II SA/Go 1069/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E Sp. z o.o. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] czerwca 2017 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wydał zarządzenie pokontrolne nr [...], którym nakazał E Sp. z o.o. usunięcie odpadów. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca odebrała ww. zarządzenie pokontrolne w dniu 10 lipca 2017r. (potwierdzenie odbioru –akta administracyjne sprawy). W zaskarżonym zarządzeniu strona skarżąca została pouczona o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska po wyczerpaniu środków zaskarżenia, tj. w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w przypadku braku odpowiedzi na to wezwanie. Takie wezwanie zostało wniesione przez E Sp. z o.o., reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika (pismo z dnia [...] lipca 2017r.), a organ pismem z dnia [...] sierpnia 2017r. na to wezwanie odpowiedział. E Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na ww. zarządzenie pokontrolne z dnia [...] czerwca 2017r. Skargę tą strona nadała w urzędzie pocztowym w dniu 28 września 2017r. (data stempla pocztowego - k. 9 akt sprawy). Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszej skargi jest zarządzenie pokontrolne nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, wydane na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 1688) oraz ustaleń kontroli nakazał skarżącej Spółce usunięcie odpadów. Podkreślić trzeba, że skoro ustawodawca przyznał wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska uprawnienie do wydawania zarządzeń pokontrolnych na podstawie ustaleń kontroli, a jednocześnie nie przewidział środka zaskarżania tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, jako akt stwierdzający istnienie określonego obowiązku kontrolowanego podmiotu, a zatem będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (np. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 1009/08, ONSA i WSA 2010/5/86). Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935; zwanej dalej ustawą nowelizującą), którą wprowadzono min. szereg istotnych zmian procedurze sądowoadministracyjnej uregulowanej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Na mocy art. 9 pkt 3 ustawy nowelizującej zmieniono treść art. 53 § 2 p.p.s.a. w ten sposób, że w przypadku skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zniesiono wymóg uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się albo mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie zaskarżony akt został wydany po 1 czerwca 2017r., bo [...] czerwca 2017r. co oznacza, że mogła być rozpoznana wyłącznie na podstawie znowelizowanych przepisów ustawy p.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Sąd dostrzega, iż w kwestionowanym zarządzeniu pokontrolnym Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, zawarł błędne pouczenie o konieczności wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie rzutuje to jednak, w ocenie Sądu, na ocenę dopuszczalności skargi złożonej przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie tej podlega między innymi fakt wniesienia skargi w określonym ustawowo terminie, przy czym w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Na podstawie analizy akt sprawy Sąd ustalił, że rozstrzygnięcie pokontrolne z dnia [...] czerwca 2017 r. zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 10 lipca 2017r. (potwierdzenie odbioru). Podsumowując, pierwszym dniem terminu do wniesienia skargi był 11 lipca 2017r. a ostatnim 10 sierpnia 2017r. Skarżąca nadała przedmiotową skargę w dniu 28 września 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie), a więc jej wniesienie nastąpiło z uchybieniem terminu. Przekroczenie terminu do wniesienia skargi, zostało określone w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a zatem skarga dotknięta takim uchybieniem podlega odrzuceniu. Oznacza to niemożność jej merytorycznego badania. Odrzucenie skargi w oparciu o powyższy przepis jest obowiązkiem sądu i nie zależy od jego uznania. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu.