawie było ustalenie, czy wydana uprzednio decyzja ostateczna w przedmiocie tej nadpłaty wydana została w warunkach opisanych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./, wobec zaś stwierdzenia, że sytuacja taka nie miała miejsca, organy podatkowe nie mogły prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia na nowo, w zakresie objętym wznowieniem, okoliczności faktycznych sprawy. Mając powyższe na uwadze, stwierdzając w rozpoznanej sprawie brak przesłanek do wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 282 § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji.